K L E U R R I J K


K L E U R R IJ K
Ik hou van K L E U R E N, van papier, van verf, van textiel, van tekenen en schilderen, ik hou van dieren, van mode, van de natuur, van geschiedenis, van geografie, van boeken, van tijdschriften, van kunst, van originaliteit, hou ervan om sfeer te maken, van fotograferen, van cultuur, de onze en van andere culturen.

Ik ben aquarelliste, I am a watercolorist.
Ik maak vrij werk en schilder in opdracht.

woensdag 25 januari 2017

Boekenproject 2016. Passagiers voor Teheran van Vita Sackville West.


Vorig jaar las ik "Passagiers voor Teheran" door Vita Sackville West geschreven. Vita was een beroemdheid in Engeland. Zij leefde van 1892 – 1962. Haar geboortehuis was Knole. Je zal daar toch geboren worden.

nationaltrust

In de jaren 80 bezocht ik Knole. Het is gigantisch. Een doolhof van kamers en trappen en gangen en zalen. Vita was dol op Knole maar kon het niet erven omdat ze een vrouw is.

Vita was een wilde tante. Zij had meerdere spraakmakende affaires met vrouwen. Zij trouwde met Harold Nicolson. Een man die qua karakter haar tegengestelde was. Een diplomaat. Ik lees nu een boek over de Europese geschiedenis van Geert Mak. Hij beschrijft hierin Harold Nicolson als iemand met een verstandige kijk op de zaken. Hoewel zij allebei andere relaties hadden bleef hun band sterk. Het echtpaar woonde later op Sissinghurst. Vita maakte hier een prachtige tuin. Deze tuin trekt heden ten dag veel bezoekers.

Zij was vaak te vinden in de toren van het huis waar zij bovenin schreef. Een van haar twee zonen vertelde dat hij slechts 2 maal bovenin is geweest. Vita was bevriend met Virginia Woolf.




Het boek waar ik het hier over wil hebben is een boek dat zij schreef over haar reis naar Perzië, het huidige Iran. Vita ging op weg naar haar echtgenoot, die in Iran als diplomaat werkte. Vrouwen van haar status reisden veel en ver. Denk maar eens aan Gertrude Bell, over wie ik eerder schreef. Gertrude, die mede hielp om Irak op te bouwen. In het boek is Gertrude ook de eerste die Vita bezoekt, wanneer zij in Irak aankomt. Leuk om over deze ontmoeting te lezen.

Het boek van Vita gaat over de reis zelf. Wat ik interessant vind is haar opmerking dat ze in Perzië voor het eerst het fenomeen tegen komt dat je met de auto hoger en hoger en hoger rijdt maar dan op de top volgt er geen afdaling zoals in Engeland. Nee, ze rijden over een hoogvlakte en vaak begint er daarna opnieuw een klim. Vind ik een leuke waarneming. Maakt dat ik nu het idee van een hoogvlakte beter begrijp.

Vita start haar reis met de trein op het Victoria Station. Reist door Frankrijk en Italië, komt in Egypte aan. Reist naar Luxor waar ze het Dal der Koningen bezoekt. Ze vergelijkt de kale weg erna toe met de groene weides van Kent. Bezoekt een pottenbakkersdorp en bekijkt opgravingen. Terug naar Cairo en via Port Said naar Aden. Vindt het hier de meest troosteloze en onplezierige plek die ze kent. Vaart met een schip naar India. Ze heeft zich op de Perzische Golf verheugd, maar wat valt dit tegen. Niet alleen een teleurstelling, maar zelfs een nachtmerrie. Ze verstuikt haar enkel, de temperatuur aan boord stijgt naar 40 graden, ze krijgt koorts. Ze ligt in haar hut en wil dood. Ze heeft een boek van Proust bij zich en dat maakt dat ze deze periode door komt. Van Basra tot Bagdad met de trein. Hier ontmoet ze Gertrude Bell. In Bagdad huren ze een auto.

Ze schrijft: niemand had haar vertelt over de schoonheid van het land, wel over ongemakken. Niemand had ook maar 1 verhelderende opmerking gemaakt. Maar zo kan ze wel onbevooroordeeld Perzië intrekken. Ze ziet een land zoals ze nog nooit eerder had gezien. Ze beschrijft steden, architectuur, de natuur, de bloemen, de dieren, de mensen, de bergen, bazaars. Ze bezoekt het prachtige Isfahan.





Een van de bijzondere dingen die Vita en Harold meemaken is de kroning van Reza Khan.

The Nicolsons witnessed his coronation, in 1925, and Passenger to Tehran contains Vita’s description of events. Tehran wore its best face. Trestle tables had been placed at the sides of the roads, loaded up with anything gay and new – vases, teapots, photographs, china ornaments, but especially clocks, ‘so that the streets of Tehran tinkled all day with the strikings of discrepant hours’. Most striking, the walls of houses had been hung with carpets, some of them huge works of art, so the city ‘ceased to be a city of brick and plaster, and became a city of texture, like a great and sumptuous tent open to the sky’. The ceremonials were a pastiche concocted on the hoof – at once Persian and European, one part Muslim and one profane. static1.squarespace

En dan moet ze weer terug. Ze dalen nu "" We zaten niet meer op het dak". Ze kijkt naar buiten en vraagt zich af ""Waar is mijn Perzië gebleven? "  Het Dal van de Witte Rivier, Gilan "zelfs de boeren lopen anders", Kaspische Zee, Bolsjewistisch Rusland. Er blijkt geen trein te zijn waarmee ze verder kan. Dan wanneer er een trein komt ontdekt ze dat de Russische treinen comfortabeler zijn dan in Europa. Voor een paar roebel kun je kussens, dekens en lakens krijgen een handdoek maar geen water. Het landschap vindt ze treurig. Na 3 dagen komt ze in Moskou aan. Door naar Polen, hier belandt ze in een revolutie. Met een groep van 8 vreemden redt ze het een trein te vinden die haar verder brengt. Halverwege stopt de trein en loopt ze arm in arm met een paar Duitsers. In een café eet ze eieren met spek en drinkt ze wodka. Weer met een trein rijdt ze door Duitsland, komt in Nederland. Een douane bij de Nederlandse grens doet haar een huwelijksaanzoek. Vanuit Vlissingen naar Engeland en dan staat ze weer op Victoria Station. Perzië, herhaalt ze, Perzië.


Geen opmerkingen:

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails
Sta even stil
Draai je niet om
En kijk ook niet vooruit
Tel de seconden
Niet de uren
Adem in en uit


Liselore Gerritsen

Lente

Lente

Verjaardagskaart

Verjaardagskaart

Boekenproject 2014

Boekenproject 2014

Gebakjes

Gebakjes

Boekenproject 2015

Boekenproject 2015

SPRING/LENTE

SPRING/LENTE

Kindje

Kindje

.

.