De Tijdgeest, jaren 90.

Gisteren heb ik twee dingen gedaan

• Mijn foto's uitzoeken van het afgelopen jaar en ze overzetten op een externe harde schijf. Gedurende het jaar heb ik foto's al onderverdeeld in mapjes. Maar ik bewerk iedere foto in een fotobewerkingsprogramma. Delen afsnijden, kleuren aanpassen, dingen naar voren halen of juist afzwakken. Deze bewerkte foto's doe ik in de mapjes. Vorig jaar nam ik me voor de onbewerkte foto's direct weg te gooien, maar daar is weinig van terecht gekomen. Zo zit ik met een heel bestand aan foto's van 2021 maar ook nog van de jaren ervoor. Het maakt me soms gek. En gisteren dacht ik, zal ik ze allemaal weggooien? Ik overdenk het nog even.
• Dit jaar wil ik vooral bezig gaan met TIJDGEEST, ik wil uitzoeken aan de hand van agenda's en dagboeken hoe alles ook weer ging. Natuurlijk weet ik de grote lijnen nog wel, maar veel is weggezakt en vaag.
• Ik ben ook nog bezig met het afgelopen jaar. Raar is dat, he, dat je in eerste instantie gewoon niet meer weet wat er gebeurde. Tot ik het ontrafel. O ja, de bestorming van het Capitool, o, ja de verkiezingen, o ja, de terugtrekking uit Afghanistan. Pas onlangs schoot door mijn hoofd de klimaattop in Schotland. 
• Gisteren begon ik ineens met de negentiger jaren. Waarom die periode? Geen idee. Ik vind het heel fijn om dingen uit te pluizen, te rangschikken en natuurlijk schoot het door mijn hoofd, begin bij de beginjaren of begin aan het eind. Maar dan krijg ik het Spaans benauwd. Want dat is allemaal zo verschrikkelijk keurig werken, zo netjes. Wat werkt er dan bij mij?

Wanneer ik naar een onbekend museum ga, dan loop ik er eerst snel door heen. Ik weet dan ongeveer wat waar is. Pas dan ga loop ik terug en bekijk de dingen die ik mooi vind. En mocht ik later nog een keer terugkomen dan bekijk ik het stuk voor stuk. Wanneer ik een tijdschrift heb gekocht dan kan ik nooit netjes van het begin tot het einde lezen. Nee, ik blader het vlug door, van voren naar achter en dan nog een keer van achter naar voor. Lees stukken die mij boeien en ga het daarna nog eens stuk voor stuk uitpluizen. Wanneer ik het keurig netjes moet doen word ik helemaal gek.

Zo is het nu ook met dit idee van TIJDGEEST. Gisteren vond ik me ineens in de jaren negentig. Waarom? Geen idee. Eerder had ik al bedacht dat dit de tijd van de Balkanoorlogen was en van president Clinton. En nu ineens zocht op You Tube naar liedjes en naar de mode van die tijd. O ja, het naveltruitje met een piercing in de navel en de Doc Martens laarzen.

Ik bekeek oude kantoorfoto's. Daar kwam geen naveltrui meisje uit naar voren. Maar die laarzen hoe goed herinner ik het me. Ik vond ze zo in en in lelijk. Ik weet nog hoeveel moeite ik gedaan heb om een laars te vinden die ik wel leuk vond. Uiteindelijk vond ik er een. Ik wilde dat ik er nog een foto van had. Kocht ik die laars nu in de negentiger jaren of begin jaren 2000? Ik denk eigenlijk het laatste. 

• 1990-1999
  

Simone de Beauvoir, een vlindertje, oude boeken en eindelijk......een deal.

Momenteel ben ik helemaal in de ban van Simone de Beauvoir

Klaagde ik hiervoor dat ik me kan niet concentreren op lezen

Bij dit boek is de oude liefde weer terug

Bovendien zoek ik van alles op op internet

Zoek de huizen waar ze woonde op Google Earth

Leer veel over haar en de mensen om haar heen, heerlijk

We maakten weer een kleine wandeling 

Regen

Het ruikt heerlijk en alles flonkert

Hebben jullie wel eens gehoord dat wanneer het stopt met regenen

Het geluid van regen doorgaat onder bomen?

Een mooi vlindertje danste om ons heen

////////////

Omdat ik nu veel boeken heb besteld zoek ik naar plaats in de boekenkasten. En dan loop ik tegen iets aan wat ik lastig vind. Wat doe ik met oude boeken? Ze zijn vergeeld. Hoe lang heb ik ze wel niet? Sommigen zijn van mijn moeder. Ik vind ze allemaal nog leuk, maar ze zien er niet uit. Boeken weggooien is wel het allerlaatste wat ik doe. Ze zijn te lelijk om ze in een boekenkastje aan de straat te zetten. Voorlopig heb ik ze maar even verplaatst, ze staan nu als stapeltjes op mijn bureau. 😀

Ik luister naar de radio. De EU is tot overeenstemming gekomen. Gevoelsmatig ben ik het stadium van "met zijn allen de broekriem aantrekken" nog maar nauwelijks te boven. Ik herinner me nog zo sterk de mensen die ik, toen ik nog werkte, competentie testen afnam om te kijken of er ondernemerschap in zit. Ze waren al ouder, werkten altijd in loondienst.  Ze hadden totaal geen idee wat ondernemerschap inhoudt, maar nu 2008, de bouw ligt stil, en ZZP lijkt de oplossing. Een tijd breekt aan van bezuinigingen en de pensioenleeftijd moet omhoog. 

Vorig jaar op Prinsjesdag hoorde ik dat er een groot begrotingsoverschot is. Onderwijs-en zorgpersoneel vraagt om verhoging van salarissen. Maar nee, dat krijgen ze niet. Er zal een "pot" met geld worden gespaard voor eventualiteiten. Een paar maanden later breekt Corona uit. En nu, de miljarden vliegen om de oren en nu gaan we blijkbaar geld lenen. Voor het eerst sinds, ja sinds wanneer? Herinneren jullie je al de ministers van financiën nog die vol trots vertelden dat de norm van, was het 2,5 of 3 % in Europa niet overschreden zou worden, de term die er bij hoorde ben ik vergeten. Ik probeerde het nog terug te vinden. Maar nee, wel vind ik een berichtje over een van onze toenmalige ministers van financiën. Ik lees dat Jan Kees de Jager 50 kilo is afgevallen. O echt, een filmpje toont een totaal andere man dan die ik kende. En nu?

 The times they are a changing zong Bob Dylan en dat maken we nu mee

Ik vertelde al dat ik de brieven van Simone de Beauvoir lees. Dit versterkt het gevoel dat me bekruipt nog sterker. Naast filosofe en schrijfster was zij activiste. Betrokken in het moment van die tijd. Tijdens het lezen bekruipt me een raar, beetje naar gevoel van, ja van wat? Wrangheid, relativering? Haar verhaal speelt net na de oorlog tot de jaren 70. Waar zij zich druk om maakte bestaat allemaal niet meer. Het gekke is, zo lang geleden is het toch niet? 

Hoe belangrijk is iets echt? Zoveel emotie, zoveel betrokkenheid en dan ineens, is het weg, is het anders.