woensdag 16 september 2015

Creativiteit nr. 8. Aan jezelf twijfelen en wat is genie.

 
Twijfelen, ik ken het....
 
Virginia Woolf is zo mooi
Iedere keer opnieuw ben ik onder de indruk van haar schoonheid
Maar wat is het moeilijk om dit na te tekenen
Je denkt, haar gezicht is zo regelmatig, dat moet kunnen
Maar dan klopt er iets helemaal niet
 
Ik probeerde het al eerder en het werd niets
En nu schilderde ik het opnieuw en ik twijfel vreselijk
Ik heb besloten het nog een keer te doen
Ik denk dat ik ontrafelt heb wat er niet goed aan is
Of het zal lukken het beter te maken.........??????/
 
Een poosje terug startte ik een item over creativiteit. Ik stelde vragen als: Wat is creativiteit? Wat vertellen kunstenaars over creativiteit? Wat hebben zij gemeen met elkaar? Ik dacht toen in mijn enthousiasme dat ik elke week iets zou posten. Maar dat was nogal voorbarig. Ik heb de afgelopen weken totaal geen inspiratie gehad. Maar gelukkig zit ik op Twitter en hier vond ik Maria Popova, twitter.com/brainpicker Zij post dagelijks interessante berichten over kunstenaars. En dit is haar website Brainpickings. Op basis wat zij de afgelopen 7 jaar heeft meegemaakt geeft ze 7 tips door.

Brain Pickings: 7 Things I Learned in 7 Years of Reading, Writing, and Living
Allow yourself the uncomfortable luxury of changing your mind.
Do nothing for prestige or status or money or approval alone
Be generous
Build pockets of stillness into your life
When people try to tell you who you are, don’t believe them.
Presence is far more intricate and rewarding an art than productivity.
“Expect anything worthwhile to take a long time.”
 
Omdat ik de afgelopen maand een biografie over Virginia Woolf las viel mij onderstaande op wat Maria Popova postte. Virginia schrijft zo prachtig. Hier vertelt zij over het aan jezelf twijfelen wanneer je bezig bent met een creatief proces.
 
Virginia Woolf over twijfelen: 
In Orlando: A Biography her subversive 1928 novel, regarded as “the longest and most charming love letter in literature” Virginia Woolf captures the anguishing self-doubt with which all artists tussle along the creative process, rendering in spectacular relief the particular granularity familiar to writers:
Anyone moderately familiar with the rigours of composition will not need to be told the story in detail; how he wrote and it seemed good; read and it seemed vile; corrected and tore up; cut out; put in; was in ecstasy; in despair; had his good nights and bad mornings; snatched at ideas and lost them; saw his book plain before him and it vanished; acted people’s parts as he ate; mouthed them as he walked; now cried; now laughed; vacillated between this style and that; now preferred the heroic and pompous; next the plain and simple; now the vales of Tempe; then the fields of Kent or Cornwall; and could not decide whether he was the divinest genius or the greatest fool in the world. brainpickings
Janis Joplin:
No one’s ever brought that up before. I think that’s a really valid point. Like most chick singers, like any female, they’re very ladylike in their conduct. That’s why I think they don’t think they can sing the blues, you know what I mean? I don’t mean to sound trite. But, I mean, you can’t sing the blues and have your hair bleached platinum blond and look like a cheerleader. I mean, you gotta have something else going. You gotta be able to act a little, feel a little, think a little, guts. And so most chicks don’t do that. I don’t think American girls want to be any other way than that. Like I got a sister that’s just exactly like that. And she doesn’t want to be any other way. Which is fine, it’s fine for her. It’s just not fine for me. I gotta do my own thing and that’s the way I turned out. brainpickings/janis-joplin

Ik kan op Maria Popova's website blijven lezen. Bijna alles wat zij post vind ik mooi en maakt me blij.

Zoals dit:
Poet Jane Kenyon’s Advice on Writing: Some of the Wisest Words to Create and Live By
Be a good steward of your gifts. Protect your time. Feed your inner life. Avoid too much noise. Read good books, have good sentences in your ears. Be by yourself as often as you can. Walk. Take the phone off the hook. Work regular hours.

Dit filmpje kwam ik tegen op Facebook.  Jullie zien hier Elizabeth Gilbert. die een Ted toespraak houdt. Zij schreef het boek Eten-bidden-beminnen. Ik heb het boek gelezen en de film met Julia Roberts gezien die naar het boek is gemaakt. Ik vond het boek een beetje teveel van het goede. Kan dit werkelijk,  in een relatief korte tijd helemaal opgaan in 3 verschillende culturen? Ik vond het echt Amerikaans, BIG, BIGGER, BIGGEST. Maar deze toespraak vind ik heel erg goed. Ik verbaas me altijd over die TED toespraken. Hoe kunnen de sprekers dat, zo helemaal alleen op een podium staan? Zo helder iets vertellen? Het zijn vaak mensen die in stilte iets creëren. En dn blijkbaar ook in staat zijn tot het toespreken van een publiek. Elizabeth Gilbert heeft een mooie stem, ze lijkt zo zelfverzekerd. Zou ze heel zenuwachtig geweest zijn voor deze speech? Ik denk van wel. Ze heeft zelfspot, da tis leuk om te zien. Ze vertelt over haar ideeën mbt genie. Ik kan er wel meerdere keren naar kijken.

 
Jack Kerouac takes particular issue with the conflation of “talent” and “genius”:
Some perfect virtuoso who can interpret Brahms on the violin is called a “genius,” but the genius, the originating force, really belongs to Brahms; the violin virtuoso is simply a talented interpreter — in other words, a “Talent.” Or you’ll hear people say that so-and-so is a “major writer” because of his “talent.” There can be no major writers without original genius. Artists of genius, like Jackson Pollock, have painted things that have never been seen before… Take the case of James Joyce: people say he “wasted” his “talent” on the stream-of-consciousness style, when in fact he was simply born to originate it. brainpickings/are-writers-born-or-made

dinsdag 15 september 2015

Een dag in september.

 Gisteren boodschappen gedaan tussen de buien door
en ook eventjes midden in een bui
Alles schittert, overal druppels
 
Boven mijn hoofd donkere wolken
 
 
 Waar ik liep zag ik geen andere mensen
Ze zeggen wel, stilte voor de storm
dat merkte ik gisteren
Er hing stilte, met af en toe een zachte vogeltriller
 
Wat een kleur rood, he?



 

 

En dan de regen
Grappig, op de foto zijn het staafjes
 
 
Hij trekt zich er niets van aan
 
Wanneer ik thuis ben barst het pas in alle hevigheid los
Onweer, hagel, regen
Even en dan is alles weer rustig
 
 

maandag 14 september 2015

Boekenproject 2015 John Updike ""Dorpen"".


Voor mijn boekenproject 2015 las ik in augustus John Updike's ""Dorpen"". Ik vertelde al eerder dat ik nooit van te voren een plan heb wanneer ik naar de bibliotheek ga.  Ik loop langs de rijen boeken en ineens springt een schrijver of een titel of een kaft eruit en denk ik, he, daar heb ik zin in. Zo ook met dit boek. Ik was benieuwd naar de inhoud.

Ik las het boek tot de helft met plezier daarna ging het me zo irriteren dat ik zelfs stukken heb overgeslagen. En dat terwijl mijn voornemen bij dit project was om echt alles te lezen, niets over te slaan, niet stiekem vooruit te kijken etc.

De hoofdpersoon, Owen zoekt zijn vrouw, Julia. Na korte tijd een flashback en Owen is een jongetje in de jaren 50 in een Amerikaans dorp. Het is leuk om de ontwikkelingen mee te maken. Hij gaat naar school, naar college, wordt een computer freak, experimenteert wat op seks gebied met een vriendinnetje. Ik word meegenomen in de tijd, de kleuren, de geluiden, beginnende reclame en consumptiemaatschappij. Owen ontwikkelt samen met een vriend een hardware computerprogramma waar hij geld mee verdient. Om een voorbeeld te geven van een sfeer- en tijdtekening, Owen zegt tegen zijn vriend;"" Stel je eens voor, over een paar jaar heeft iedereen een computer zo groot als een ijskast"".

Owen wordt verliefd op Phyllis, een roodharige schone, met een prachtig bijna doorschijnende witte huid. Zij studeert wiskunde en geldt als geniaal. Zij is een beetje vaag en Owen weet niet zeker of ze nu een relatie hebben. Maar op een goed moment vertelt Phyllis dat ze haar ouders heeft gezegd dat ze verloofd zijn. Want ze zal nu eenmaal ooit moeten trouwen, dus net zo goed nu. Ze krijgen 4 kinderen. Owen vertelt een buurvrouw dat het allemaal zo snel gaat en dat hij zelf niet goed beseft hoe dit nu allemaal kan. Op dit moment begint mijn irritatie te groeien. Want hoezo? Was hij er zelf niet bij? Hij krijgt een relatie met zijn buurvrouw. O.k. kan gebeuren. De buurvrouw vraagt of Phyllis niet weet dat er voorbehoedsmiddelen zijn wanneer Owen vraagt of hij een condoom moet gebruiken. Dit irriteert mij ook, want waar is de geniale Phyllis gebleven? Daarna barst het in alle hevigheid los. Owen heeft geen seks met 1 buurvrouw, nee, zo'n beetje met elke vrouw die hij tegenkomt. En Phyllis heeft het misschien wel door, maar Phyllis is nu eenmaal vaag, ook nu.

Tegen de tijd dat Owen Julia ontmoet (weten jullie nog, de Julia die hij in het begin van het boek zoekt) en Phyllis vertelt dat hij wil scheiden, krijgt Phyllis een vreselijk auto-ongeluk en gaat dood. Owen trouwt met Julia.

Na de seksscènes met de eerste buurvrouw die ik braaf las, volgen er bladzij, na bladzij meer. Owen die zich uitleeft en Phyllis die al truttiger wordt. Ik vroeg me af waarom beschrijft Updike dit zo? Op een gegeven moment dacht ik, misschien doet John Updike het expres. Om de dubbele moraal van de jaren 50, begin jaren 60 te benadrukken. Wanneer dit het geval is deed hij het knap, want hij kreeg mij op de kast.

Later ben ik wat meer over Updike gaan lezen en besef ik dat dit niet zijn bedoeling is geweest. Het gaat hem niet om een dubbele moraal. Hij beschouwt seks als onderdeel van het leven en wil dit beschrijven. Wat mij echter ergert is wanneer een mannelijke schrijver over seks schrijft en pretendeert een vrouw te begrijpen. Die ergernis is zo groot dat ik misschien 10 jaar lang geen mannelijke auteurs meer wilde lezen. Ik dacht nog, toen ik met dit project begon en ook weer mannelijke auteurs ging lezen ""het valt me reuze mee" Maar nu met deze schrijver weer irritatie alom.

Seks en religie waren volgens de in New England getogen Updike (Shillington, Pennsylvania 18 maart 1932) een ‘nuttig tweespan’ en ‘een brandende aanwezigheid’. Geen wonder dat het ook de overkoepelende thema’s zijn van zijn romans en verhalenbundels, die zich voor een groot deel afspelen in slaapstadjes waar de Amerikaanse Droom allang veranderd is in een nachtmerrie.
Onder het motto ‘als je het beschrijft, vertel dan ook maar wat er gebeurt en trek niet opeens de gordijnen dicht’ ontwikkelde Updike zich tot een van de beste schrijvers over seks. nrc/_John_Updike

Uit obstinaatheid en sympathie voor Phyllis schilderde ik haar. Ik wilde haar weer tot leven wekken. En gun haar meer kansen dan ze nu heeft gehad.

 

zaterdag 12 september 2015

Vanessa en een verjaardagskaart


Gisteren had  ik ineens een kleine bezoeker
Ik had haar de avond ervoor al gezien
Het was donker met een lampje aan
Ik zit achter mijn laptop
ik zie een kleine beweging en daar is dit torretje
En gisteren loopt ze ineens het boek op dat ik aan het lezen ben


Ik noem haar voor het gemak maar even Vanessa
Naar de hoofdpersoon Vanessa Bell uit de biografie die ik nu lees
Ik vind de komst van Vanessa best gezellig
Maar hoe blijft ze in leven?
Daarom besluit ik toch haar maar naar buiten te brengen
  
Ik probeer haar op een blad te zetten in de tuin
maar ze kukelt naar beneden
Ik zie Vanessa niet meer
Ik hoop dat ik er goed aan heb gedaan.....


Gisteren zijn Salem en ik naar het Park, naar de Steile Tuin gegaan
Ik met de tas van de camera om mijn nek
echter..........
ik was de camera er vergeten in te doen
Balen zeg, kon ik niet fotograferen
1 van mijn vriendinnen is jarig.
Ik ben door mijn echte taartjeskaarten heen
Dus ik moest een alternatief zoeken
Deze kaart maakte ik al een paar jaar geleden
Ik vind hem zo leuk
Monique, mijn vriendin lijkt wel er wel een beetje op




donderdag 10 september 2015

Regenwolken, bloemen, lekker eten en een cadeau.


Gelukkig schijnt het zonnetje weer een beetje
Daarvoor regelmatige buien
 
Ik zag deze waterlelie
Nooit eerder gezien in 1 van de sloten om het huis
Waar komt die nu vandaan?
Normaal zijn er alleen gele en witte waterlelies
 

Ik heb nu 2 bloeiende reumaplanten in potten staan
 En ieder jaar haal ik ze binnen wanneer het koud wordt
Ik neem er dan altijd stekken van
Ik vind de blauwe bloempjes heel erg mooi
 
Deze planten zijn allemaal stekjes geweest
van een grote plant die bij ons op kantoor stond
Een collega had hem meegekomen uit zijn tuin
De plant groeide en groeide
en werd zo hoog als het plafond en zat vol met die schitterende bloemen
Veel collega's namen er stekjes van
 
Toen we naar een ander pand gingen ging de plant niet mee
Ik herinner me ook niet meer wat er mee is gebeurd
wel heb ik er nu 2 prachtige planten aan over gehouden
en denk ik altijd weer aan die afdeling, aan die collega en aan die tijd
 
 
Gisteren vierde ik mijn verjaardag met 2 vriendinnen
We aten lekkere dingen
 
En ik kreeg als cadeau een boekenbon
 
 

zaterdag 5 september 2015

Thuis en buiten.

 
Vandaag begon ik met het maken
van een foto van twee bijzondere bloemen die ik kocht
of liever gezegd distels
Ik vind de vorm en de kleur zo mooi
Erbij horen bloemen die ik niet zo goed wist te fotograferen
 
 
Ik las in de 2 boeken waarmee ik ben begonnen
Een biografie van Vanessa Bell, de zus van Virginia Woolf
O, wat een heerlijk boek
Wegduiken in een verleden, proberen te begrijpen
En Eline Vere van Louis Couperus
 
 
Omdat ik door dingen die ik op internet las heel treurig werd
ben ik een eindje gaan wandelen
Hier knap ik altijd van op, gelukkig het lukt deze keer ook
 
Het is buiten allemaal nog diepgroen
Oppervlakkig gekeken zie je nog niet veel van de herfst
Maar toch......
 

 
Even begint het te regenen
Maar direct daarop de zon
En ja, een regenboog boven de nieuw aangelegde Romeinse tuin
 
Ik ontdek ook ineens een zonnebloemenveldje

Ik zie 2 bijzondere bomen
 



En mooie grassen
 
Weer terug naar huis
 
 En dan ineens, vlak bij huis
deze prachtige roos
 
 

woensdag 2 september 2015

Gedachten.



Ik liep vandaag naar de dokterspost
Het was mooi weer
Ik dacht na over wat de seizoenen voor mij betekenen
En waarom ik gisteren zo weemoedig werd bij het idee dat de herfst komt
 

Ik realiseerde me dat voor mij herfst gelijk staat aan
""Het op een einde lopen""
Het einde van een leven
Aftakeling misschien zelfs wel
En dat het nog zo lang gaat duren tot er weer nieuw leven komt
Ik denk aan de mensen die er niet meer zijn
 
Ieder jaar opnieuw vind ik de periode tussen zomer en herfst lastig
 
 
Ik keek op van 1 van de quotes die ik gisteren uitzocht
Iemand bedacht dat de herfst de natuur op zijn mooist toont
Gekleed als voor een mooi feest, de grande finale
Zo heb ik het nog nooit bekeken
En het laat me een stuk beter voelen
 

En weer besef ik dat gedachten niet iets statisch zijn
Ik ben niet mijn gedachten
Nee, ik kan zelf beslissen welke gedachten ik wil toelaten
 
Waarom zou ik het mezelf zwaar maken
Door nare gedachtes serieus te nemen
Terwijl wanneer ik ""omdenk""  ik me veel lekkerder voel? 

dinsdag 1 september 2015

Hello september.....................


Ik krijg een verdrietig gevoel nu september is aangebroken
 
Ik heb op Pinterest/gmwatercolors/makes-me-happy quotes gezocht om me op te vrolijken
 
 
 
 
 
Er vallen nog helemaal geen bladeren
het is nog geeneens herfst
Alles is nog groen
We krijgen vast een mooie nazomer
EN IK VIND DE HERFST ALTIJD PRACHTIG
Maar ik word er zo weemoedig van.

zondag 30 augustus 2015

We bezochten de tentoonstelling Napoleon, Josephine en Alexander I in de Hermitage.

 
Wat zijn dit voor boeken ?
Dat ga ik jullie nu eens allemaal vertellen
 

Gisteren waren wij in Amsterdam. We bezochten de Hermitage. Wij bezochten de tentoonstelling Napoleon, Josephine en Alexander 1.

 
Ik hou al een poos het weblog Hortense de Beauharnais bij. Hortense is de dochter van Josephine de Beauharnais. Toen ik hoorde dat er een tentoonstelling over Josephine zou komen stond dit op mijn verlanglijstje. We wilden maandag gaan, op mijn verjaardag. Maar de weersvoorspellingen waren niet zo gunstig. Voor zaterdag was de voorspelling veel beter. En dat klopte, het was heerlijk weer.
 
Ik vind het altijd heel leuk om naar Amsterdam te gaan. Ik vind de binnenkomst met de trein al leuk. We hadden weer een 1-e klasse vervoersbewijs. Tot Utrecht heerlijk rustig.
 
 
Maar daarna, van alle kanten renden de mensen naar binnen en vielen aan op de 1-e klas bankjes. De trein  was blijkbaar overvol.

We namen vanaf het station de tram. Dat had ik geleerd van ons verblijf in Rotterdam. Nu we wat ouder worden is lopen naar het museum niet meer zo'n goed idee. Ik vind het nog wel het leukste, maar ben dan al moe voor we met het museum zijn begonnen. Vanuit de tram kijken beviel trouwens goed. Lekker rustig langs die deinende massa mensen rijden.

We zagen vlak bij het museum een ophaalbrug omhoog. Vind ik altijd leuk om te zien


Omdat we niet wisten waar de entree van het museum is liepen we er links langs en kwamen toen in een mooie tuin terecht, de Hoftuin.



De tentoonstelling
 
 
Bij de eerste foto kwam er een suppoost naar me toe
"Dit mag hier niet, mevrouw, anders worden de Russen boos""
O, balen..........
 
We hebben erg genoten van de tentoonstelling. Het voelde zo merkwaardig om ineens voorwerpen te zien die ik alleen van foto's ken. Met eigen ogen de voorwerpen te zien die de mensen toen mooi vonden. Ik had gehoopt dat de nadruk op Josephine zou liggen, maar dat is niet zo. Er zijn een paar portretten van haar en enkele gebruiksvoorwerpen. Maar de nadruk ligt op de strijd tussen Napoleon en Alexander I. Er worden uniformen en wapens getoond van zowel Russische als Franse kant. Wat opviel is dat de mensen toen kleiner moeten zijn  geweest dan nu.  Er wordt 1 japon getoond en die heb ik toch even stiekem op de foto gezet. Ook de vrouw die deze japon gedragen heeft was klein.
 
De mensen die toen over Europa regeerden waren 30-ers!
 
 
Er hangen enorm grote schilderijen van de diverse slagen die de Russen en Fransen met elkaar uitvochten. gruwelijk. Ik begrijp niet dat na alles wat er gebeurd is er daarna al weer 2 wereldoorlogen zijn geweest. En daarna nog weer eens veel ellende, zoals waar mensen nu in zitten. We leren blijkbaar nooit .......
 
Er staan serviezen van zowel het Franse als het Russische hof. Er hangen schilderijen die Josephine verzamelde op haar landhuis Malmaison, o.a een Paulus Potter. Het dodenmasker van Napoleon is te bekijken. We kunnen bijna niet geloven dat dit echt is, het lijkt zo smal. Er is een allerliefst snuifdoosje van Josephine. Toen we alles bekeken hadden liepen we naar de museumwinkel en daar sloeg ik mijn slag. Nog een heleboel verjaardagscadeautjes.
 
Allereerst de dikke catalogus vol met prachtige foto's
 
 
Je ziet op de tentoonstelling 2 beelden van Canova
Ik dacht altijd dat ik die lelijk vond
Maar nu we ze in het echt zagen vonden we ze prachtig
Ik dacht ook altijd dat ze klein waren
Maar ze zijn groot
 
 
Voor het eerst zagen we schilderijen van François Flameng. We hadden nog nooit van de schilder gehoord. Zijn schilderijen zijn heel fris geschilderd. In het boek staan reproducties, maar het haalt niet bij het origineel. Ik vond vooral de dame te paard prachtig en dan vooral de hoed. Onderstaande foto komt uit het boek. De reproductie is lang zo mooi niet als het echte schilderij. Ik mis de verfstreken, het licht is heel anders. Ik heb de foto bewerkt tot het ongeveer zo is als ik me van het origineel herinner.
 

 We kochten ook een boek van Vita Sackville West, een vriendin van Virginia Woolf
En zoals jullie op de foto bovenaan zien de biografie van Josephine de Beauharnais
Het boek dat ik eerder dit jaar uit de bieb haalde en las en nu zelf heb.........
 
Thee met iets lekkers bij het museum restaurant
Met uitzicht op een prachtige boom
 
 
 
Terug weer met de tram en de trein
In de eerste klas coupe, een stilte coupe
waren de hele terugreis 4 dames keihard aan het kleppen
 ondanks het verzoek het niet te doen
 
Tsja....... 1-e klas zegt ook niet alles
 
Heel moe maar voldaan kwamen we weer thuis
En vandaag heerlijk nagenieten 
 
 
 
 
 

Boekenproject 2014

Boekenproject 2014

Boekenproject 2015

Boekenproject 2015