Maar wat?
Ik heb de volgende termen in mijn hoofd
- De winter
- Besjes
- Een meisjes of vrouwengezicht
Maar wat?
Ik heb de volgende termen in mijn hoofd
Ik weet het, het vriest en "schaatsen" is een hot item. Ik kijk naar buiten en zie het mooie licht van januari, ik zag gisteren sneeuwvlokjes en vandaag een zonnetje. De scholen zijn weer begonnen, want vanmorgen zag ik ze weer, de schoolkinderen, lopend, ik hoor hun stemmetjes en zie hen fietsen. Leuk, in de zomer houden de bomen rond het huis dit uitzicht tegen.
Wat valt er dan niet zo mee? Ik weet niet wat ik wil schilderen, er is nog geen plan opgedoken. Wel ben ik vandaag begonnen op Pinterest te kijken en een paar ideetjes sluimeren heel heel diep weggestopt in mijn brein. Een vriendin is vrijdag jarig, ik ontdek dat ik door mijn "opstuur" kaarten heen ben. Reden genoeg om lekker te willen schilderen. Ik hoop dat de zin tot schilderen gauw terug komt.
Om mezelf op te peppen bedacht ik een collage, momenten dat ik lekker bezig wat met tekenen, schilderen.
Ik heb nog niets opgeruimd van de kerstverlichting. Nu bestaat dit voor mij voornamelijk uit lichtjes, overal. De lichtjes op de foto gebruikte ik andere jaren buiten, nu voor het eerst opgerold in de woonkamer, ik vind het leuk staan, ik hou ze ook nog even aan. Vooral in schemertijd maakt het de woonkamer gezellig, schemertijd is zo rond 16.00 uur. De overburen die wel kerstbomen hadden, hebben ze blijkbaar weggehaald, jammer, ik mis ze.
Wat leuk, ineens reacties van 2 "nieuwe" blogsters, Mevrouw Niekje, ik kende dit blog niet, ga het nu volgen en Koffie digitalix, dit blog volg ik al wat langer.Ondertussen heb ik nog enkele voornemens bedacht
Ik hou van de winter
Wat mijn eerste gedachte is als ik dit allemaal lees. Pfffrf hier word ik moe van. Ik hoop dat het voor jou anders is. Succes met al je goede voornemens. Ik maak mijn dag liever zoals hij komt voor mezelf en mijn omgeving en en zorg voor meditatieve momenten om mijn geest regelmatig tot rust te brengen.
Ik keek er nogal van op. Ik bedacht......... ik kan me voorstellen dat je moe wordt van mijn manier van schrijven. Ik weet dat ik nogal associatief denk, praat en schrijf, van de hak op de tak. Zelf vind ik het heel erg leuk, maar het kan vermoeiend zijn voor een ander.
Wat schreef ik eigenlijk en is dit echt vermoeiend? Ik schrijf het nu eens zakelijk:
Voornemens 2024:
Handvaten:
Goede voornemens? Kies in 2024 voor een jaarthema - Frankwatching
Klantgedrag beïnvloeden: zo stimuleer je een gewoonte - Frankwatching
Dit haal ik eruit
Als je dan toch andere dingen wil, dan is het de kunst dit in allerlei alledaagse kleine beslissingen waar te maken. Die kleine beslissingen bepalen uiteindelijk wat je herhaaldelijk doet.
Ik vind de dagen voor de kerst heel erg leuk. Het schilderen van de kaarten, als vanzelf kom ik dan in een sneeuwlandschap, kerstlandschap, kerst ideeën borrelen op, alles wordt wit en vermiljoenrood. Het huis versieren is reuzeleuk, lekker eten maken. Heel de kerst reutemeteut. Maar de dagen zelf vind ik nogal moeilijk. Waarom deze nostalgie? Ik heb het alleen met de kerst, nooit bijv. met de Pasen. Iets zwaars, iets droevigs. Het heeft met de verloren sfeer van vroeger te maken. Dit jaar kwam daar de situatie in Gaza en Oekraïne bij en een reactie op het hele jaar. Ik heb nooit kunnen denken dat de PVV de grootste partij van Nederland zou worden.
De amaryllissen knakten, o, wat jammer. Nu staan er sneeuwklokjes. Lenteklokjes ontdekte een Instagram vriendin.
In onze stad is een vuurwerkverbod. Dagenlang leek het te werken. Geen knal te horen. Tot we ontdekten dat er nog geen vuurwerk verkocht mocht worden. Oudejaarsavond............zulke harde knallen hoorden we nog nooit, het huis schudde. En om 24.00 uur mooi siervuurwerk boven de daken van de overburen uit. Veel siervuurwerk. Het knallen duurde tot na 02.00 uur.
En nu, 1 januari, 10.00 uur. Het is rustig buiten, nog weinig mensen op de been. Takken steken mooi af tegen de lucht. De radio staat aan. En ik voel me anders dan de week hiervoor. Lichter, blijer en vooral........ ik heb er zin in. Zin in dit cadeautje, dit mooie nieuwe jaar. Wat zal de tijd brengen. Wat hoop ik?
Schilderen: Nog geen idee wat
Lezen: Ja, absoluut
Wandelen: goed voornemen 2 x per week.
Wens: meer naar de stad, het Open Lucht Museum, de parken, met de trein erop uit, naar Den Haag.
En jullie, mijn blogvrienden:
Ik vind het altijd leuk om, wanneer er een nieuw jaar aanbreekt, de verwachte trends te bekijken.
KLEUR De perzik kleur Peach Fuzz is door Pantone uitgeroepen tot kleur van 2024 - PANTONE® USA | What is Peach Fuzz?
Een traditie die we nu al jaren hebben
Mijn vriendin is niet echt het type wat dol is op kerst, ze doet er eigenlijk niets aan
Maar deze keer had ze een kersttrui aan, ze maakte me aan het lachen
Deze trui brengt mij op een idee voor kaarten voor volgend jaar, kippetjes met een Santa muts
Wat ergert me nu zo? Hella Jaasse, grande dame van de Nederlandse literatuur, haar privé leven nu in de openbaarheid. Zij wilde zelf geen biograaf. Haar dochters vroegen en gaven de biografe het familiearchief. De dochters hebben pijnpunten met hun moeder en dit komt naar buiten in de biografie.
De biografe beschrijft dat Hella een observator was, nooit een deelnemer. Hella nam geen ferme politieke standpunten in. Niet in WOII, niet toen zij ontdekte dat haar vader in Indonesië een fascistisch partij heeft opgericht. De misstap van Hella Haasse’s vader | Historiek. Hella nam deel aan veel overlegstructuren, ook op de tv, maar een ferm standpunt tegen of voor, nee, dat is niet haar ding.
Maar de dochters ervaren hun moeder ook als observante, moeder schrijft. Moeder houdt van haar kinderen, maar weet eigenlijk niet zo goed hoe ze het moederschap moet vormgeven. Bovendien blijft de biografe maar herhalen dat het huwelijk van Hella met Jan van Lelyveld ongelukkig is, iets wat de dochters natuurlijk ook meekrijgen. Jan heeft autistische trekken en lijkt Hella ingeperkt te hebben. Naar buiten toe kwam zij vaak vrolijk en ondernemend over. Was Jan erbij, dan was er een restrictie. Toch vraag me geregeld af, was het huwelijk van Hella Haasse en Jan van Lelyveld echt zo ongelukkig?
De biografe legt een link naar de romans. In haar romans zou Hella vaak haar eigen problematiek vormgeven. Eenzaamheid, de onkenbaarheid van de ander al dan niet in een getroebleerd huwelijk, het buitenstaanderschap en de hunkering naar echt contact zijn haar bekende ingrediënten.
Hella schreef historische romans, het komende jaar ga ik er zeker enkele van lezen, heb daar veel zin in. Een deel van de boeken is terug te leiden op de tijd dat Hella in Indonesië woonde. Dit komt regelmatig ter sprake in dit boek. Vooral doordat veel criticasters aan het woord komen. Haar ouders gingen er in de koloniale periode heen, Hella werd er geboren. Met tussenpozen, waarin ze naar Nederland werd gestuurd, woonde ze 23 jaar in Indonesië. Ze heeft er altijd heimwee naar gehad, ze is er meerdere malen terug geweest.
Het was fijn dit boek te lezen. Ik zou het eigenlijk ook graag zelf kopen. Er valt nog veel meer over te vertellen. Over de vele prijzen die zij won, ook belangrijke internationale prijzen, over de vele lezingen die zij gaf, over de tv. programma's die zij maakte, o.a. met Prinses Beatrix toen zij 18 werd. Naast dat Hella interessant is, is het fijn over de tijd te lezen waarin zij leefde. Actrice in haar twintiger jaren, schrijfster, moeder en echtgenote, de mensen die zij kende.
Het is ook leuk terug te kijken wat ik eigenlijk tekende, schilderde.