De plant links bovenin zie ik overal langs het water staan
Grote kattenstaart is overblijvende plant van 60 tot 120 cm hoog, die groeit aan waterkanten en op natte, voedselrijke grond in graslanden, veenmoerassen, lichte loofbossen, rietlanden en duinvalleien.
De bloemen produceren twee soorten stuifmeel. Het gele stuifmeel dient als lokmiddel voor de insecten. Het groene stuifmeel, dat voor de insecten onzichtbaar is, blijft aan hun lichaam hangen en daarmee bestuiven ze andere bloemen. In de volksgeneeskunde dient de plant als bloedstelpend middel. De looistofrijke wortels worden eveneens medisch toegepast bij maag- en darmaandoeningen. wildebloemen/grote kattenstaart
Herik - Sinapis arvensis
Wat de naam van de plant rechts bovenin is twijfel ik
Is dit Herik?
De foto is mooi zo met de blauwe lucht erachter
Maar voor determinatie is hij onduidelijk
Voorlopig houd ik het op Herik
Herik is een eenjarige, zeer algemeen voorkomende plant van 30 tot 80 hoog. Ze groeit op open, vochtige, zeer voedselrijke, omgewerkte grond in akkers en bermen, op dijken en braakliggende terreinen.
Afgaande op de vorm van de plant en op de kleur en grootte van de bloemen en de vorm van de plant zijn raapzaad, koolzaad en witte mosterd de planten, waarmee herik verward kan worden. In totaal zijn er in Nederland 9 gele kruisbloemigen met bloemen groter dan 1 cm. Om die van elkaar te kunnen onderscheiden het schema "Sleutel 9 gele kruisbloemigen" wildebloemen.info.
Akkerdistel - Cirsium arvense
Linksonder is volgens mij een akkerdistel. Je ziet akkerdistel op open, vochtige, zeer voedselrijke, omgewerkte grond op akkers, braakliggende terreinen en langs wegen en dijken. Zie "Sleutel distels" voor een compleet overzicht van alle in Nederland voorkomende distels en daarop lijkende planten.
Volgens mij is rechtsboven Grote wederik (Lysimachia vulgaris) maar het is wel wat lastig te zien, het kan zomaar Herik of Mosterdzaad zijn.
"Verbena Bonariensis"
Rechtsonder is één van mijn favorieten, heb ze zelf in de tuin staan, in een vorige post van jou zag ik ze ook al voorbij komen. Het is de "Verbena Bonariensis" een zeer dankbare plant waar vlinders dol op zijn, ze kunnen wel 1.50cm. hoog worden. En ondanks de lange stengels doorstaan ze windkracht 8 zonder problemen.
Ik heb mijn labels bijgewerkt. Vinden jullie die blogs ook zo mooi die onder de header de labels hebben? Ik dacht dat dit alleen bij Wordpress kan. Maar het kan bij Blogger ook. Ik probeerde het uit op kleurrijkroos. Daarna wilde ik hetzelfde bij dit blog doen. Maar om de een of andere reden vond ik het hier niet staan. Wel dunde ik het aantal labels uit. Ik had eerder al wel gezien dat ik kan kiezen welke labels ik wel en niet laat zien, maar daar zag ik het nut niet van in. Wel nu, dit is veranderd. Dat nut zie ik nu wel.
Instagram
Ik heb nog steeds veel plezier van Instagram. Ik post iedere morgen 5 foto's van mijn schilderijen en van dingen om me heen die ik leuk vind. Ik let nu niet meer op de aantal volgers die andere mensen hebben. In het begin verbaasde ik me dat sommige saaie foto's zoveel bijval kregen. Vind ik nog steeds gek. Ik ontdekte al snel dat je volgers kunt kopen, want regelmatig wordt me dit aangeboden. Dat dit ook voor Etsy gebeurt dat wist ik niet. Ik krijg nu ook aanbiedingen om het aantal volgers te vergroten vanuit Etsy georiënteerde commerciële ....... tja, wat zijn het? Figuren die aan creatievelingen willen verdienen? Ze hebben ook allemaal Etsy in hun naam staan. Ik wil dit niet. Ik wil op eigen kracht volgers krijgen.
Etsy
Het loopt absoluut niet. Ik heb nu 3 volgers. 1 is Judy die me geholpen heeft bij Etsy opzetten. 1 is een vriendin van mij en 1 een onbekende uit de VS. Ben ik erg trots op ;-) Nee echt, ik vind dit superleuk. Dat een onbekende de moeite neemt vind ik leuk. Ik kijk nu minder hoe het ermee is want het resultaat is natuurlijk wel een beetje teleurstellend. Ik denk wel eens, misschien moet ik het loslaten en helemaal niet meer aan verkopen denken. Misschien dat er dan ineens weer kopers zijn.
Website
Ik wandel veel en zie dan heel veel bloemen, planten en bomen. En nooit weet ik de naam. Ik heb ooit eens naar een prachtig wildebloemen veld gekeken. Ik was een bloem aan het fotograferen. Hoorde ik een stem achter me. Een vrouw was gestopt en vroeg me of ik het ook zo mooi vond. Ik bevestigde dit. En toen noemde ze alle namen, wow. Ik vond het zo knap van haar, maar was ook jaloers. Dat wil ik ook zo graag kunnen.
Onlangs was ik in de boekhandel en zocht naar een leuk, mooi vormgegeven klein boekje over planten die ik in mijn tas kan doen. Ik weet dat ze er zijn, maar in deze boekhandel waren alleen planten boeken van een te groot formaat. Thuis las ik een oud tijdschrift en vond een verwijzing naar wildebloemen.info. En dit is het helemaal. Wat een prachtige duidelijke site over bloemen. Ik werd er bij openen direct verliefd op. Vooral toen ik zag dat de planten ook per maand zijn gegroepeerd. Wat is deze site mooi vormgegeven en wat is alles duidelijk gegroepeerd. Echt een aanrader voor de liefhebbers.
In the bloglight
Ik postte eerder een lijstje met groepen op Facebook waar ik misschien wat aan heb in het promoten van mijn schilderijen en kaarten. Ik vond er 1 waar ik nu tweemaal op gepost heb. facebook/inthebloglight. Baat het niet het schaadt ook niet. Meerwaarde voor mij is dat andere bloggers er ook posten en ik zo leuke nieuwe bloggers ontdek. Natuurlijk vind ik niet alles interessant. Ik heb niet zo'n interesse in beauty bloggers. Blogs over parfum vind ik wel leuk. Maar er wordt echt van alles en nog wat op gepost. Ik heb gisteren een poosje gekeken en heb 1 blog gevonden wat ik ga volgen.
Nieuw project
Toen ik zo bezig was met het bekijken van mijn labels kwam ik ook weer een aantal van de projecten tegen die ik eerder deed. ik sprak dan met mezelf af dat ik binnen een bepaalde tijd iets onder de knie wilde krijgen. Ik haakte af omdat ik me opgejaagd ging voelen. Maar nu ik terug lees vind ik het opnieuw leuk. Vandaar dat ik me voorgenomen heb een nieuw project te beginnen, nl. een maanden project voor de maanden die er nog zijn 2017. Het gaat erom dat ik mezelf iets leer. Iets wat ik al heel lang wil kunnen, maar er niet toe om. Ik ga er ook een apart label voor maken.
Ik weet al wel welke "leerdoelen", o wat vreselijk saai, vond ik op het werk zo'n vreselijk woord, maar goed welke doelen ik kies.
Maandenproject 2017
Taarten bakken
Niet alleen het bakken, maar ook achter bakgeheimen komen
New York
Films die ik zou willen zien
Planten en bomennamen leren kennen
Taarten bakken
Met taarten bakken ben ik al begonnen. Ik kan vrij redelijk bakken en heb 2 of 3 succestaarten. Maar ik wil dit uitbreiden. En ook meer over het bakken zelf te weten komen. Bakgeheimen.
Ik bakte de afgelopen weken 2 citroentaarten. De eerste was heel erg bewerkelijk. Er gingen 3 citroenen in, waarvan ik er van 1 de schil geraspt had. Zo'n beetje alle kommen die ik heb waren gebruikt. Het resultaat was uitgesproken vies. Nu moet ik wel vermelden dat ik geen zelfrijzend bakmeel in huis had en dacht dit wel te kunnen oplossen met gewoon meel en bakmeel. De mascarpone die ik moest gebruiken zag er raar uit. Hoewel ik het net gekocht had. Heel stijf.
De tweede vond Salem vies en ik best lekker. Hier ging 1 citroen in, dat smaakte een stuk beter. Toch denk ik nu "Ik bak nooit meer een citroentaart".
Ik wilde eigenlijk 3 boeken in 1 keer bespreken, maar ben zo enthousiast geworden over 1 boek dat ik daar veel meer over wil vertellen. Een poosje terug schreef ik dat ik mijn lijstje met titels steeds vergeet mee te nemen naar de bibliotheek en dat ik daar toevalligerwijs tegen 2 romans aanliep die over boekwinkels gingen. Ik kreeg daarop een leuke reactie van Judy van de Draad aquarellen. Zij vroeg me of ik het boek 84 Charing Cross Road van Helene Hanff wel eens gelezen heb. Dat heb ik niet en sterker nog, ik heb er nooit van gehoord. Ik liet het reserveren bij de bibliotheek. Ik kreeg snel bericht dat het er was. Maar toen ik het boek wilde ophalen kon niemand het boek vinden. Een paar dagen later en ja, daar stond het. Een heel klein dun boekje tussen alle reserveringen. Naderhand begreep ik dat het boek "ergens" vandaan is gekomen, want het wordt niet in onze bieb bewaard. En jammer genoeg zijn de andere boeken van Helene Hanff ook niet in de bibliotheek te krijgen.
Charing Cross Road 84
Ik heb het uit en ik vind het toch leuk. Vandaag ben ik informatie aan het zoeken over de schrijfster op internet en ik kom "een wereld vol boeken" tegen. Dit is dus genieten voor mij. Google Earth, Google afbeeldingen, Wikipedia het kan niet op. Het blijkt dat het boek niet verzonnen is, maar dat er echt een briefwisseling heeft bestaan tussen Helene en de boekwinkel Marks & Co in Londen.
Het boek begint net na WO II en loopt door tot eind jaren 60. Helene is een arme schrijfster, leeft in New York en is gek op boeken. Zij leest een advertentie over een antiquarische boekhandel in Londen en besluit een zakelijk briefje te sturen waarin ze vraagt of zij, en ze noemt de werken, deze boeken thuisgestuurd kan krijgen, want in New York zijn ze niet te verkrijgen. Zij krijgt een even zakelijk briefje terug. Moet ik wel even bij aantekenen dat haar zakelijk briefje behoorlijk scherp is. Ik zou het zo nooit durven schrijven. Maar haar stijl slaat aan en er ontstaat een vriendschap tussen de medewerkers van de boekhandel en zelfs familieleden van de medewerkers. De toon is ironisch maar liefdevol. Helene stuurt pakken vol voedingswaren naar de medewerkers. In Londen van na de oorlog is alles op de bon en bijna niet te krijgen. Ik lees in dit boek de sneer dat de VS veel geld besteedt aan de wederopbouw van Europa, maar haar bondgenoot vergeet. Dat wist ik helemaal niet.
The epistolary work 84, Charing Cross Road was first published in 1970. It chronicles Hanff's 20 years of correspondence with Frank Doel, the chief buyer for Marks & Co, a London bookshop. She depended on the bookshop—and on Doel—for the obscure classics and British literature titles that fueled her passion for self-education. She became intimately involved in the lives of the shop's staff, sending them food parcels during Britain's postwar shortages and sharing with them details of her life in Manhattan.
Helene Hanff werd 15 april 1916, in Philadelphia geboren. Ze groeide op in een familie die van theater hield. Wat ze echt graag wilde was een toneelstuk schrijven. Haar carrière begon in 1938, oen ze een fellowship won. Vlak daarna verhuisde ze naar Manhattan. Gedurende de 40-er jaren schreef ze 20 toneelstukken, maar geen werd ooit uitgevoerd. Als een kind van de depressie kon zij zich maar 1 jaar studie permitteren. Verder was zij autodidact.
Helene besloot haar correspondentie met de boekwinkel te publiceren na het overlijden van Frank Doel als een eerbetoon aan hem. Het boek 84 Charing Cross Road werd heel erg populair. Er kwam een toneelstuk en er werd in 1982 een film van gemaakt.
Met Frank Doelkreeg Helene het eerste contact. Hij was de hoofd verkoop van Marks & Co. Helene was niet dol op reizen. De familie Doel nodigde haar keer op keer uit, maar het kwam er niet van. En toen het bericht van het overlijden van Frank Doel Helene bereikte was ze intens verdrietig.
Na zijn overlijden trok zij eindelijk de stoute schoenen aan en vertrok naar Londen. De winkel was toen al opgeheven. Zij bezocht een leegstaande winkel. Zij bezocht ook de weduwe en de kinderen vn Frank Doel. De vriendschap bleef hecht.
Due to financial difficulties and an aversion to travel, she put off visiting her English friends until too late; Doel died in December 1968 and the bookshop eventually closed. Hanff did finally visit Charing Cross Road and the empty but still-standing shop in the summer of 1971, a trip recorded in her 1973 book The Duchess of Bloomsbury Street.[4] In Duchess, Hanff describes her visits with friends and fans to various locations and places of literary and historical interest in London and Southern England. This trip was a highlight of her life – her modesty and sense of humor are evident as she talks about her love of London and the friends who were so devoted to her because of 84, Charing Cross Road, including Frank Doel's wifeNora and their daughter Sheila. wiki/Helene_Hanff
Een muur van haar appartement in East 72d Street in Manhattan was van plafond tot de grond met boeken van Marks & Co gevuld. Op de boekenplank stond het ""Sign"" van Marks & Co, voor haar meegenomen door een andere bewonderaar nadat de winkel gesloten was. na het overlijden van Mr. Doel.
In haar latere jaren zat ze zonder geld. Ze leefde vanroyalties and Social Security and accepting a $5,000 grant from the Authors League Fund om haar ziekenhuiskosten te betalen. nytimes/helene-hanff-wry-epistler-of-84-charing-dies-at-80
Ik raakte echt onder de indruk
van de boeken die Helene bestelde
Her perfectionistic view of English literature also inspired her readers into trusting her expertise, which laid the grounds for the revival of British literature by her 84, Charing Cross Road. Her contribution to British literature is still in effect to this date. In one of the Amazon book reviews, a reader from Texas admitted that he “is collecting all the books that were mentioned in the correspondence.” According to him, “some of these books [mentioned in 84, Charing Cross Road] appear to have been reprinted due to this publication.” The legacy of 84, Charing Cross Road, stretched further to a larger audience when it was adapted for London West End and New York Broadway; a little more than a decade later in 1987, her book was even turned into a movie of the same name, starring Anne Bancroft and Anthony Hopkins. womenineuropeanhistoryHelene_Hanff
Leonard, R. M. ed. The Book-Lover's Anthology, (1911).
Newman, John Henry. Discourses on the Scope and Nature of University Education. Addressed to the Catholics of Dublin- "'Idea of a University" (1852 and 1858)
In 1887 moest voor aanleg van de straat een deel van de sloppen van Soho worden afgebroken. De eerste antiquariaten openden er hun deuren nog voordat de aannemer klaar was met het plaveisel dat Trafalgar Square zou verbinden met Tottenham Court Road in het noorden. Om voorbijgangers te verleiden werden boekenstalletjes op de stoep gezet. Gestaag groeide Charing Cross Road uit tot literair hart van Londen, versterkt door concurrerende boekverkopers die zich in zijstraatjes vestigden. Om hun klandizie zo goed mogelijk te kunnen bedienen, trokken de boekhandelaren door Engeland waar ze graasden in particuliere bibliotheken en collecties opkochten van overleden boekenliefhebbers.
In hun winkels lagen eerste edities in met bladgoud bedrukte omslag, en kostbare werken gebonden in kalfsperkament met bladzijden op zwaar crèmekleurig papier. Zulke juweeltjes vonden gretig aftrek bij Londense bibliomanen en toeristen. Na de Tweede Wereldoorlog, terwijl Londen druk was met het dichtgooien van bomkraters, kregen de antiquariaten op Charing Cross Road gezelschap van gespecialiseerde boekverkopers, zoals de academische boekhandels en Sportspages, dat boeken verkocht over werkelijk alle denkbare sporten. Lees hier het hele verhaal: volkskrant/charing-cross-road-jaagt-boekverkopers-weg.En lees: 84charingcrossroad
Vanaf 2001 werd besloten dat de huur drastisch verhoogd moest worden en aangepast aan de markt. De boekhandelaren waren hier op tegen en kregen veel publiek support. Toch moesten er boekwinkels sluiten.
De SHA verschool zich achter de marktwaarde van de lucratieve lokatie met Covent Garden en Soho op steenworp afstand. Voor elk vrij plekje in de straat wordt gevochten. De boekwinkels krijgen fanmail uit binnen- en buitenland. Van liefhebbers en van schrijvers, voor wie een bezoek aan Charing Cross Road vaak het enige reisdoel is in Londen. 'Maar straks kunnen ze hier alleen nog plastic Bobby-helmen kopen en pizza eten', verzucht Ian Shipley.
De woningbouwvereniging heeft ingebonden; de partijen hebben zich neergelegd bij ongeveer 25 procent huurverhoging voor een periode van vijf jaar. 'We willen de boekverkopers niet uit hun winkel drijven', zegt SHA-woordvoerder Simon Sellens. 'De felle reacties verrasten ons, daarom hebben we onze prijs laten zakken. Maar we zijn een non-profit organisatie voor sociale woningbouw, we zijn er niet voor om kleine bedrijven te subsidiëren.
All gone now and so taken for granted by me in the 70′s and 80′s. Mr Page of Page Books (Coptic Street then round the corner in Museum street by the BM) was a lovely chap. Used to pay me a little extra for my offerings if he’d just made a good sale. And his cat would sleep on the books and suddenly appear from between the shelves. Happy days.
In 1929 the firm moved to the now famous address at 84 Charing Cross.
The shop became a mecca for overseas book buyers as far back as the 1930's. Alberta and Henry Burke, two Jane Austen collectors, came to London in the summer of 1935. Forty years later in a letter to Charles Ryskamp the Director of the Pierpont Morgan Library, Henry Burke recalls their visit.
"We found a sympathetic friend in Mr. Cohen at Marks and Company on Charing Cross Road not too far from Trafalgar Square. We gave him a list of our wants and were amazed at the response we received within the next few months. Equally significant was Mr. Plummer, who was working on reconstituting complete sets of 'Ackermann's Repository'. A complete set in beautiful green morocco was selling for $350.00. We contented ourselves with buying odd, inexpensive, imperfect volumes."
With the outbreak of war in 1939 Marks & Co, along with many other antiquarian booksellers in London, needed to find safer storage for their more valuable books. With their international mail order sales declining fast, Marks shipped quantities of stock to Dawson's bookshop in Los Angeles with whom they already had a reciprocal agency agreement. The American booksellers took titles on a 'safe keeping or sale' basis for the duration of hostilities. Dawson's seem to have paid particular attention to the 'sale' part of the bargain as they recalled that very few books were returned to Marks & Co at the end of the war.
A plaque (pictured right - taken in 1994) commemorates the shop and Helene Hanff's book. click here. Also of interest are two artist's impressions of the shop,click here. The late Michael Foot was instrumental in getting a preservation order on the Charing Cross Road site which has ensured its survival. During the 1980's the building was home to Covent Garden Records, but since the late 1990's the premises has housed a succession of bars, cafes and restaurants none of which seem to have lasted for very long. However as of May 2015 it became, almost inevitably a branch of McDonald's.
During the 1980's the building was home to covent-garden-records, but since the late 1990's the premises has housed a succession of bars, cafes and restaurants none of which seem to have lasted for very long. Patisserie erie However as of May 2015 it became, almost inevitably a branch of McDonald's.
To see other views of the exterior in the 1990's click here. Also of interest are two artist's impressions of the shop,click here to view. A plaque (pictured right - taken in 1994) commemorates the shop and Helene Hanff's book.
Hier nog een heleboel mooie foto's van het interieur
I was bitterly disappointed. I knew that the original shop had gone and that it had probably been replaced with something terribly naff, but I really wasn’t prepared for what confronted me as I counted down from 90 (on one side of Cambridge Circus) to 82. I had to go back and check that I wasn’t mistaken, but there was no escaping it. Next door to number 82, in the place where Frank Doel had written his many missives to Helene, was……a Pizza Hut. lizclutterbuck/elation-and-bitter-disappointment
Het was echt leuk om dit allemaal uit te zoeken
Het was teruggaan in de tijd
Heel veel leren over boeken en boekwinkels
Het lezen van een prachtig verhaal
BOEKENPROJECT 2017
84 Charing Cross Road - Helene Hanff
Hoe ik talent voor het leven kreeg - Rodaan Al Galidi
De Gevangene - Marcel Proust
Stadsliefde, Scenes in Parijs - Adriaan van Dis
Of Mice and Men - John Steinbeck
Kleren maken de vrouw - Hella Haasse
Schoppenvrouw - Mensje van Keulen
The Moon is Down - John Steinbeck
Starbucks - Els Quaegebeur
Echte liefde vind je in de boekhandel - Veronica Henry
Ik loop erg achter met mijn boekbesprekingen en de kaarten die ik bij mijn boekenproject maak. Om dat het me opgejaagd doet voelen denk ik erover niet bij elk boek een kaart te gaan maken. Ik maakte nog wel een kaart bij het boek van Colette.
Zij wordt de grootste schrijfster van Frankrijk genoemd. Ik kijk daar van op, want dit wist ik niet. Ik wist dat zij toneel speelde en dat zij een lesbische verhouding had. Ik kocht ooit haar boek Cherie. Ik las het lang geleden en weet me er niets meer van te herinneren. Ik bracht het pas naar het boekenkastje waar bij ons ruilboeken in staan. En nu pas begrijp ik dat zij veel meer in haar mars had dan alleen dit. In de inleiding wordt Colette geprezen door schrijvers als Gide, Virginia Woolf en Proust en nog veel meer mensen.
In haar boek kijkt zij terug op haar leven. Het is echt prachtig. Vooral de eerste hoofdstukken waarin zij over haar moeder Sido en haar jeugd vertelt. Wat weet zij zich nog veel te herinneren. Een heerlijke jeugd in een dorp in een huis met een prachtige tuin. Haar moeder heeft wel iets weg van een sjamaan. Zij weet veel van bloemen en planten. Zij voelt aan hoe het weer zich gaat ontwikkelen. Aan kleine dingen als de manier waarop een kat ligt opgerold kan zij voorspellen dat er regen komt of onweer. Zij bespreekt de interactie tussen haar moeder en haar. Zij vertelt een mooi verhaal over haar broer. Ik vind het ontroerend.
Henry Gauthier-Villars
Zij trouwt met Henry Gauthier-Villars en moet daarom weg bij haar moeder. Zij gaat in de stad wonen en mist de schoonheid van de natuur. Haar eerste man vindt haar schrijfsels leuk en dringt erop aan dat ze gaat publiceren. Ze doen dit onder zijn naam. Zij gaan scheiden nadat de ontrouw van haar echtgenoot haar teveel wordt en er problemen met de auteursrechten ontstaan. nytimes/reviews
Mathilde de Morny ("Missy")
Na haar scheiding leeft Colette een tijd lang samen met markiezin Mathilde de Morny ("Missy") en belandde ze in het variété-leven van Parijs. Haar leven als variété-artiest beschrijft ze in haar romans L'Ingénue libertine, La Vagabonde (1910), L'Entrave (1913). wiki/Mathilde_de_Morny
Vanaf 1910 neem Colette de literaire directie op zich van dagblad Le Matin en ontmoet haar tweede man, Henri de Jouvenel, vader van haar dochter (Bel Gazou). In de jaren 1913 tot 1920 ontpopt ze zich als volwaardig journaliste. Colette scheidde in 1924 van De Jouvenel na een spraakmakende affaire met haar stiefzoon.
In 1925 krijgt Colette een relatie met de jonge Belg Maurice Goudeket, met wie ze in 1935 zal trouwen.
Het boek bevat mooie teksten over een reis per zeppelin, het proces tegen een moorddadige hoerenmadam in Algerije, een scheepsreis naar New York, een artikel over haar katten (Colette had er in de loop van haar leven meer dan vijftig!), en fraaie beschrijvingen van de Provence en vooral van het Palais-Royal, dat schitterende gebouw met cafés en theaters en een parkachtige binnentuin in het hart van Parijs. In haar laatste jaren genoot de schrijfster er intens van haar lekkend, rondom inzakkend, maar ruim en licht appartement. “Het is pure betovering die ons hier houdt en die in het centrum van Parijs alles bewaart wat langzaam aftakelt en blijft, wat bezwijkt en toch niet van zijn plaats wijkt.” trouw/nieuw-boek-onthult-het-prive-domein-van-schrijfster-sidonie-gabrielle-colette
De tachtigste verjaardag van Colette werd in Frankrijk gevierd als een nationale gebeurtenis. Toen ze in 1954 stierf viel haar een staatsbegrafenis ten deel.
Colette besluit met de woorden: “Ik heb me onderweg in ieder geval goed vermaakt.”
Colette and her husband
Maurice Goudeket in their
Palais-Royal apartment
