zondag 9 februari 2014
"Back to the Drawing Board" Marthe Armitage-designs
Marthe Armitage started her love affair with papers as a young artist, wife, mother-with necessity- she wanted to decorate her new home- but couldn't afford much. Being an original, she "made some wallpaper to cover up some very bad walls. I stuck it up and one or tow people siad-that's nice" (MA) When the firm of HAMILTON WESTON featured a selection of papers in their shop window, followed by a story in World of Interiors- MARTHE ARMITAGE's papers are in demand.
marthe-armitage-designs
marthe-armitage-designs
zaterdag 8 februari 2014
vrijdag 7 februari 2014
Tarot
Wanneer ik naar buiten kijk zie ik dit grijs en het giet
Tarot
Het komende jaar wil ik proberen op spiritueel gebied te groeien
WOW
Wat betekent dat voor mij?
Eerlijk gezegd heb ik nog geen idee
Wat ik weet is dat ik ""het"" mis
Maar wat het is, weet ik niet
en ik wil er eens naar op zoek gaan
Ik ben begonnen met iets wat bekend is
In de jaren 80 waren de tarot en de I Ching helemaal in
Ik kocht indertijd onderstaand boek, de tarot voor vrouwen
Heel wat keren heb ik erin gekeken
Heel vaak kreeg ik dezelfde kaart
Ik werd er helemaal gek van........
Ik heb nooit meer een andere tarot gekocht
Ik vind deze mooi en ben eraan gehecht
Ondertussen zijn er gekleurde Tarotkaarten verschenen
maar mij geven ze het gevoel nep te zijn
Mijn zwart witte kaarten vind ik prachtig
Ik neem me voor
Ik ga elke dag de tarotkaart trekken
Een kaart die weergeeft hoe ik me voel, wat ik denk/ hoe ik denk etc.
Ik heb het nu 4 dagen gedaan en.....weet je wat?
Ik heb al 2 keer dezelfde kaart getrokken die me eerder dwarszat
Ik kijk er echt van op
Wat ik ervan begrijp: Het gevoel beperkt te worden komt door mijn eigen gedachten
Dacht ik vroeger dat ""beknotting"" door het werk kwam, dat excuus heb ik nu niet meer
“Je kunt een probleem niet oplossen
vanuit hetzelfde soort denken
dat tot het probleem heeft geleid.” Einstein
Werk aan de winkel dus
Op zoek naar intuïtie, creativiteit en gevoel
Kortom: er is altijd een excuus om zo’n klein, schattig tafeltje mee te nemen.......
Zonet weer even op 1 van mijn favoriete blogs gekeken
Ik vind het een leuk blog vanwege de rubriek Tweedehandsliefde in Huis
Om dit blogje moet ik ook weer grinniken (klik op de groene meisjes hierboven)
Gruwelijk lelijke tafeltjes, mijn hart draait om
Misschien met een lik verf erover?
Maar op 1 van de foto's staat ook een tafel met een bos droogbloemen
en dat brengt nostalgische herinneringen naar de jaren 70
Was het bij Dille en Kamille, (bestond die winkel toen al), of was het Xenos?
Er stonden tonnen vol met droogbloemen te koop, ik vond ze prachtig
Ik had ze in rijen voor het raam hangen van de zolderetage waar ik woonde
Ik google op zoek naar foto's uit die jaren maar die zie ik niet
Wel vind ik dit ( Vooral de reacties zijn erg leuk)
Wel vind ik dit ( Vooral de reacties zijn erg leuk)
donderdag 6 februari 2014
Rocks
Bij de bibliotheek lagen kaarten met poëzie, in het kader van de week van de poëzie
Gisteren ben ik Rocks gaan inwisselen
Jarenlang spaarde ik ze bij Super de Boer
Maar de Super werd Jumbo, geen rocks meer
Ik heb al eens eerder in een winkel met rocks betaald
Dat ging allemaal nogal gek
Toen ik echter ontdekte
dat ik de Rocks nog maar
tot eind deze maand kan inleveren bij Blokker
moest ik wel actie ondernemen
Goed, de stoute schoenen aangetrokken
op zoek naar pannen bij Blokker
Met 2 mooie pannen liep ik naar de kassa
Een oudere dame werkte aan de kassa
Zo raar te realiseren dat ze jonger moet zijn dan ik......
Maar goed,
In mijn ogen werd ik door een vriendelijke oudere dame geholpen
Ze riep direct om een leidinggevende
want "moest zij mij nu nog vragen stellen?"
Ik wachtte als enige bij de kassa
Na enig aandringen van haar kant verscheen er een jonge man met gezag
Ondertussen wachtten er 2 mensen achter mij
Nee zei hij, ze hoefde me niets te vragen
De rocks werden stuk voor stuk gescand
Vreemd..... er blijft een verschil van 5 euro
wat nog betaald moet worden
terwijl het aantal rocks in de hand klopt......
Er wachten nu 7 mensen achter mij
Na enige tijd klopt het, he, gelukkig
De pannen worden in een zak gestopt en ik kan weg
9 mensen achter mij
Ik kom bij de roltrap naar boven
Luid gepiep..........
Ik loop terug naar de kassa
De aardige mevrouw haalt de pannen nogmaals langs een scanner
Opnieuw bij de roltrap luid gepiep.............
De aardige dame roept naar me
Loop maar door hoor
Hoofden draaien om naar mij
gelukkig geen beveiliger achter me aan
Ik heb nog 40 euro aan Rocks
Denken jullie dat ik de moed nog een keer kan opbrengen?
woensdag 5 februari 2014
Toen ik nog werkte dacht ik vaak "Wat ben ik eigenlijk? Een ochtend- of avond mens?"
- Beeld voor de ingang van de bieb.
Door mijn werk was ik een ochtendmens. Toen ik begon met werken deed ik dit 5 x 8 uur. Op een gegeven moment kwam het aanbod om 4 x 9 uur te gaan werken. Het extra uur kwam er s 'morgens bij, geen probleem. Ik vond het heerlijk. Lekker vroeg opstaan, de deur uit in het mooie ochtendlicht en dan lekker vroeg beginnen. Maar 's avonds was ik vaak total loss. Duidelijk dus een ochtendmens.
Maar ik was niet overtuigd. Ik verlangde zo naar lekker lang opblijven. De laatste jaren kreeg ik er veel moeite mee om zo vroeg op te staan. Ook voelde ik me s 'morgens fysiek niet goed. Wat een opluchting toen ik kon stoppen......
Maar toen?
Ineens alle tijd van de wereld. Dat is gek, ineens totaal geen structuur meer. Ineens kon ik tot in de nacht/ morgen doorgaan met internet, dvd's bekijken, lezen, wat ik maar wilde. Heerlijk............ maar wat irritant dat ik dan zo laat wakker werd. Ik miste de vroege uren. Het duurde lang voordat ik een structuur gevonden had die me beter beviel. Ik hou me daar nu aan en het voelt goed. Ik weet nu, ik ben geen uitgesproken ochtend-of avondmens.
Tijd volgens Jan Wolkers. Past mooi bij mijn onderzoek naar tijd. Hoe kan het dat de tijd zo voorbij vliegt? Tijd bestaat niet, je hebt alleen maar eeuwigheid!!!!
1 van mijn voornemens is om literatuur te gaan lezen. In de loop der jaren heb ik van alles gelezen, ook wel wat literatuur wordt genoemd, maar te weinig naar mijn zin.
Op andere blogs las ik van goede voornemens om bijv. 24 boeken per jaar te gaan lezen. Ik dacht altijd wat weinig, tot ik me realiseerde dat het dan wel 2 boeken per maand zijn en dat klinkt al veel beter. Ik heb me nu voorgenomen 2 boeken per maand te gaan lezen, boeken die men literatuur noemt. En dan echt vanaf het begin tot het eind, niet zoals ik de laatste jaren gewend ben, hapsnap, hier een stukje, daar een stukje.
Ik ben begonnen met Tolstoi, dat beviel me goed. Maar nu wilde ik iets totaal anders. Iets meer van deze tijd. Hoewel dit ook al weer een boek uit de 60- er jaren is. Ik heb nog nooit iets van Wolkers gelezen. Wel volgde ik zijn natuurprogramma's op de tv en vind ik het monument " Nooit meer Auschwitz " prachtig.
Maar zijn boeken, ze leken me verschrikkelijk. Nu, ik ben er in begonnen en ik kan nu al zeggen dat ik me schaam over mijn vooroordeel. Ik had nooit gedacht, dat ik erom zou moeten lachen, het milieu wat hij beschrijft herken ik deels. Ik verheug me erop er straks weer in verder te gaan. Had ik nooit verwacht.
- Anna Karanina Leo Toltoi
- Terug naar Oegstgeest Jan Wolkers
dinsdag 4 februari 2014
Tijd, structuur....en.......
Sinds ik met pensioen ben is tijd voor mij veranderd. Waar ik me het meest over verbaasde is, hoe het kan dat ik vroeger alles deed wat ik nu ook doe, maar daarnaast ook nog 4 x 9 uur werkte. Ik dacht waar haalde ik de tijd vandaan? Nu ik zoveel tijd extra heb zeg ik vaker dan vroeger TIJD VLIEGT! Is dat geen raar fenomeen?
Ik heb me niet gerealiseerd dat ik toen ik met pensioen ging totaal geen structuur meer zou hebben. Ik dacht alleen aan alle vrijheid die ik zou krijgen. Nooit meer zo vroeg opstaan, nooit meer zo moe zijn s' avonds.
Bovendien hoe heerlijk zou het zijn wanneer ik onder de druk van veranderingen af zou zijn. Naast de vergaderingen, waar ik altijd al een hekel had, kwamen steeds meer heidagen, dagen die erop gericht waren om ""die neuzen dezelfde kant op te laten staan""
De laatste jaren heb ik veranderingen meegemaakt sneller dan de wind.
Wanneer je ergens lang werkt denk je dat je alle vormen van samenwerken en leiderschap wel gezien hebt. Onbekend voor mij waren echter zelfsturende teams met een leiding die "boven" zeer belangrijk werk deed, maar zich niet bezig hield met de werkvloer. Ik ben altijd autonoom ingesteld geweest, ik vond het prima wanneer ik mijn gang kon gaan. Maar leidinggevende niet meer kennen vond ik wel een vreemde ontwikkeling, vooral wanneer ze me dan ook nog wilden beoordelen. Van collega's hoorde ik dat de zelfsturende teams overigens alweer opgeheven zijn....... Ik kon me slecht terugvinden in de politieke keuze's die de laatste jaren gemaakt werden. Handhaven, het woord was mij in eerste instantie totaal onbekend, werd belangrijker dan motiveren en kansen scheppen. Gelukkig kon ik de laatste jaren als competentietester werken. Op mijn 57 leerde ik een compleet nieuw vak en wat een plezier heb ik ervan gehad. En wat mis ik het. Iets wat ik op het moment dat ik met pensioen ging niet verwachtte. Ik was alleen maar heel erg opgelucht. Misschien mis ik dit het meeste, iets nieuws leren en mijn hersens gebruiken.
Wordt vervolgd............
Ik heb me niet gerealiseerd dat ik toen ik met pensioen ging totaal geen structuur meer zou hebben. Ik dacht alleen aan alle vrijheid die ik zou krijgen. Nooit meer zo vroeg opstaan, nooit meer zo moe zijn s' avonds.
Bovendien hoe heerlijk zou het zijn wanneer ik onder de druk van veranderingen af zou zijn. Naast de vergaderingen, waar ik altijd al een hekel had, kwamen steeds meer heidagen, dagen die erop gericht waren om ""die neuzen dezelfde kant op te laten staan"" De laatste jaren heb ik veranderingen meegemaakt sneller dan de wind.
Wanneer je ergens lang werkt denk je dat je alle vormen van samenwerken en leiderschap wel gezien hebt. Onbekend voor mij waren echter zelfsturende teams met een leiding die "boven" zeer belangrijk werk deed, maar zich niet bezig hield met de werkvloer. Ik ben altijd autonoom ingesteld geweest, ik vond het prima wanneer ik mijn gang kon gaan. Maar leidinggevende niet meer kennen vond ik wel een vreemde ontwikkeling, vooral wanneer ze me dan ook nog wilden beoordelen. Van collega's hoorde ik dat de zelfsturende teams overigens alweer opgeheven zijn....... Ik kon me slecht terugvinden in de politieke keuze's die de laatste jaren gemaakt werden. Handhaven, het woord was mij in eerste instantie totaal onbekend, werd belangrijker dan motiveren en kansen scheppen. Gelukkig kon ik de laatste jaren als competentietester werken. Op mijn 57 leerde ik een compleet nieuw vak en wat een plezier heb ik ervan gehad. En wat mis ik het. Iets wat ik op het moment dat ik met pensioen ging niet verwachtte. Ik was alleen maar heel erg opgelucht. Misschien mis ik dit het meeste, iets nieuws leren en mijn hersens gebruiken.
Wordt vervolgd............
Abonneren op:
Posts (Atom)
Boekenproject 2014
Boekenproject 2015









