Gisteren ben ik naar onze apotheek gelopen. Het is niet de meest dichtbij zijnde apotheek. We hebben, nadat we verhuisden, deze apotheek aangehouden. Ik vind het altijd een leuke wandeling. Ik nam me voor van de winter te genieten. Andere jaren lukte me dat, maar dit jaar lukt me dat maar niet. Ik liep langs huizen in de buurt van ons huis en dacht een tuin in aanbouw te zien. Verder lopend zag ik ineens dat van de hele rij tuinen de achterkant open lag. Ineens drong tot me door dat alle struiken die een schutting vormden weg zijn. Ineens begreep ik waarom ik minder van de winter geniet. De afgelopen jaren zijn er steeds meer struiken weggehaald. Ik genoot altijd van de variëteit van bessen en zaden.
Ik heb gisteren geen bes gezien. Ik schok ervan. Want dit betekent toch dat het voor dieren heel moeilijk is om te overleven? In de loop der tijd zijn er heel veel planten en bloemen verdwenen. Ik heb toen ik met dit weblog begon foto's geplaatst van klaprozen, ze zijn er allang niet meer.
We kregen een natuurpad. Er was al een pad voordat het die naam kreeg. het pad was omlijst met allerlei struiken. Het natuurpad is nu omlijst door stukken omgehakte boom en de struiken zijn weg. Ik maak me zorgen om vlinders en vogels. Want niet alleen de gemeente pleegt kaalslag ook de particuliere huishoudens. Ik zie geen mooie tuinen meer. Ik zie wel steeds meer tuinen verdwijnen in plaats daarvan verschijnen stenen. Mooi aangelegd in mooie patronen ( ook vaak spuuglelijk naar mijn smaak), maar het groen is weg. Lekker gemakkelijk in het onderhoud, dat begrijp ik. Maar ook wat jammer.
Maar gelukkig, onderweg vind ik toch iemand die van planten houdt.
De tuin die erbij hoort loopt over van groen.
Vlak voor ons huis ligt nog een restant van de sneeuw :-)
Ik ben begonnen met de papieren pop die ik van Mieke kreeg
Ik vind het heel ENG
want ik ben bang het verkeerd te doen
Ik heb alles uitgeknipt wat een leuk werkje was
Maar het in elkaar zetten is veel moeilijker dan ik verwachtte
het ging in ieder geval niet een, twee, drie
Ik heb het even opzij gelegd
Ook Salem kijkt mee, want die heeft hier een goed oog voor
Ik heb geprobeerd een nieuwe Villette kaart te maken bij het boek van Charlotte Bronte
Maar die werd nog minder mooi dan degene die ik al maakte
Ineens ontdekte ik dat ik nog geen Celine kaart heb, totaal vergeten
Dus ik aan de slag, nu nog schilderen.
Ik ben ook naar de bibliotheek geweest. Ik vond het moeilijk om nieuwe boeken te kiezen. Ik ben nog zo in Nietzsche sferen en in de sfeer van eind 19-e eeuw. Ik heb zoveel steden en mensen leren kennen. Ik dacht dat ik veel over Duitsland te weten zou komen. Maar Nietzsche verkreeg op heel jonge leeftijd een lerarenpositie aan een universiteit in Bazel, Zwitserland. Op latere leeftijd leidde hij een zwervend bestaan door Zwitserland en Italië. Interessant want zo leer ik over plaatsen waar ik anders niet aan zou denken, zoals Nice, Turijn en Sils-Maria. Ik heb veel websites en foto's verzameld op pinterest./gmwatercolors/Nietzsche.
Ik heb het boek nu uit. Het is een moeilijk te lezen biografie, Het vergde veel concentratie. Het betreft ook een wereld waar ik weinig van weet. De muziek en achtergronden bij de muziek van Wagner, de filosofie van voor Socrates etc. Ik zocht verder in de bieb naar een biografie van iemand uit diezelfde tijd, bijv. Wagner of Lou von Salome. Ik vond niets. Wat ik vond waren de boeken van Nietzsche zelf. Ik nam Ecce Homo mee naar huis. Ik bedacht het volgende. Ik lees Ecce Homo en de kinderjaren van Gogol ( een boek wat me al eerder in de bieb stond toe te lachen) als romans voor de komende maand. (Volgende maand lees ik dan 2 Nederlandse auteurs). Daarnaast bestudeer ik nu deze maand de biografie over Nietzsche intensiever. Daarnaast heb ik een super gemakkelijk leesbare biografie over Josephine de Beauharnais, haar en haar tijd ken ik goed, ik lees het ter ontspanning. Op deze manier blijf ik binnen de wensen die ik heb voor mijn boekenprojekt 2015.
.jpg)
Steinbeck was recruited by the liberal San Francisco News to publicize the benefits of the fledgling government-run camps, and his first visit was to the Arvin camp. While there, local farmers threatened to disrupt the regular Saturday night dance--if they had succeeded, a precedent may have been established for local law enforcement to invalidate the authority of federal camp managers, who were far more sympathetic to migrants. Steinbeck, then 36, used this and other incidents from Arvin in "The Grapes of Wrath," the novel that opens with the Joad family being pushed off their farm in Sallisaw in eastern Oklahoma, and follows the family west for 1,200 miles on Route 66 through Texas, New Mexico, and Arizona to California. The Dust Bowl migrants captured the imagination of many Americans in part because readers could easily identify with them, and think, "there but for the grace of God go I." 
