Ik las dat er bij Loft ook een boven verdieping is
Dus ik beklom de trap
Het blijkt een heel kleine ruimte te zijn
waar vooral tapijten (tapijtjes) liggen
Bij boekhandel Colofon zag ik een heel leuke tafel en stoel
Bij de Hema kocht ik een leuk snoer lampjes
Van mijn lieve vriendin Henny kreeg ik voor mijn verjaardag een heel mooi boek
CHARLESTON is het huis van Vanessa Bell, de zus van Virginia Woolf. Deze maand las ik een biografie over Virginia Woolf. En ik ben daardoor helemaal in "Woolf"" sferen gekomen. Dit is echt een fantastisch boek boordevol foto's over het huis zelf, de decoraties die Vanessa aanbracht, de mensen die er in woonden of op bezoek kwamen, de ateliers van Vanessa en haar vriend Duncan Grant.
Ik kan niet rekenen. Ik heb een heilig respect voor cijfers en voor mensen die goed kunnen rekenen, maar zelf,..... Ik maak er een potje van. Begrijp me goed. Ik kan goed met geld omgaan, besef de waarde van dingen, maar rekenen....... Het komt omdat ik ziek was in de periode dat wij op school rekenen leerden. Toen ik terug kwam waren rekenen en breuken voor mij net toveren.
Omdat een van mijn sterke kanten was mezelf onzichtbaar te maken kwam ook niemand op het idee mij bijles te geven en zo verdwaalde ik later regelmatig in de wondere wereld van het cijfer.
Zo berekende ik een maand geleden dat ik 68 zou worden. Het leek logisch want ik was me een paar maanden geleden bewust geworden dat ik niet 2 maar al 3 jaar met pensioen ben. Dat was toen echt een schrik. Al 3 jaar!!!!!!!!!!!!!!!
Ik kreeg een felicitatiekaart van een vriendin die mij een goede 67-e verjaardag wenste. Ik dacht: "Ha, ze heeft het fout"". Ik stond op het punt haar te mailen met dit bericht tot ik dacht ""toch eens even na rekenen"" en wat blijkt. Ik word inderdaad pas 67!!!! Ik ben in de war geraakt omdat ik vergat ook nog 1 jaar met prepensioen te zijn gegaan.
Ik las het boek Vaslav van Arthur Japin in het kader van mijn boeken project 2015. Een prachtig boek over een ontroerende man. Ik wist helemaal niets van Vaslav Nijinski en de mensen rondom hem. Ik kende de namen, maar meer niet. Het boek geeft een mooie inleiding. Het boek begint met de bediende van Vaslav en speelt zich af in Sils Maria in Zwitserland. Sils Maria was ik ook al tegengekomen in de biografie van Nietzsche. De bediende herinnert zich Nietzsche ook. Toen hij kind was wandelde hij wel eens met de filosoof op. Hij herinnerde hem als een bijzonder mens, terwijl de dorpsbewoners hem achter zijn rug uitlachten. Later hoort de bediende dat Nietsche gek geworden is. Hij kwam op tegen de mishandeling van een paard en werd opgenomen. De bediende vraagt zich af wat er gek aan is om op te komen voor een paard. Maar nu zorgt hij voor deze Vaslav en zijn vrouw. En Vaslav doet hem Nietzsche herinneren.
Ik lees over Romolo die zo verliefd op Vaslav werd dat ze perse met hem wilde trouwen, terwijl iedereen wist dat Vaslav homo is. De wereld was geschokt toen het haar lukte. Diaghilev, de direkteur van het ballet Russes bij wie Vaslav werkte en die ook zijn minnaar was maakte ruzie en verstootte Vaslav. Vaslav probeerde nog wel een eigen gezelschap, maar dat lukte niet echt. Uiteindelijk kwamen Vaslav en zijn vrouw in Zwitserland terecht voor het herstel van Vaslav. Want er was iets met hem, maar wat?
Vaslav de danser die de wereld had betoverd, de man die sprongen kon maken die onmogelijk leken, zo hoog, was in de war. Hij praatte niet meer. Hij sloot zich op in zijn kamer en schreef manisch in een dagboek. Vaslav die naar mensen keek, die een scherp oog had voor bewegingen, oplette wie er bijzondere bewegingen maakten en ze vastzette in zijn geheugen en op papier, die thuiskomend de bewegingen nadeed en er balletten van ontwierp.
Romola, de vrouw van Vaslav nam hem mee naar een psychiater. Tegen haar zei de psychiater dat er niets aan de hand was. Dat ze met een genie samenwoonde en dat die nu eenmaal anders dan anderen zijn. Maar toen Vaslav zelf meekwam liet hij hem gelijk opsluiten en constateerde schizofrenie. Romola haalde Vaslav uit de inrichting en dan begint een moeilijke tijd. Nazi Duitsland breekt aan. Haar pogingen Vaslav te helpen maken hen bijna bankroet. Zij moet bedelen en gaan werken. Zij laat Vaslav achter bij een dokter. Wanneer zij haar man opzoekt blijkt hij er niet te zijn. de dokter vertelt haar hem naar hun huis te hebben gebracht. De Duitsers hebben opdracht gegeven om gehandicapten te verzamelen en af te maken. Vaslav is veiliger thuis, ook wanneer er niemand is om op te letten.
Vaslav treedt nog een keer op. Romola heeft alles geregeld en zelfs Diaghilev is er. Maar Vaslav choqueert iedereen door met hoekerige, bijna aanstootgevende bewegingen de oorlog na te bootsen.
Arthur Japin beschrijft Vaslav Nijinski met eruditie en liefde. Hij moet veel uitgezocht hebben en zich in zijn hoofdpersoon verdiept hebben. Ik vind de stijl van Japin mooi, elegant en licht van toon.
L'Après-midi d'un faune
Ik ben op internet gaan zoeken naar Vaslav en heb veel gevonden. Kijk eens naar deze oude beelden. Dat we dit nog hebben is toch heel bijzonder? Dat we deze man nu nog, hoewel onduidelijk, kunnen zien ........ Dat we nog iets van de magie die hij opriep kunnen zien?
Ik begrijp de langzame bewegingen niet zo goed. Daarom kijk ik hoe Rudolph Nureyev ""L'apres midi d'un Faune "" danst. En dan begrijp ik het beter. Kijk zelf maar.
1 maal heeft Vaslav zijn beroemde sprong laten fotograferen. Toen was hij al ouder
Geen danser heeft ooit zo hoog gesprongen
het was alsof hij in de lucht bleef hangen
Een vraaggesprek met Arthur Japin:
'Als je me mijn gang laat gaan, schrijf ik zinnen van halve pagina's lang. Zo begon ik ooit, toen ik studeerde. Dat is ongetwijfeld de invloed van het Grieks op het gymnasium. Eindeloze bijzinnen – ik vind het nog steeds prachtig, maar ik sta het mezelf niet meer toe. Iets daarvan is misschien terug te vinden in mijn schrijfstijl, al is het niet bewust. Na mijn debuut Magonische verhalen had iedereen het vooral over mijn schrijfstijl; ik kreeg er zelfs een prijs voor. Dat heeft me erg verward, want die stijl maak ik niet zelf, die komt voort uit een bepaalde stem, die in ieder boek weer een andere is. Ook hierin ga ik intuïtief te werk: dat wat men mijn stijl noemt, overkomt me als het ware. Men denkt dat ik heel erg zit te schaven aan die zinnen, maar dat is niet zo. Dat zou ook niet kunnen: mijn zinnen worden geboren uit een bepaald ritme. Als ik er later iets uit zou halen of aan toe zou voegen, dan zou ik dat ritme verstoren.'
'Mijn stijl wordt ook beïnvloed door de periode waarin de roman zich afspeelt. Toen ik aan De zwarte met het witte hart werkte, las ik uitsluitend romans uit de negentiende eeuw. Niet dat mijn roman in het register van die tijd geschreven is - het gaat meer om een bepaalde cadans; je pikt kleine dingetjes op, uitdrukkingen, formuleringen, bepaalde woorden uit die periode. Je wilt niets liever dan jezelf onderdompelen in van de sfeer van die tijd, waarvan het boek vervolgens vanzelf doortrokken raakt.'fantasie-als-toevluchtsoord
Het zonnetje schijnt ondertussen weer. Gisteren maakte ik een wandeling in de buurt. Ik liep door een klein veld wat onlangs is aangelegd met wilde bloemen. Zo op het eerste gezicht lijkt het lelijk en rommelig. Maar wanneer ik beter kijk zie ik en mooie bloemen en een heleboel insecten. Een vrouw die me zag fotograferen, zegt in het voorbijgaan; "" Mooi he?"". Ik keek op en zag haar vriendelijke gezicht. Ik startte een praatje. Ze gaf me al de namen van de bloemen die we zagen en dat vind ik zo knap. Ik weet er letterlijk geen 1. Ik heb me daarom voorgenomen een boek te gaan zoeken die ik in mijn tas kan doen en waar ik plantensoorten in kan opzoeken.
Ik kreeg 2 leuke reacties op mijn ontboezeming dat ik graag meer wil verkopen. 1 reactie kwam van Hedy. Zij maakte me enthousiast voor het zelf meer actief benaderen van bijvoorbeeld babywinkels.
Vanmorgen ging ik aan de slag met haar idee. Ik maakte een lijst van winkels en bedrijven waar ik zou willen hangen of waar ik iets mee zou willen en ik maakte een ""verkoopplan"" Het staat nog helemaal in de kinderschoenen, want ik vind dit toch ENG. De andere bemoediging kwam van Lilian. Leuk wanneer iemand reageert die dit nooit eerder deed. Ze maakt zelf heel mooie pentekeningen.
Ik maakte ook weer een nieuwe babykaart
Hier nog wat van de foto's die ik maakte tijdens mijn wandeling
Ik vind het zo leuk om bloemen en insecten te fotograferen
Ik vind het eigenlijk heel fijn dat het nu voor de tweede dag regent. Gisteren heb ik, onder de plu, boodschappen gedaan. Maar vandaag blijf ik binnen. Wanneer de zon schijnt krijg ik een enorme drang naar buiten te gaan. In onze tuin hebben we zon van 10.30 tot 14.00 uur. Ik zit daar dan zoveel mogelijk. Vaak wordt het te warm en loop regelmatig ons koele huis binnen. Maar dan nog wil ik na 2 uur, wanneer de zon uit de tuin vertrekt, naar buiten. Het maakt me soms helemaal gek. Ik wil, ik wil, ik wil. ................Buiten is het dan warm, schijnt de zon in mijn ogen, is veel van het groen droog. Maar ik voel me tevreden, nog meer zonnestralen opgevangen, heerlijk........Straks na de regen ruikt alles heerlijk, hangen erover druppels aan. Dat is eigenlijk de tijd om naar buiten te gaan.
En wat doe ik dan nu? Ik ben met Twitter bezig. Een paar jaar terug zat ik er ook op. Mijn account werd gehackt. Ik vond het geen ramp te stoppen, want echt leuk vond ik het niet. Maar nu heb ik het profijt van Twitter gevonden. Ik begrijp ook ineens het nut van # hashtags. Ik ben via lijsten nu een eigen informatiekanaal aan het opzetten. Het leuke van Twitter is dat het korte berichten zijn. Ik heb nu een lijst mbt The Bronte Sisters, Jane Austen, huizen waar schrijvers woonden, boeken en nog veel meer. Ik heb er echt plezier in ze te maken. En iedere keer wanneer ik iemand vind die ergens verstand van heeft voeg ik die toe. Zo heb ik een leuke verzameling vrouwen die iets weten over het Victoriaanse tijdperk, maar ook kunstenaars van diverse disciplines, die ik anders niet zou kennen. Bijvoorbeeld iemand die kostuums ontwerpt. Het zoeken geeft veel plezier.
Zelf tweets versturen vind ik nog wel een beetje ENG. De foto van de baby kaarten verzameling is mijn laatste. Ik heb hashtags gebruikt in de hoop dat ik meer mensen bereik. Ik zou namelijk zo graag wat meer kaarten verkopen. Van deze kaarten zijn er 3 verkocht. Ik zeur dus eigenlijk, zeg ik streng tegen mezelf. Ik ben er heel blij mee, met deze drie, maar over het algemeen zou ik wat meer willen verkopen. Nu ben ik helemaal niet het type om zomaar onbekenden te benaderen. Ik ben 1 keer naar een galerie geweest waar ik graag wilde hangen. De eigenaar deed zo vervelend, dat het me echt alle lust verder te proberen ontnam.
Gisteravond en vandaag ben ik aan het experimenteren gegaan met mijn camera. Ik vond dat de foto's die ik opnam zo overbelicht waren. Ik kan het allemaal wel weer goed krijgen met een foto bewerking programma, maar het irriteerde me. Ik dacht, misschien heb ik in het verleden op iets gedrukt zonder dit nu nog te beseffen. Vroeger waren de foto's die ik opnam niet zo licht. Ik ben niet echt een type om handleidingen te lezen. Ik heb er geen geduld voor.
Dus drukte ik op alle knopjes
maakte foto's warmer en maakte foto's koeler
bij het opnemen
Niet echt een hemel bestormend verschil, is het niet?
En een zonsondergang
Gisteren had ik het gevoel al een beetje herfst te hunten
