Die Leiden des jungen Werther

Na het lezen van de Gebroeders Karamazov wilde ik een dun boekje uit de bibliotheek. Ik liep 1 boek achter bij mijn boekenproject, een dun boekje zou me uit "de nood" kunnen helpen. Ik vond een superdun boekje, Die Leiden des jungen Werther van Goethe. Ik dacht, dit is het en was verbaasd dat dit beroemde boek zo dun is. Ik was blij met mijn vondst, want ik had wel over dit boek gelezen, maar nog nooit het boek zelf gelezen. Ik wist dat dit boek indertijd als een bom was ingeslagen bij de jeugd in de tijd waarin Goethe leefde en dat Werther heel wat volgelingen heeft gehad. Ik las ergens dat de volgelingen de mode van Werther droegen, nl. een gele broek en een blauwe jas. Ik kon me daar maar heel moeilijk iets bij voorstellen. Daarom was ik blij met bovenstaande foto.

 

Blauwe jas, gele broek en rijlaarzen: dè rage van Sturm und Drang   De Sturm und Drang is een stroming in de Duitse literatuur tijdens de Verlichting (stroming). De Sturm und Drang, ook wel de periode van het Genie genoemd, wordt zo ongeveer tussen 1767 en 1785 voornamelijk door jongere auteurs uitgedragen.   Weltschmerz, letterlijk wereldpijn, is een uit de Duitse taal afkomstig woord dat voor het eerst als zodanig werd gebruikt door de Duitse schrijver Jean Paul Richter. Het verwoordt het gevoel van diepe droefheid en als pijnlijk ervaren melancholie ten gevolge van verdriet, ontstaan door de onvolmaaktheid van de wereld. Een persoon met weltschmerz heeft het gevoel dat de fysieke realiteit nooit de verlangens van de geest kan bevredigen. Het gaat vaak met pessimisme, vervreemding en escapisme gepaard . wiki/Weltschmerz

De jonge Werther wordt tot over zijn oren verliefd op Lotte, maar deze is al verloofd. Werther ontmoet haar verloofde en ze worden vrienden. Werther wordt een geliefde huisgenoot. Hij probeert zich aan te passen en zijn gevoelens niet te laten merken. Ze genieten van de natuur, maken reisjes en wandelingen. Maar in het tweede deel gaat het Werther steeds moeilijker vallen. Op advies van een vriend verhuist hij en probeert Lotte te vergeten. Dat lukt niet en hij gaat terug. Wanneer hij probeert Lotte een zoen te geven en Lotte dit aan haar verloofde vertelt, wil die dat Lotte afstand schept tussen haar en Werther. Wanneer zij dit aan Werther probeert te vertellen, raakt Werther overstuur en hij pleegt zelfmoord.

Waarom werd het boek zo'n succes ?

Voor het eerst werd een indringend beeld neergezet van een jongeman, verliefd, dweperig met gevoelens van Weltschmerz en het idee niet begrepen te worden, vervreemd van de burgerlijke, saaie maatschappij. De tweede reden dat het boek een enorme hype veroorzaakte was dat het precies de geest van Sturm und Drang tijdperk tot uiting bracht. De tweede helft van de 18e eeuw was in vele opzichten een tijd van culturele en creatieve omwenteling die niet toevallig eindigde in de grote politieke revoluties van de Verenigde Staten in 1776 en van Frankrijk in 1789. In ‘Die leiden des jungen Werther’ komen alle mode thema’s van die tijd voor: natuurbeleving à la Klopstock en (de latere) Casper Friedrich, vroomheid à la Lavater, het dwepen met de dood à la Ossian, terug naar de natuur à la Rousseau: vrije opvoeding, de onbedorven mens tegenover de ingebeelde adel, afstand van burgerlijke conventies en zelfs kerkelijke geboden tegen zelfmoord. Maar uiteindelijk gaat het om het jeugdig élan, het jonge genie dat met zijn Weltschmerz te pletter loopt op de botte maatschappij. Die walging (ennui, alienation, Krankheit zum Tode) is belangrijker dan de liefde voor Lotte. boekpraat

Ossian is de verteller en volgens James Macpherson de auteur van een gedichtencyclus die deze claimde uit het Schots-Gaelisch te hebben vertaald. Hij is gebaseerd op Oisin, de zoon van Fionn mac Cumhaill. In 1761 beweerde Macpherson een epos gevonden te hebben, geschreven door deze Ossian en hij publiceerde dit over de daaropvolgende jaren. In 1765 voegde hij de gedichten samen tot The works of Ossian. Dit werk had een grote invloed op schrijvers zoals Walter Scott en Goethe. wiki/Ossian

Ik loop vreselijk achter met het schilderen voor mijn boekenproject

 

Ik moet nog schilderen:

Villette van Charlotte Bronte

De gebrouders Karamazov van Dostojewsli

Het lijden van de jonge Werther van Goethe

Deze boeken heb ik gelezen

En nu ben ik bezig met  Reis naar het eind van de nacht van Celine

Ik red het ook niet om de kaarten voor het einde van het jaar te schilderen

 

Maar ik red het wel om 24 boeken te lezen

en daar ben ik trots op

 

Hoe komt het dat ik niet aan het schilderen van die kaarten toekom?

Allereerst kreeg ik onverwacht 2 OPDRACHTEN

1 voor een schilderij van Janneke met haar viool

en daarna 3 kaarten met Arabische theestellen

Ik ben er super blij mee dat aan het eind van het jaar er toch twee opdrachten zijn gekomen

Dit jaar leek niet zo goed te gaan

Alleen aan het begin van het jaar verkocht ik 3 kaarten

 

Mijn opdrachten zijn af en nu ben ik bezig met kerstkaarten

Wat ik momenteel schilder kan ik jammer genoeg nog niet laten zien

Het zijn verrassingen

 

Ook met het schilderij wat ik wil maken mbt de winter

moet wachten tot volgend jaar

Maar dat vind ik echt helemaal niet erg

Het tegenovergestelde, juist een leuk vooruitzicht.

Gebroeders Karamazov, kaarten en een opdracht.



Ik las voor mijn boeken project de Gebroeders Karamazov van Dostojewski. Met dit project ben ik in januari begonnen. Ik bedacht dat ik dit jaar 24 boeken uit de wereldliteratuur wilde gaan lezen, dat betekent 2 per maand. Van jongs af aan lees ik veel. Maar de laatste jaren was ik op een andere manier gaan lezen, beïnvloedt door het bloggen, sociale media etc. Ik merkte dat ik alleen nog maar korte stukjes las en dat wanneer ik een boek pakte ik er ook stukjes uit ging lezen en stiekem vaak al gauw naar het einde keek. Ik begon daar een hekel aan te krijgen. Ik wilde terug naar mijn vroegere manier van lezen, geconcentreerd, genietend. Ik nam mij voor deze 24 boeken helemaal te gaan lezen, van het begin tot het einde.

Nu, dit boek Karamazov was een echte uitdaging, een dikke pil. Het bleek een prachtig boek te zijn. Zo mooi dat ik erover denk het boek te kopen. Terecht dat dit boek tot een van de hoogtepunten van de literatuur behoort. Hoofdpersonen zijn 3 broers. Hun vader was getrouwd met 3 verschillende vrouwen. Een verschrikkelijke man. Gierig, wreed, wellustig. De jongste zoon Aljosja ontmoeten we in de eerste hoofdstukken. Hij bewondert de starets (geestelijk leider/ monnik) Zosima. Zosima heeft een heel speciale kijk op de mensen en hun zonden en is immens populair. Wanneer Zosima op zijn sterfbed ligt voorspelt hij Aljosja dat hij niet het klooster in zal gaan, hij zal de wereld in zal trekken. De twee oudere broers houden van Aljosja.

Wat verder op in het boek blijkt dat de vader Fjodor en zijn oudste zoon Dmitri op dezelfde vrouw verliefd zijn. Dit geeft vreselijke complicaties. Dmitri wil zijn erfenis (van zijn overleden moeder) om met Groesjenka een leven te kunnen beginnen, maar Fjodor geeft dit niet. Hij lonkt zelf met zijn geld naar Groesjenka. Dmitri wordt woedend en raakt buiten zichzelf van jaloezie. Hij bedrinkt zich  op een avond en gaat naar het huis van zijn vader, hij kijkt door het raam naar binnen en ziet zijn vader en merkt dat Groesjenka er niet is. Wanneer hij weg wil rennen struikelt hij over een huisknecht en geeft deze een klap. Die avond wordt Dmitri gearresteerd, op verdenking van moord op zijn vader. Een deel van het boek gaat over de vraag of Dmitri het wel of niet gedaan heeft.

Iwan de middelste broer komt in het begin van het boek al voor. Hij wil niets van zijn vader weten. Hij heeft sterk filosofische opvattingen, o.a. vertelt hij het verhaal van De grootinquisiteur. Hij vertrekt weg van huis en niemand verwacht hem meer terug, Later ontdekt Iwan wie werkelijk de moord heeft gepleegd, maar de moordenaar manoeuvreert zo dat het lijkt alsof Iwan verantwoordelijk is. Iwan raakt hier zo van in de war dat hij begint te hallucineren. Tegenover hem zit de duivel. Een man met een sikje in kleren die van een paar jaar daarvoor zijn en die niemand meet draagt. Hij daagt Iwan uit. Iwan vraagt zich vertwijfeld af of hij dit nu zelf bedenkt of ......hij besluit de volgende dag naar de rechtszaal te gaan om te vertellen dat Dmitri niet de dader is, Hij zal vertellen wie wel en opbiechten dat hijzelf uiteindelijk de echte schuld heeft. Zo gezegd, zo gedaan. Maar Iwan maakt zo'n verwarde indruk dat niemand naar hem luistert en Dmitri wordt veroordeelt.

Op de flap van het boek staat dat de grootinquisiteur en de Duivel tot het hoogtepunt van de literatuur behoren. Dat begrijp ik, het is ongelofelijk wat ik lees, zo origineel, zo verrassend, zo anders dan alles wat ik ooit las, ook schokkend. Op internet lees ik dat Dostojewski lange zinnen maakt, ik heb het niet gemerkt. Ik vond heel veel wat ik las prachtig, ik heb prachtige verhalen gelezen.  Ook bijfiguren worden ontroerend beschreven.
Lees meer over Dostojevski: nrc 

Jullie geloven het niet, maar ik heb ondertussen ook ""Het lijden van de jonge Werther"" van Goethe uitgelezen  Ik dacht dat ik helemaal op schema lag, maar ineens ontdekte ik dat ik 1 boek te weinig had gelezen. Ik had er 22 uit moeten hebben, maar het waren er maar 21.  Ik naar de bieb op zoek naar een dun boekje en daar zag ik dit dunne boekje, zie foto. Na Karamazov waar ik 3 weken over deed, was dit boekje zo uit. Ik vertel later waar het over gaat.

Nu moet ik nog een Villette kaart en een Karamazov kaart maken

  Ik heb het ineens druk, want ik wil ook kerstkaarten schilderen en......

Ik heb een opdracht om 3 kaarten te schilderen

met Arabische theestellen

 HEEL LEUK

 

Boekenprojekt Villette van Charlotte Bronte

IN HET KADER VAN MIJN BOEKENPROJEKT LAS IK VILLETTE VAN CHARLOTTE BRONTE.

 

Portret: Charlotte Bronte

 

Charlotte Bronte, de schrijfster van Jane Eyre, het boek dat in haar tijd als een bom insloeg, was bezig met een nieuw boek, Villette. Haar heldin moest een koude naam krijgen. Charlotte verzon de naam Lucy Snowe, nog even twijfelde ze of Lucy Frost beter zou klinken, nee ze besloot het moest Lucy Snowe blijven.

Lucy Snowe, niemand weet waarom zij als kind bij haar peettante logeert, en niemand weet waarom ze verder geen familie heeft. Maar dat ze alleen is dat ervaren we het hele boek door. Lucy die de stoute schoenen aantrekt en in haar eentje naar België vertrekt. België waar ze niemand kent en waar ze nooit eerder was. Ze heeft een beetje geld op zak, maar ze moet snel werk vinden. En dat lukt, de eerste nacht staat ze aan de poort van een meisjesschool, ze belt aan en ze vraagt hulp. De eigenaresse doorvorst haar en besluit dat Lucy mag blijven, eerst als een kindermeisje voor haar kinderen, niet lang daarna als lerares Engels. En hiermee doet Lucy wat Jane Eyre eerder deed, ze creëert haar leven vanuit het niets, autonoom, zelf beslissend. Doet Jane Eyre dit vanuit passie en warmte, bij Lucy is alles koud. Zij neemt niet zozeer deel aan het leven op de school, nee, ze observeert.

In Villette verwerkt Charlotte Bronte de gebeurtenissen die ze meemaakte toen zij met haar zus Emily als leerling in België op het meisjespensionaat Heger verbleef. Dit verblijf maakte een onuitwisbare indruk op haar, vooral omdat zij hier haar eerste verliefdheid meemaakte. Verliefd op de man die zij haar ""meester"" noemde, haar mentor.  Constantin Heger, echtgenoot van de directrice van het meisjespensionaat. Hij gaf hier ook les. Hij hield van lesgeven, deed dit op een gepassioneerde manier.  Charlotte raakte onder de indruk van hem, nooit eerder daagde iemand haar zo uit. Toen de tante van de meisjes stierf en Emily en Charlotte teruggingen naar Engeland wist Emily dat ze niet terug zou gaan naar België. Maar Charlotte besloot alle conventies opzij te zetten en in haar eentje terug te gaan. Zij werd lerares aan de school. Hier volgden moeilijke maanden, waarin haar duidelijk werd dat haar liefde onmogelijk was. Het afscheid nemen was verschrikkelijk en de jaren daarna bleef zij in zijn ban. Tot zij vanuit deze ervaring Jane Eyre schreef en Mr Rochester creëerde en later Villette en Paul Emanuel, leraar aan de meisjesschool in Villette.

Na het meisjespensionaat ging het leven van Charlotte verder. Samen met haar vader en trouwe bedienden bleef zij achter, toen eerst haar broer en later haar zusjes overleden. Echter nog tijdens het leven hadden zij en haar zusjes erkenning gekregen als schrijfsters. Charlotte werd uitgenodigd door haar uitgever George Smith en zijn moeder. Bij hen thuis werden andere belangrijke schrijvers uitgenodigd om Charlotte te ontmoeten. Hij nam haar mee op tochten door London, en zij, die zo weinig gewend was aan luxe, ontdekte rijkdom, het uitgaansleven en had allerlei ontmoetingen, bezocht tentoonstellingen, het Parlement, de Opera etc. Zij genoot ervan. Het klikte tussen haar en haar uitgever. Twee snelle geesten, die van elkaars gezelschap genoten. Werden zij verliefd op elkaar? Niemand weet het. Wat we wel weten is dat Charlotte hem vereeuwigde in Villette als Dr. John/ Graham Bretton. Dat George Smith heel lang wachtte met Charlotte beantwoorden, toen zij hem een deel van haar nieuwe boek ter beoordeling voorlegde. Het deel waaruit blijkt dat Dr. John niet met Lucy Snowe zal trouwen. Later vertelde hij Charlotte dat hij niet kon antwoorden omdat hij teleurgesteld was. Maar Charlotte moest een veel grotere teleurstelling verwerken toen zij van de moeder van George Smith moest horen dat George zich had verloofd met een jong rijk meisje.

Dit alles verwerkte Charlotte Bronte in Villette. het is haar meest biografische boek. Lucy Snowe moest kilte weergeven, op afstand staan, toekijken. In het tweede deel van het boek lijkt alles toch nog goed te komen voor Lucy. Lucy en Paul Emanuel worden op elkaar verliefd. Echter, hoe moest het boek aflopen? Charlotte vond dat het noodlot moest toeslaan, maar haar vader, dominee Patrick Bronte, de statige oude man, die zoveel had meegemaakt, wilde dit niet. Hij hield van verhalen met een positief einde.

Patrick Bronte, afkomstig uit Ierland. Zonder een cent op zak, dankzij een weldoener studerend aan Oxford. Hier cum laude slagend, de man die streed voor zijn parochianen, de man die vooruitstrevend dacht, de man die zijn vrouw en 5 van zijn kinderen vroeg verloor, vertelde Charlotte dat hij het erg vond dat haar boek een vervelend einde zou krijgen. Charlotte zond Dr. Paul daarom overzee. Na 3 jaren keerde hij per schip terug, er kwam een enorme storm. Verging zijn schip of niet? Charlotte bedacht dat wij, de lezers,  het zelf maar moeten verzinnen. De optimist zal denken van niet, de pessimist......

telegraph/Charlotte-Bronte-Why-Villette-is-better-than-Jane-Eyre

Emma en mijn boekenproject

 

 Vandaag schilderde ik dan eindelijk mijn Emma kaart, het werd tijd

Ik las Emma van Jane Austen al een poosje geleden

want ondertussen heb ik Villette van Charlotte Bronte gelezen

 en ben ik nu bezig in de superdikke pil, Gebroeders Karamazov

 

 

Ik moet nu dus nog 2 kaarten maken

Een kaart over Lucy Snowe, de hoofdpersoon uit Villette

Ik wil er ook nog een verslag over schrijven, ik wil dat graag morgen doen

En een kaart over de gebroeders Karamasov

Maar eerst moet ik verder zijn in dit boek, nu is het mij allemaal nog niet echt duidelijk

Ik ben er trots op dat mijn boeken project zo goed loopt 

In het Paradijs voor de vrouw

 

Voor mijn boekenproject las ik het boek ""In het Paradijs voor de vrouw/ "Au bonheur des dames""" van Emile Zola. De naam van de schrijver ken ik alleen omdat ik het weet dat hij het in 19-e eeuwse Frankrijk op nam voor de Joodse kapitein Alfred Dreyfus, die ten onrechte van spionage was beschuldigd.

Het boek was onbekend voor mij, maar het leek me een leuk, onverwacht onderwerp. In deze roman uit 1883 beschrijft Zola een nieuw opgericht warenhuis, De eigenaar heeft allerlei panden opgekocht en er een eenheid van gemaakt. Hij verkoopt ""alles"", de prachtigste stoffen en dameskleren voor een prijs zoals niet eerder gezien en verder alles wat iemand zich naar voor kan stellen.  Hij gebruikt hierbij  marketing technieken die onbekend zijn. Zoals het terug mogen brengen van artikelen die tegenvallen. Door de winkel zo in te richten dat vrouwen ""gedwongen worden"" meer te kopen dan wat zij willen. Door het hanteren van vaste prijzen, het thuis bezorgen en de mogelijkheid per catalogus te kopen. Kopen in de winkel moet een belevenis zijn en de vrouwen zijn er gek op. Zij kopen niet meer bij de hun bekende kleine winkeliers eromheen, zoals zij eerder gewend waren. Maar kunnen nu alles in 1 pand kopen. Winkeliers eromheen gaan met lede ogen hun ondergang tegemoet. Sommigen zijn gelaten, anderen vechtlustig. Maar hun weerstand heeft geen zin, ze verliezen uiteindelijk toch en het warenhuis breidt uit,

 

De beschrijvingen van de waar die verkocht wordt is erg beeldend en uitgebreid, ik heb stofnamen gelezen die ik eerder niet kende. Heel eenvoudig wordt het kapitalistische systeem uitgelegd.

Vrouwen komen in dit boek niet erg lovend te voorschijn. Hun hebberigheid, hun spilzucht het wordt allemaal breed uitgemeten. Een van de rijke dames word zelfs op diefstal betrapt. Met glazige ogen lopen de vrouwen rond, met een blik in hun ogen die niet veel goeds beloofd. Ik moest een beetje grinniken om deze beschrijving.  Bij ons in de stad is onlangs een Primark geopend met onwaarschijnlijk lage prijzen. Het is er druk, drukker, drukst en ook hier lopen vrouwen met verhitte gezichten en glazige ogen rond.

Door de roman heen loopt de liefdesgeschiedenis van Denise, een arm meisje, die voor haar twee broertjes moet zorgen en binnen de winkel van jongste bediende opklimt tot 1-e verkoopster en Octave Mouret, de eigenaar van de wereld.

Eerder vertelde ik dat Proust een boekenreeks van 7 delen schreef. Terwijl ik dit boek van Zola lees zoek ik via internet meer informatie en ontdek dat dit boek van Zola tot een reeks van 20 boeken hoort. Hierin beschrijft Zola de sociale problemen van zijn tijd. 

In Les Rougon-Macquart beschrijft Zola de levens van verschillende leden van dezelfde familie, over een aantal generaties en een aantal takken verspreid. Op die manier komen in de twintig romans alle lagen van de Franse samenleving onder het Tweede Keizerrijk aan bod. De serie was bedoeld als verholen kritiek op het keizerlijke regime en de sociale laag waarop die steunde, als duidelijk blijkt in de eerste roman van de serie La conquête de Plassans (als vierde verschenen, in 1874). Ook al was het keizerlijke bewind gevallen voor Zola goed en wel tot uitvoering van zijn gigantische project kon komen, hij oordeelde het toch de moeite waard het af te maken. Alle delen laten zich lezen als een aparte roman. De verschillende delen worden in het laatste deel (Le docteur Pascal) met elkaar in verband gebracht. In dit deel zet Zola de basisprincipes van zijn literaire doctrine uiteen.

In een beeldende taal wordt uitgelegd wat het betekent wanneer er in een stad aan grootscheepse stads vernieuwing wordt gedaan en wat het voor gewone mensen betekend. Voor ons lijkt het alsof Parijs altijd zo is geweest zoals wij het kennen met zijn brede boulevards. Maar dit alles is pas in de 19-e eeuw tot stand gekomen.

Le Bon Marche
 

Wie heeft dit nieuwe Parijs vormgegeven?

Georges-Eugène Haussmann

 

De in Parijs geboren Haussmann beschreef in 1826 heel minutieus zijn dagelijkse wandeling naar school, van de St. Augustin kerk naar het plein voor het Panthéon. De route is alleen nog te volgen op een plattegrond van vóór 1853, want vrijwel alles wat hij beschreef is later op zijn eigen gezag afgebroken of veranderd. Hij liet zijn geboortehuis slopen om plaats te maken voor een kleine place ter afronding van de boulevard die zijn naam kreeg. Uit zijn beschrijving bleek diepe weerzin tegen de buurten die hij dagelijks moest doorkruisen en waarvoor hij woorden gebruikte als 'haveloos', 'schandelijk', 'onterend', 'miserabel' en 'een riool'. Het was een wandeling door de tijd, van de middeleeuwen naar het achttiende eeuwse Parijs, van smerigheid naar orde, van gotiek naar classicisme. De kronkelige, smalle straatjes en oude gebouwen konden hem in geen enkel opzicht bekoren. Hij vond ze weerzinwekkend, lelijk en ongezond en toen hij vanwege zijn kwetsbare longen uit de smerige, benauwde stad in frisse schone berglucht terechtkwam, was voor hem voorgoed de relatie gelegd tussen vuiligheid en ziekte.

 

Tussen 1827 en 1848 waren in de straten van Parijs acht keer de barricaden opgericht, altijd in het oostelijk deel van de stad. In drie gevallen bleek het te gaan om de prelude van een revolutie. Met cholera-epidemieën in 1832 en 1849 en een explosief toenemende bevolking nam de chaos in de loop van de negentiende eeuw snel toe en werd het voller en smeriger in Parijs.

Steeds vaker werden in deze jaren protesten gehoord tegen de barbaarse sloop van de middeleeuwse stad, die in vele ogen alleen maar was bedoeld om het opwerpen van barricaden tegen te gaan en om het regeringsleger snel te kunnen laten oprukken door overzichtelijke, vrije schootsvelden. De oude gotische stad werd om zeep geholpen om de stadsguerrilla te weren, zo luidde de kritiek.

 

Het transport kreeg de stations, de handel de Tribunal de Commerce, het stadsbestuur het Hôtel de Ville, de cultuur kreeg het dominantste en meest feestelijke gebouw, de Opéra Garnier, in oud-Parijs restaureerde Viollet-le-Duc de Notre Dame en nieuw-Parijs kreeg de Eglise St. Augustin. Openbare monumenten en pleinen gaf Haussmann ook nadrukkelijk een rol in de krachtige ordening van de ruimte waarmee hij het verwarrende, stedelijke leven onder de knie probeerde te krijgen. Etoile, Place de la Bastille, Place de la Concorde, Place d'Italie, Place de la Republique waren onder andere zijn knooppunten in het weefsel van zichtlijnen dat het partituur vormde voor zijn magistrale stedelijke composities. De grote, gezichtsbepalende gebouwen die tijdens zijn prefectuur ontstonden, Hittorff's Gare du Nord, Garnier's Opera, Duc's Palais de Justice waren allemaal het gevolg van particuliere opdrachten. recensie/haussmann-baron-van-de-boulevards 

 

Prachtige foto's van het oude Parijs:

skyscrapercity

 

the-history-of-the-grands-magasins

En
de kaart die ik erbij schilderde

 

Boekenprojekt: Emma van Jane Austen

Ik heb onlangs geschreven wat een vreselijke vrouw ik Emma Bovary vind. Een andere Emma vond ik veel leuker, nl Emma Woodhouse uit het boek Emma van Jane Austen. Is Emma Bovary altijd op zoek naar dingen die ze niet kan bereiken, rijkdom, hartstocht, Emma Woodhouse heeft in ieder geval de rijkdom al. Ze woont met haar overgevoelige, beetje zeurderige vader, waar ze overigens heel lief en zorgzaam voor is, in een groot huis. In Emma's tijd wordt van vrouwen alleen verwacht te trouwen.

Jane Austen verstaat, tot in perfectie, de kunst om met dit thema te spelen.

Toch begint dit boek ermee dat Emma er niet aan denkt te trouwen. Zij bezit zelf genoeg geld en is daardoor onafhankelijk. Nee, ze heeft iets totaal anders in haar hoofd. Ze wil andere vrouwen gelukkig maken door ze aan een echtgenoot te helpen. Haar oog valt op Harriet Smith. Harriet heeft geen ouders en heeft ook geen idee wie haar ouders zijn. Zij komt in een rijke wereld terecht en zuigt alles als een spons in. En dat bevalt Emma. Zij zal de lerares van dit meisje worden en een goede partner voor haar zoeken. Haar oog valt op de dominee. Volgens Emma loopt alles op rollertjes en raken de dominee en Harriet verliefd. De leukste scene uit het boek vind ik is wanneer Emma en de dominee terugkomen van een feest en samen in een rijtuigje zitten. Buiten raast een sneeuwstorm. Tot grote verbazing en schrik van Emma verklaart de dominee plotseling haar zijn liefde en vraagt haar zijn vrouw te worden. Hoe kan dit allemaal zo verkeerd gaan? Hoe kan hij denken dat ze hem wil, hij wil toch Harriet? En zijn verbazing wanneer Emma zegt, maar je houdt toch van Harriet, en hij laat merken dat hij er niet over denkt met Harriet trouwen, die is hem veels te min.

Emma schaamt zich en neemt zich voor zich nooit meer ergens mee te bemoeien. Haar leven kabbelt  verder. Er komt een jongeman zijn vader opzoeken die leven in het dorp brengt. Na een tijdje verdenkt Emma hem ervan dat hij een oogje op haar heeft. Er komt een meisje wonen bij buren in het dorp, die geen geld heeft en gouvernante zal moeten worden, maar hier helemaal geen zin in heeft. En dan is daar nog buurman Mr. Knightley  die rijker is dan de vader van Emma en vaak bij hen thuis is. Hij is verstandig, Emma vindt het leuk om met hem te bekvechten. Vaak zijn ze het oneens.  Wat er allemaal gaat gebeuren met deze mensen verraad ik niet. Lees het zelf maar, het is echt een heel leuk boek.

 

Madame Bovary van Gustave Flaubert. Madame Bovary c’est moi.

Hier mijn Madame Bovary kaart

 

 

Ik heb voor mijn boeken project Madame Bovary van Gustave Flaubert gelezen. Voordat ik met lezen begon wist ik alleen dat Emma Bovary ongelukkig getrouwd is en een minnaar zou nemen. Ik dacht iets te gaan lezen in de trant van Anna Karenina. Maar dat bleek niet het geval. Anna begreep ik, Emma vond ik vreselijk. Zij wil hartstocht, zij wil een prins op het Witte Paard die haar in vervoering zal brengen. Zij wil dansen en op de toppen van haar zintuigen leven. En on dit te krijgen gaat niets haar te ver. Als jong meisje wordt zij opgevoed door nonnen. Zij leeft helemaal op bij het lezen van romans waarin de heldinnen hun hartstochten na jagen. Groots en hartstochtelijk wil zij leven. Zij trouwt met een dokter die stapelgek op haar is. In het begin is zij ook weg van hem. Zij kleedt zich leuk en maakt het huis gezellig. Maar al gauw verveelt het haar. Haar man en zij worden uitgenodigd deel te nemen aan een bal en daar vindt zij wat ze zoekt. De weelde van het huis en de balzaal, de opzwepende muziek, het eten en de drank, meegezogen worden in de dans door een onbekende man, ze straalt. Maar thuis valt ze terug in verveling en apathie. Ze verslonst zichzelf en haar huis. Zij krijgt een dochtertje, maar duwt het kind weg. Tot zij haar eerste minnaar ontmoet. Zij liegt tegen haar man en leeft zich uit in de liefde. Ze beslist dat ze met haar minnaar zal weglopen, maar die laat haar op het moment suprême zitten. Hij is bang geworden van de wildheid van Emma. Ze is geschokt, verveelt blijft zij achter. Maar daar is een tweede minnaar. Om hem te binden geeft zij veel geld uit, zij sluit krediet na krediet en vertelt haar echtgenoot leugen na leugen. Uiteindelijk loopt zij in de val. Een bekende ziet haar met haar minnaar, kredietverstrekkers eisen hun geld terug. Emma heeft geen geld meer en het geld van haar echtgenoot is opgemaakt. Om aan geld te komen gaat zij zelfs naar haar eerste minnaar terug om zich te prostitueren maar hij wil haar niet. Dan neemt zij arsenicum en sterft. Haar man 's hart is gebroken. En het wordt erger voor hem wanneer hij liefdesbrieven vaan haar minnaars in haar nalatenschap ontdekt. Hij zal ook niet lang meer leven. Het dochtertje gaat naar zijn moeder.

Na het boek te hebben uitgelezen ben ik op zoek gegaan naar achtergrond informatie

Dit vind ik op Wikipedia:

Toen de roman voor het eerst als feuilleton werd gepubliceerd in La Revue de Paris tussen 1 oktober 1856 en 15 december 1856, werd Flaubert door openbare aanklagers vervolgd voor obsceniteiten. Dat resulteerde in een geruchtmakende rechtszaak in januari 1857. Na de vrijspraak op 7 februari, werd het een bestseller in boekvorm in april 1857, en wordt nu gezien als één van de eerste moderne realistische romans uit de wereldliteratuur. De roman wordt door critici geprezen om zijn psychologische diepgang en de sterk uitgewerkte sociale kritiek. wiki/Madame_Bovary.

In de tijd dar het boek uitkwam was het vast aanstootgevend, dat is nu niet meer het geval. Ik was verbaasd te lezen over de maatschappijkritiek. Misschien wordt de macht van de kredietverstrekkers bedoeld? Misschien wordt de ongelijkheid tussen man en vrouw bedoeld? Het laatste vind ik echter niet zo sterk uit het boek naar voren komen. Ik ken vrouwelijke auteurs die aan den lijven onderdrukking  meemaakten en heel wat sterkere boeken over dit onderwerp schreven. Denk aan Charlotte Bronte met Jane Eyre en Lucy Snow ( Villette). Haar heldinnen haalden kracht uit zichzelf, maakten hun eigen moraliteit. Hiervan is bij Emma Bovary geen sprake. Uit een recensie begrijp ik dat bedoeld wordt dat de burgerlijkheid aan de kaak wordt gesteld?

Wat moet ik denken van de psychologische diepgang?  In onze tijd zou Emma een etiket opgeplakt krijgen, denk maar aan ADHD of bipolaire stoornis. In de tijd dat het boek werd geschreven was hier geen sprake van. Wel las ik ergens dat Emma een hysterica werd genoemd.

Gustave Flaubert’s Madame Bovary is an intricate and compelling tale of a young woman caught in the throes of romanticism, a tale full of rich imagery and authorial allusions to Flaubert’s own life. In fact, he is once quoted as saying, “Madame Bovary c’est moi.”

 

Heeft hij dit echt gezegd? Zo ja, wat bedoelde hij daar dan mee?
 

interessant: academia/Burgerlijke_cultuur_in_fictie._Madame_Bovary_
cest-moi-gustave-flauberts-madame-bovary

Ik heb ondertussen ook over een tweede Emma gelezen, namelijk het gelijknamige boek van Jane Austen. En dat is een heel andere dame. maar daar vertel ik een nadere keer over. 

 

De Buddenbrooks

Ik heb in het kader van mijn boekenprojekt de Buddenbrooks van Thomas Mann gelezen,

Buddenbrooks wordt wel gezien als een overgangsroman van het 19e-eeuwse naturalisme naar het 20e-eeuwse symbolisme

Het boek was een dikke pil uit de bibliotheek. Ik had geen idee wat ik er van kon verwachten. Ik wist alleen dat ik een boek van Thomas Mann wilde meenemen. Buddenbrooks is een sleutelroman over Manns familie en diens geboortestad Lübeck. Het beschrijft de bloei en langzame neergang van een koopmansgeslacht over meerdere generaties in de 19e eeuw. Ik had verwacht iets heel zwaars te gaan lezen, maar het tegenovergestelde was het geval. Het boek leest gemakkelijk en het taalgebruik is mooi Ik heb meer familieromans gelezen en ik vond dit boek daar niet boven uitsteken. Ik was verbaasd dat dit boek onder de wereldliteratuur valt en dat de schrijver de Nobelprijs voor de literatuur heeft gekregen voor dit boek. Wat ik ook vond opvallen is de gedetailleerde beschrijving van de interieurs, de kostuums, de architectuur, koetsen etc. Bijna beschreven vanuit het perspectief van een vrouw.

Twee personen springen eruit: Thomas en Antonie Buddenbrook. Ik heb een kaart gemaakt nav dit boek. je ziet hier Thomas Buddenbrook.

Buddenbrook: Zoon van Johann Buddenbrook jr. en drager van honderd jaar naamsbekendheid.
Voor hem was het belangrijkste dat hij de goede naam van het bedrijf zou voortzetten en liefst zelfs uitbouwen. Naast zijn koopmanschap wordt hij ook senator. Het gaat hem zo goed dat hij zijn ouderlijk huis verkoopt en een nog grootser nieuw huis laat bouwen. Maar dat brengt de familie geen geluk.
Antonie (Tony) Permaneder-Buddenbrook:
Eerste
dochter van consul Johann Buddenbrook jr. Ze is geïmponeerd van de "voorname" (een van haar favoriete woorden) levensstijl van haar grootouders. Zij stelt alles in het werk om deze stijl te kunnen behouden. Graag zou zij zelf het heft in handen nemen, maar dat kan zij, als vrouw, niet. Voor haar is alleen het huwelijk mogelijk. Haar familie dwingt haar min of meer te trouwen met een man die ze verschrikkelijk vind. Ze probeert er iets van te maken. Maar wanneer blijkt dat haar echtgenoot alleen maar schulden heeft en haar bruidsschat er door heeft gejaagd staat haar vader pal achter haar. Zij kan scheiden en weer in het ouderlijk huis wonen. Zij trouwt nogmaals maar dit huwelijk eindigt ook ongelukkig. Zij steunt haar broer door dik en dus en is ontroostbaar wanneer haar broer plotseling sterft.
Sterk aan de roman is dat de ondergang van de familie Buddenbrook beschreven wordt zonder enig gemoraliseer: ondanks de neergang blijft een onmiskenbare sympathie van de schrijver herkenbaar voor eigenlijk al zijn romanfiguren, hoe verschillend ook.
wiki/Buddenbrooks

leratuur/mann/

Cranford van Elizabeth Gaskell

Ik heb al een poosje niets meer geschreven over mijn Boekenprojekt, terwijl ik redelijk op koers lig. In de tussen tijd heb ik 2 1/2 boek erbij gelezen. Cranford van Elizabeth Gaskell, de Buddenbrooks van Thomas Mann en ik ben nu bezig met Madame Bovary.

Cranford is een leuk boek. De schrijfstijl van Elizabeth Gaskell is nu, ongeveer 200 jaar later, nog steeds goed te lezen. Natuurlijk komen er zaken in voor die toen up to date waren en nu ouderwets. Zoals zuinig aan doen met kaarsen om geld uit te sparen ( er was nog geen gaslicht en elektriciteit), Het boek gaat over het dorpje Cranford waar een groep dames elkaar bezoeken, waarbij sterk rekening wordt gehouden met etiquette en standsverschil. Maar er gebeurt van alles waardoor de etiquette aangepast moet worden, hetgeen niet zonder slag en stoot gaat.

Op de flap van het boek staat dat de veranderingen veroorzaakt worden door de aanleg van de spoorlijn. Maar vreemd genoeg vind ik hierover niets in het boek, De spoorlijn wordt alleen genoemd omdat 1 van de figuren er werkt. Wel raken de dames in paniek wanneer er sprake is van vreemde figuren en diefstal.

Een van de hoofdfiguren uit het boek is Miss Matty. (Ik heb een kaart voor haar gemaakt. de foto's zien jullie hier). Zij is altijd gedomineerd door haar zus. Wanneer die komt te overlijden kiest Miss Matty ervoor alles te laten zoals haar zus het wilde. Maar, de tijden veranderen. De bank van Miss Matty stort in ( ook toen gebeurde dit) en zij raakt bijna al haar geld kwijt. Ik vind dit het leukste stuk van het boek. Want de vrouwen bedenken dat ze een theewinkeltje aan huis moet beginnen. Ze verzamelen daarnaast ook geld zodat zij in haar huis kan blijven wonen. Een van de vrouwen fluistert tegen degene die het geld ophaalt: "Ik zou zo graag meer willen geven, maar ik kan het jammer genoeg niet missen " Een ander vrouw fluistert : ""Ik zou zo graag meer willen geven, maar ik ben bang dat de anderen zich dan overvleugelt voelen. Daarom ga ik ook nog naar een andere manier zoeken om haar te helpen". In dit dorp dus solidariteit en samenhang. Maar het is niet allemaal solidariteit in Cranford. Er is ook achterklap, er zijn verdachtmakingen, er is stilstand en het is er saai.

Ekizabeth Gaskell was een vriendin en de biografe van Charlotte Bronte. Daarom weet ik wat meer van haar af. Zij was een echte dame. Mooi van uiterlijk, droeg "fashion"", zij kende veel mensen, stond graag in het middelpunt en was een goede gastvrouw. Zij was getrouwd en had meerdere dochters, die zij liefdevol opvoedde. Zij reisde veel. Zij schreef boeken in een tijd toen vrouwen niet geacht werden dit te doen. In haar romans stelde zij sociale kwesties aan de orde. De biografie die zij schreef sloeg in als een bom en in de derde druk moest zij gedeeltes weglaten. Zij werd bedreigd met processen mbt onder andere het verhaal die zij publiceerde over het overspel tussen Mrs. Robinson en Branwell Bronte, Charlotte's broer.
Mrs. Robinson was "not amused". Later, na de dood van alle betrokkene is het verhaal weer opgenomen in de biografie. Het verhaal inspireerde in onze tijd ( jaren 60) Simon and Garfunkel:

Wanneer je meer over haar wilt weten kijk dan eens op:

 

elizabethgaskell house

.gaskellsociety
 

Oliver Twist kaart

 

Ik heb mijn Oliver Twist kaart nu geschilderd

 

 

Hier staat Oliver tussen andere kaarten en schilderijen

Op Kleurrijk Aquarellen kunnne jullie lezen welke herinneringen dit bij mij losmaakte

Oliver Twist, mijn boeken project.

Voor mijn boeken project heb ik Oliver twist van Dickens gelezen. Het boek stond al lang in mijn kast maar gelezen had ik het nooit.  Lang geleden zag ik op de tv een Engelse serie die naar dit boek werd gemaakt. Wat ik me herinner waren acteurs die ""over the top"" grappig acteerden. Ik vond het niet echt leuk. Na het lezen van het boek begrijp ik het beter, Dickens heeft een sterk ironische schrijfstijl.
 

Ik wist wel iets van Dickens, maar wat ik me nu pas realiseer is dat hij in de zelfde periode als de Bronte Sisters leefden. Zij hebben hem echter nooit gekend. Wel was hij bevriend met de biografe van Charlotte Bronte, Elizabeth Gaskell.

 

Het boek gaat over het weesje Olivier Twist, die terecht komt in de handen van de armenzorg. Er is net een nieuwe wet afgeroepen die zegt dat de armen in de werkhuizen niet teveel goed eten moeten krijgen. Oliver krijgt hiermee te maken. Hij is een lieve, geen mug kwaaddoende jongen, die het leven nog helemaal niet kent. Hij wordt in de leer gedaan bij een schoorsteenveger en komt via allerlei verwikkelingen, zonder dat hij dit wil, in de dievenbende van Fagin, die in dit boek onbesmuikt "de Jood"" wordt genoemd, terecht. Oliver wordt bijna gedwongen te stelen, maar steeds op het laatste nippertje ontkomt hij hieraan en wordt liefdevol, in de huizen van de mensen aan wie het kwaad moest worden aangedaan, opgenomen. Uiteindelijk blijkt hij familie te zijn van een van de vrouwen die hij zo heeft leren kennen en komt alles goed.

 

Dickens heeft een bijna karikaturale wijze van schrijven. Ironisch, grappig, soms wel een beetje vermoeiend. Maar hij kan een ook een gebeurtenis zo beschrijven dat de beklemming voelbaar is.

Natuurlijk in de manier waarop de armenzorg werkt, maar ook de beschrijvingen van de arme wijken van  Londen, Londen bij nacht maar vooral de moord op Nancy, het meisje die het steeds voor Oliver opneemt. Ik moest het boek echt even wegleggen, ik vond het erg.

 

De tekst werd oorspronkelijk gepubliceerd in losse, maandelijks verschijnende vervolgverhalen in Bentley's Miscellany, van februari 1837 tot april 1839. De verhalen moesten deel gaan uitmaken van Dickens’ serie The Mudfog Papers.^[1][2][3] In 1846 verscheen Oliver Twist in een driedelige uitgave bij Richard Bentley, de eigenaar van Bentley's Miscellany, onder Dickens' vaste pseudoniem "Boz".wiki/Oliver Twist

 

Illustraties: wiki/George Cruikshank

De kaart die je ziet wordt mijn Olivier Twist kaart

 

Orlando en het begin van een nieuwe tuin

Ik heb mijn Orlando kaart klaar.

Eerst heb ik 1 kaart verprutst.

Ik wilde een jeugd foto van Vita Sackville West gebruiken

Ik had een heel mooie foto

maar wat ik ervan maakte, het zag er niet uit

ik heb het verscheurd

 

Wat ik nu gemaakt heb, vind ik mooi

Op kleurrijk aquarellen  kun je zien hoe ik het maakte
 

Verder heb ik nog wat buurtfoto's gemaakt

Het hoge gebouw achteraan staat er al een paar jaar

Het parkje met een wilde bloementuin

schapen en koeien

en een fruitboomgaardje

is   nieuw

 

 

Vriendjes

 

 

Ze zeiden: ""Wij willen ook met het hoge gebouw""

 

 

 

Orlando

 

Nadat ik een maand gedaan had over een boek van Proust heb ik nu in een paar dagen tijd ""Orlando"" van Virginia Woolf gelezen. Dit boek bezit ik zelf, ik kreeg het op mijn 31-ste verjaardag van vrienden. In die tijd haalde ik ook een boek over the Bloomsbury Circle uit de bibliotheek. Ik was direct weg van alle verhalen over mensen als Duncan Grant, Vita Sackville-West, Dora Carrington, Lytton Straccey. Maar het meest onder de indruk was ik van Virginia Woolf en Vanessa Bell. Twee zussen, Virginia, de schrijfster en Vanessa, de schilderes.

Via hun broer Toby kwamen zij in contact met schrijvers, schilders, wetenschappers die de Bloomsbury ( een wijk in Londen) groep vormden. Binnen deze groep werd druk geëxperimenteerd, met kunst, wetenschap en menselijke relaties/ seksualiteit.

Virginia schreef haar boeken.
In haar werken experimenteerde ze met de stream of consciousness-techniek; de onderliggende psychologische en emotionele motieven van haar personages; en de diverse mogelijkheden van een verbrokkelde vertelstructuur en chronologie.

Orlando was daarbij een boek voor tussen door, een boek wat haar plezier gaf. Virginia was min of meer verliefd geworden op Vita Sackville-West. Vita woonde in Knole, een gigantisch huis. Vita was getrouwd maar had ook verhoudingen met vrouwen. Het  boek wat Vita schreef Knole_and_the_Sackvilles en alle verhalen rond Vita gaf Virginia Woolf de inspiratie voor het schrijven van Orlando.

Foto hierboven: Vita als jonge vrouw.

Orlando wordt als jongen geboren in de tijd van Koningin Elisabeth I. Met een enorme vaart worden gebeurtenissen uit het leven van Orlando beschreven. Hij wordt verliefd op een Russische prinses, ontmoet beroemde dichters, begint met het schrijven van een boek, geeft grote feesten, wordt diplomaat in Turkije en daar, terwijl er een grote opstand woedt raakt Orlando in een diepe slaap en verandert op  miraculeuze wijze in een vrouw. Zij leeft te midden van zigeuners. ( Die medelijden met haar hebben wanneer zij over haar huis met 365 kamers vertelt. Want ben je niet heel sneu wanner je alleen maar 365 kamers hebt, terwijl zij de hele aarde en hemel kan bezitten, zoals zigeuners doen)  Zij gaat terug naar Engeland en trekt daar voor het eerst een crinoline aan. Geen grote stappen meer voor Orlando, met kleine dribbelstapjes stapt zij het Victoriaanse tijdperk in. Haar boek wordt gepubliceerd, zij rijdt voor het eerst in een trein, zij wordt verliefd en krijgt een zoon en dan met een klap belandt ze in 1928.

Ik heb ik het boek met veel plezier nogmaals gelezen. Proust vertelde over zichzelf dat hij geen fantasie bezat, nu, Virginia heeft een overvloed aan fantasie. Hoewel, in het boek zit  ook een nabeschouwing waarin uitgelegd wordt dat veel van wat zij beschrijft in het boek Knole_and_the_Sackvilles  voorkomt.

 

 

“Brilliant, laughing eyes and plump, matt cheeks, a black polo cap … pushing a bicycle.”

 

De afgelopen maand heb ik in het kader van mijn boekenproject Proust' s In de schaduw van de bloeiende meisjes gelezen. Dit is 1 van de 7 boeken die behoren bij de reeks Op zoek naar de verloren tijd.  De hoofdpersoon omschrijft hierin zijn verliefdheid op Gilberte, ontmoet hierin Saint Cloud, die een goede vriend gaat worden en vertrekt vanwege zijn gezondheid met zijn grootmoeder naar Balbec, een vakantieplaats in Normandië en ontmoet hier een groep meisjes, onder andere Albertine, waar hij diep van onder de indruk raakt. Hij ontmoet hier de schilder Elstir. Elstir: James Whistler.

 

Albertine is one of the little band of girls who appear along the seafront at Balbec. Though Marcel is in love with all the girls in the little band, one stands out with her “brilliant, laughing eyes and plump, matt cheeks, a black polo cap … pushing a bicycle.”  He learns that she is the ‘Simonet girl’ from a respected local family that spell their name with one ‘n’. proust-miniseries

 

De zinnen van Proust zijn lang. Zo lang dat ik met bewondering volg of hij ze wel tot een goed einde kan krijgen. Ik lees op marcel-proust: Het proza is langzaam en traag; de zinnen zijn lang, slangachtig gekronkeld, en niet altijd geschreven met het oog op maximale helderheid. Pas na een honderdtal pagina's begon ik te begrijpen dat het niet zozeer een stilistische zwakheid was die ervoor zorgde dat ik vele zinnen opnieuw moest lezen en haast ontleden. Dat herlezen, dat stilstaan, was precies het beoogde doel, een doel dat perfect paste bij de inhoud van dit boek dat juist gaat over stilstaan, herinneren en mediteren over alles wat niet onmiddellijk aan ons verschijnt 
 
Toen De kant van Swann met de drie eerste delen van Terug naar de verloren tijd op 14 november
1813 verscheen, bleek dat Proust voor een wending in de literatuur had gezorgd. Het was een wending die bepalend werd voor de moderne literatuur en die tegelijk ook bij een aantal andere schrijvers leefde: net als Proust braken James Joyce en Virginia Woolf met het realisme en lieten de binnenwereld van hun personages aan het woord: hun onderbewuste, hun gedachtestromen, hun bewustzijn en, in het geval van Proust, hun willekeurig opkomende herinneringen. Marcel-Proust.

Balbec is the fictional name of Cabourg, a town near the sea in the Basse-Normandie region of France. Proust spent the summers of 1907 and 1914 in the Grand Hôtel at Cabourg. 

Cabourg is een Franse badplaats aan de Normandische Côte Fleurie. Het vissersdorp Cabourg werd een badplaats gedurende het Tweede Franse Keizerrijk en kreeg een stratenplan van uitwaaierende straten vanaf de zee, gekruist door lanen in de vorm van concentrische halve cirkels. Er is een zandstrand en er liggen villa's uit de Belle Époque, een casino en een Grand Hotel.Het huidige Grand Hotel van Cabourg vervangt een ouder gebouw en dateert uit 1907. Marcel Proust verbleef er vaak en gebruikte Cabourg als inspiratie voor de badplaats "Balbec" in zijn roman "Op zoek naar de verloren tijd". Het vertrouwde Grand Hôtel de Cabourg is de afgelopen twee jaar praktisch geheel gerenoveerd. De werkzaamheden zijn nagenoeg geheel voltooid. De architect is er in geslaagd om de sfeer te behouden en het comfort van vandaag prachtig in te passen in dit karakteristieke gebouw. Het pand is eigendom van de gemeente Cabourg welke garant staat dat de gevels heel intact blijven. Zelfs komen de rode markiezen weer terug. cabourg/  cabourg

 

Tegelijkertijd las ik het boek Proust verliefd van William C. Carter. het geeft veel achtergrond informatie.

Soms vond ik het moeilijk me te concentreren. Het begon toen de verteller afstand van Gilberte nam terwijl ik niet goed begreep waarom. Ik vond het gezeur worden. (sec). Proust, gezeur? Toen de verteller met zijn grootmoeder naar Balbec reisde kwam mijn interesse weer terug.
Na het lezen van 2 delen van À la recherche du temps perdu weet ik zeker dat ik de andere delen ook ga lezen. En ik weet ook dat ik alles nogmaals ga lezen, want veel gaat er nog langs me heen.  Het is genieten maar ook ergeren wanneer ik de pointe van een zin verlies. Deze boeken zijn het grootste tegengif tegen mijn Twitterbrein ;-) Naast alle korte stukjes die ik op Facebook, google etc, scan, dwingen deze boeken tot concentratie en dat voelt heel prettig aan. Het is leuk om in een andere wereld te stappen, de tijd van het Fin de siècle. Nadeel is dat ik deze maand maar 1 boek heb gelezen. Ik zou dus nu 3 boeken moeten lezen de komende maand. Zal dit lukken????? Nu een kaart maken n.a.v. dit boek. Ik probeer er in gedachten een vorm voor te vinden,  
proust-personnages

Met À l'ombre des jeunes filles en fleurs won Proust in 1919 de Goncourt-prijs 

erikgveld/marcel-proust-2-in-de-schaduw-van-de-bloeiende-meisjes-