6 eieren, moet toch kunnen

Vol goede moed begonnen we

We haalden verfpotjes tevoorschijn

die we ""in eeuwen"" niet gebruikt hebben

 

6 eieren, moet toch kunnen

 

WE WETEN NU, NEE.... DAT KAN NIET

 

 

 

De andere 4 laten we maar niet eens zien

 

Pasen

 

De storm is weg

 

 

Het zonnetje schijnt

 

Knoppen lopen voorzichtig uit

 

Het is Pasen

Boek 6 boekenproject, de Max Havelaar

Vandaag heb ik 2 kaarten geschilderd tbv mijn boekenproject 2015. De volgeladen wagen van de familie Joad uit "" de Druiven der Gramschap"" De familie, die wanneer ze weggepest worden van hun land, met hun auto vol bezittingen op weg gaat naar Californië. Onderweg beleven ze allerlei avonturen en dan is daar Californië, is het zo mooi als ze dachten? Dit boek las ik begin van het jaar, ik maakte eerder een kaart die mislukte, dus ik probeerde het nog een keer. Verder zien jullie de kaart die ik maakte n.a.v. het boek "Max Havelaar"" van Multatuli. Toen ik Hella Haasse' s "Heren van de Thee" uit had, dacht ik, nu wil ik iets in het verlengde ervan lezen en dit werd Max Havelaar. Jaren geleden had ik dit boek ook al uit de bibliotheek. Wanneer ik er toen 10 woorden in gelezen heb, waren het er veel.
Ik vond het een vreselijk, onleesbaar boek.

Ik ben er opnieuw vol goede moed in begonnen en ik moet zeggen, het is 1 van de raarste boeken die ik ooit las. Het begin: Ik ben makelaar in koffi, en woon op de Lauriergracht, no. 37. (Ik las het boek in een soort Oud Hollandse schrijfstijl, ik ben de e van koffie dus niet vergeten). 

Ik dacht altijd dat Eduard Douwes Dekker in het boek het Nederlandse beleid in Nederlands Indië aanviel, maar dat is helemaal niet zo. Hij valt wantoestanden aan die veroorzaakt worden door een inlandse bestuurder  Karta Natta Nagara. De kaart die ik schilderde is naar een foto van deze bestuurder. Ik heb nooit beseft dat in Indonesië ook een hele adellijke gemeenschap leefde met privileges en gewoonten (adat).

 

 

Voorin het boek staat een inleiding en daarin wordt aangehaald dat Maarten het Hart het boek een allegaartje vindt. Ik denk, dat is ook onaardig om te zeggen. Maar....... het is een allegaartje. Het begint met koffiehandelaar Droogstoppel, die zichzelf uiterst hoogstaand en bekwaam vindt. Hij ontmoet op straat een oude vriend, Sjaalmans. Zeker tot de helft van het boek is er geen sprake van Nederlands Indië, laat staan van opstandigheid tegen misstanden. Het verhaal kabbelt door over Droogstoppel, zijn familie en vrienden en vooral zijn morele waarden. In het midden van het boek wordt het verschrikkelijk saai, ik lees er zeker een week niet meer in, geen zin. Maar ja, mijn project, het is toch jammer wanneer ik er nu mee op hou. Dus ik lees braaf weer verder, woord na woord en dan wordt het interessant. Ik leer gaandeweg over het Nederlandse bestuur, over de economie, over gewoonten en gebruiken en ik lees over Max Havelaar en zijn vrouw Tine. Max Havelaar die zoveel weggeeft aan arme, behoeftige mensen om hem heen. Maar hij geeft zoveel dat Max en Tine in schulden dreigen te raken.

Ik lees op internet dat Eduard Douwe Dekkers welbewust zo lang heeft gewacht met tot de kern komen. Aanvankelijk lijkt het een humoristisch-realistisch verhaal. Pas later blijkt het werkelijke (politieke) doel van het boek: de reële wantoestanden aan de kaak stellen.
 

En aan het einde komt dan de beroemde vraag aan Koning Willem III.
 

‘Want aan U draag ik mijn boek op, Willem den Derden, Koning, Groothertog, Prins …  meer dan Prins, Groothertog en Koning … Keizer van ’t prachtig rijk van Insulinde dat zich daar slingert om den evenaar, als een gordel van smaragd … (..) Aan U durf ik met vertrouwen vragen of ’t uw keizerlijke wil is (..) Dat daarginds uw meer dan dertig miljoenen onderdanen worden mishandeld en uitgezogen in Uwen naam?’
 

 Welke boeken las ik dit jaar

(Voor mezelf om te onthouden)

De ontdekking van de hemel Harry Mulisch

De druiven der gramschap John Steinbeck

Jeugdherinneringen Maxim Gorki

Ecce Homo Nietzsche

Heren van de thee Hella Haasse

Max Havelaar  Multatuli

De bakkerij ging open en een tocht naar de bibliotheek.

Dat was dus gisteren een totaal andere dag dan wat we ons hadden voorgenomen. Vorig jaar in Amsterdam was het heerlijk weer, de bomen liepen uit. Gisteren koud, sterke windstoten, regen, onweer, natte sneeuw. Het klonk allemaal niet aanlokkelijk toen we het via het weerbericht hoorden.

Ik had in gedachten ons zien staan op de plek waar vroeger mijn opa met de Holland Amerika Lijn vertrok. Een prachtige open plek met uitzicht over het water. Maar...... met harde wind en regen en een nog steeds enigszins grieperig en pijnlijk lijf, zakte de moed in onze schoenen. We stelden het dus uit. In plaats daarvan kon ik gisteren niet stoppen met bakken :-)

Vandaag dan toch de stoute schoenen aan

Op naar de bibliotheek

Er is nog heel weinig lente-achtigs te bespeuren

Maar de bibliotheek fleurt me altijd weer op

In maart las ik de biografie van Steve Jobs

De twee laatste weken van maart las ik Multatuli's Max Havelaar

Hier moet ik nog blogs van maken en kaarten bij schilderen

In de bieb zocht ik naar een biografie om in april te lezen

Soekarno had ik al in gedachten

Ik heb nu de Heren van de Thee gelezen en de Max Havelaar
Twee boeken over het voormalig Nederlands Indië

Om in de sfeer te blijven een biografie van een vrijheidsstrijder
die van dit Indië Indonesië maakte

Maar ik zag ook een biografie van Ulrike Meinhof

Ik heb nooit goed begrepen wat haar indertijd dreef

Ik ben benieuwd of het boek het verduidelijkt

Ik nam dit boek dus ook mee

De roman die ik de komende 2 weken ga lezen is een boek van Jane Austen

Nooit eerder gelezen, ik verheug me erop

En nog een "gezellig" boek met de titel Huizenruil

Ik hoef me niet te vervelen de komende maand

We zouden naar Rotterdam.......

Zomertijd is ingegaan. dat vind ik fijn. Lekker een uur langer licht.

De afgelopen dagen was ik ziek. Heel vervelend want ik moest een afspraak met een vriendin afzeggen en vandaag zouden we naar Rotterdam gaan. We hadden een hotel geboekt. Morgen is onze trouwdag en we wilden het daar vieren. Het nieuwe station bekijken, de Markthal bekijken, wandelen in de stad, misschien het Wereldmuseum in.

Als klein meisje kwam ik vaak in Rotterdam omdat mijn opa en oma er woonden. Ik heb zulke fijne herinneringen aan hun huis. Het was een etage op de eerste verdieping. Er hing een sleutel aan een touwtje en wanneer je daar niet bij kon belde je. Iemand die boven stond trok aan een koord en dan opende de deur zich. Het huis rook zo lekker. Boven was een grote zolder, hier bewaarde mijn opa o.a. zijn prachtige schelpenverzameling.

We gingen er vanaf Den Haag altijd naar toe met de bus, soms met de trein. We noemden het de Rotterdammer bus. Onderweg zagen we spannende dingen. O.a. de rivier de Zweth. Ik herinner me dat deze rivier hoger lag dan de weg waar wij over reden. Ook moest de bus hier een eng smal bruggetje op. We kwamen ook langs Delft. Op Google Earth maak ik nog wel eens de tocht per tram die we vanaf het station in Rotterdam naar de Haringpakkerstraat maakten. Het huis zelf is weg. Er staan nu nieuwe huizen, wel ongeveer in dezelfde stijl. Het oude gebouw van de school tegenover het huis is er nog steeds.

Ik herinner me de Mathenesserweg. We wandelden daar vaak en bekeken er winkels. Serc.nl//rotterdam/rotterdam-

Ik herinner me het oude station ook nog heel goed

Wat zal het nieuwe station raar aanvoelen

youropi/station-rotterdam

Vanmorgen kregen we bericht dat we de boeking voor het hotel kunnen opschuiven. Gelukkig, gaan we lekker een andere keer. Het is vandaag ook nog eens verschrikkelijk weer. Het stormt, het regent en het is koud. Het was dus toch al geen plezier om nu door Rotterdam te lopen. Nu eerst nog een paar dagen uitzieken.

Een wijk verkennen.

Vandaag een heel leuke dag

Met een vriendin ben ik naar een wijk geweest waar ik normaal nooit kom

Via via had zij van een eethuisje gehoord

en ze vroeg of ik zin had mee te gaan

 

Het eethuisje zit in een leuk pand

 

Aan de achterkant een leuke tuin

 

 

We dronken thee en koffie met iets lekkers erbij

 

 

Daarna zijn we de wijk gaan verkennen

Wat een mooie architectuur

ik had ervan gehoord maar zelf nog nooit gezien

 

 

 

Vrienden en poezen bezoek.

En, om in poezensferen te blijven (zie stukje hieronder)

Vandaag zijn wij op bezoek geweest bij vrienden van ons

Onze Sarah kregen wij indertijd van hen

Zij werd met broertjes en zus in hun tuin gevonden

en  zij brachten de kittens, waarvan de moeder verdwenen was

met pincetjes melk groot

Dit alles is lang geleden gebeurd

Ondertussen hebben ze weer 2 andere poezen die nu 1 jaar zijn

Natuurlijk werden wij druk besnuffeld bij binnenkomst

Prachtig op rood

Op de terugweg donkere wolken boven ons hoofd

Hallo allemaal

Vandaag, 21 maart, is het officieel lente, hiep hoi!!!!

De lente komt, de treurwilgen laten het zien.

Vandaag naar de stembus geweest

En daarna naar de dokter

Onze dokter gaat binnenkort met pensioen

Er wordt een afscheidsmap voor hem gemaakt

en ik haalde formulieren hiervoor op

 

Het was opnieuw een heerlijke dag

en.... het gaat nu gebeuren

De treurwilgen komen altijd als eerste in lentebloei

 

 

 



Wat een heerlijk weer vandaag, spontaan groeiente narcissen .en een nostalgische terugkijk

Vandaag voor het eerst dit jaar in de tuin gezeten

 

 

Een stapel tijdschriften erbij

HEERLIJK

 

Maar.... na verloop van tijd krijg ik toch de geest

 

 

Tot mijn verbazing zag ik ineens weer narcissen.
 

Op de tafel staat een pot
Die ik gekregen heb van mijn vriendin Monique
Ik had de pot buiten gezet om later in de grond te zetten

maar daar was het nog niet aan toe gekomen

 

En kijk nu, spontaan is er tweede bloei...............

 

 

 

Gisteren was ik in de stad

Ik ben naar de bibliotheek geweest

 

Ik wilde ook een foto nemen van een plek waar ik vroeger veel langs liep

Er is een heel stuk weggebroken, waardoor ik het bijna niet meer herken

 

In het grijze gebouw rechts heb ik bijna 34 jaar gewerkt

Het staat nu al een flinke tijd leeg

Het was een verouderd gebouw geworden

Ik herinner me sommige zomers

waarin sprake was van een hittegolf

Het was er bijna niet in uit te houden

er zat geen airconditioning in

Toch hou ik nog steeds van dit gebouw

omdat ik hier zoveel mooie herinneringen heb

 aan de mensen met wie ik er samen werkte

Ik loop er nog regelmatig langs

Er zit nu anti kraak in

 



Boekenproject: De heren van de thee Hella Haasse.

Het vierde boek dat ik dit jaar gelezen heb is een boek van Hella Haasse "" de Heren van de thee"". Vorig jaar zag ik bijna wel iedere keer dat ik op zoek was naar een boek dit boek staan. Ik vond de titel intrigerend. Ik ben ook nog eens gek op thee. Dus dacht ik "deze keer neem ik het boek mee en ga het lezen"".

Heren van de thee is een roman die gebaseerd is op brieven en andere documenten van de Het Indisch.thee en familie archief en gegevens uit andere archieven.

 

Oorsprong Thee- en Familiearchief
Het verworven archief is afkomstig van de Stichting Thee- en Familiearchief van der Hucht c.s. in 1983 opgericht door Karel van der Hucht. De Stichting heeft tot doel archieven van de Indische theeplantages en betrokken families te verzamelen. In 1844 emigreerden familieleden van Van der Hucht als theeplanters naar West-Java. Van de diverse generaties theeplanters zijn documenten, brieven, foto’s en andere archiefstukken bewaard gebleven die zijn samengebracht in het Thee-archief. Het bijzondere is dat niet alleen de geschiedenis van de familie bewaard is gebleven maar ook die van de theeplantages. Behalve brieven en foto’s bevat het archief ook jaarverslagen en oude aandelen. Het Thee-archief is na de zomer toegankelijk bij het Nationaal Archief. Aan het eind van dit jaar worden de foto’s toegevoegd.

 

Hella Haasse reconstrueerde in haar roman het gezinsleven en werk van het echtpaar Rudolf Kerkhoven en Jenny Roosegaarde Bisschop aan de hand van brieven en foto’s uit het Thee- en Familiearchief. De familie Kerkhoven-Roosegaarde Bisschop behoorde tot een grote clan van theeondernemers op Java in de 19e eeuw. De archiefstukken van de familie gaven Hella Haasse een goed beeld van het leven van de familie. Ook de sfeer van de ondernemingen en het landschap komt duidelijk uit het archief naar voren. geschiedenis.nl

 

Hoofdpersoon is de jonge Rudolf Kerkhoven die een theeplantage begint naast die van zijn vader. Als kind woont hij bij familie in Holland, hij heeft sterk de drang om na zijn studie naar Indië te gaan. Hij bouwt op een brak liggend stuk grond alles met eigen handen (en handen van de Indische medewerkers op).  Hij is een gedreven man, die hart heeft voor de grond, hart heeft voor de Indiërs, hart heeft voor thee en kinine. In Indië is een hele society met bals en allerhande bijeenkomsten. Dit alles is echter niets voor Rudolf. Wanneer hij op een gegeven moment op zoek gaat naar een vrouw moet hij zich er echter wel tussen bewegen. Zijn oog valt op de stadse Jenny Roosegaarde Bisschop en zij wil hem ook.

Het valt haar tegen waar zij terechtkomt. Uit de stad ineens op het platteland met alleen een huis waar het lekt wanneer het regent en het regent er lijkt het wel altijd. Ondanks de relatieve armoede waar zij met haar kinderen woont houdt zij van haar man en kinderen en is een goede moeder en zorgt voor iedereen en alles op de plantage. Zo kabbelt het verhaal door.

Rudolf voelt zich achtergesteld door zijn vader. In de loop van het verhaal komt zijn broer ook naar Indie en neemt de plantage over van hun vader. Hij krijgt dit alles in zijn schoot geworpen. Was het nu zo dat zijn vader Rudolf zou prijzen voor zijn inzet en harde werken dan was dit nog niet zo erg. Maar vader looft steeds zijn broer en Rudolf krijgt kritiek.

Na het overlijden van hun vader ontstaat er een woordenwisseling per brief tussen de zwager en de zus van Rudolf die in Nederland wonen en voor 2 van de zoons van Rudolf en Jenny zorgen, die voor hun opleiding naar Nederland gegaan. Rudolf wordt in deze brief van alles verweten. Van af dit moment wil Rudolf niets meer van hen weten. Omdat ik als lezer zo heb meegeleefd met alle gebeurtenissen in het leven van Rudolf en Jenny lijkt deze kritiek in eerste instantie erg onrechtvaardig. Maar, en dat vind ik knap aan dit boek, ineens krijg ik ook een andere kijk. Is Jenny de lieve, toegewijde vrouw en moeder of is zij eigenlijk ontevreden en raakt zij steeds meer verbitterd?

Rudolf en Jenny worden uiteindelijk rijk. Het oude houten huis heeft plaatsgemaakt voor een groot stenen huis voorzien van alle gemakken. Zij komen regelmatig voor vakanties over naar Nederland en logeren in dure hotels. Jenny blijft meerdere keren langer dan Rudolf. Zij maakt ook wat reizen, oa naar Parijs. Het gaat haar steeds moeilijker vallen om terug te leren naar Indië. Tot zij een keer terugkeert en er niets goed meer is. Zij is ontevreden over alles, is opgejaagd, kan nergens meer rust vinden. Dit mondt uiteindelijk uit in haar dood. Rudolf kapot achterlatend. Haar dochter vertelt de lezer, vergif........

Nu komen de verhalen los dat Jenny nooit tevreden was. Dat ze altijd al brieven stuurde waarin ze vertelde wat voor een hard en naar leven ze had.

Ook nu is het weer leuk achtergrondinformatie op te zoeken via internet

dorisjohn/heren-van-de-thee-van-hella-s-haasse

 

volkskrant/kleinkinderen-van-de-thee

volkskrant./in-de-theetuin-borduurt-de-natuur

 

Al zoekend kom ik tegen dat de kunstenaar Daan-Roosegaarde een afstammeling is van de familie van Jenny. Vader François Roosegaarde Bisschop: ‘Ja, dat is des Roosegaardes. We zijn een apart slag mensen.

 

Toen Daan Roosegaarde in 2010 Jakarta bezocht omdat daar werk van hem tentoongesteld werd, besloot hij naar de oude theeplantage van zijn voorouders in Gamboeng te reizen. Jenny Roosegaarde Bisschop, hoofdpersoon in Heren van de thee van Hella Haasse, is een voorvoorvoortante van hem. Roosegaarde herinnert zich een autorit van zes uur, een hobbelig weggetje, overal jungle, ‘en dan ineens in de verte een lijntje en nog een lijntje en dan een groen veld en een irrigatiekanaal, en dan komt er orde in die chaos, en dat was voor het eerst dat ik een soort koppeling had met iets dat in het verleden gebeurde, want ik ben altijd toekomstgericht, maar die voorouders van mij waren eigenlijk de natwaanzinnigs. Oké, je kan het hebben over hoe ze met de locals omgingen en dat dat allemaal niet zo uur aan het hacken: ze maakten eigenlijk een soort theemachine, en dat vond ik iets koos­jer was, maar…’ Stilte. ‘Dat je dat ineens ziet. Ja, fuck; zij hadden ook een droom. Ik kom dus ergens vandaan! Ik herken dit!’ -Daan-Roosegaarde