zondag 3 maart 2019

Wandelend onze stad nader ontdekken, Klarendalseweg.

We hebben een nieuw plan

Dit jaar wandelend onze stad nader ontdekken

Dit is de tweede wandeling, doel van de wandeling is de Klarendalseweg

Ik ben er in alle jaren dat ik in Arnhem woon twee keer geweest

We beginnen op de Hommelweg. Ik zie een Syrisch restaurant, meerdere "barbers", grappig die naam. Ik zie een winkel waar ik dolgraag nog een keer door heen wil lopen. Het is een supergezellige, overvolle huishoudelijk benodigdheden winkel. Een soort Action, maar dan ligt alles propvol naast, achter en over elkaar en met een Oosterse touch. Boven de brug een doek met de woorden Carnaval- Ramadan. Hallo, en dan wordt er gezegd dat mensen langs elkaar leven?

Ik zal jullie direct maar zeggen, ik leerde achteraf meer over deze straat en de gebouwen. We kwamen gebouwen tegen waarvan we niet wisten wat het waren. Thuis zocht ik het op en dacht ik: " O, was dat nu........"

Restaurant goedproeven

arnhemfashionfactory

Met volle overtuiging vertelde ik dat het restaurant dat we als eerste tegenkwamen het voormalige postkantoor is en er al heel lang staat. Ik had duidelijk de klepel horen luiden..... Hoe is het echt? Dit gebouw, was het voormalig stationspostkantoor, stationklarendal. Arnhem kreeg een nieuw station, om ruimte te maken wilde men dit gebouw afbreken, maar inwoners protesteerden. De gemeente sloeg het toen op en later is het opnieuw opgebouwd in Klarendal.

Ik zie een foto van de vroegere situatie

en begin me het te herinneren

In deze straat is het Arnhemse Modekwartier gevestigd

Winkels en andere jonge ondernemers in fashion, schoenen, tassen. modekwartier

Klarendal was een volkswijk die verloederde in de jaren 70

Met het beleid van Ella Vogelaar werd het een krachtwijk en nu is het een van de leukste wijken

Muurschilderingen

We lopen tegen een muurschildering aan waarvan ik het eerste deel, de vrouw met kinderwagen eerder zag en fotografeerde. Maar dat daar een hele doorgang achter zit met nog veel meer prachtige schilderingen wist ik niet. Dit was echt een vondst.

Op internet zocht ik naar informatie over de maker

Ik vond Els van der Kooiyoyo/autobiografie

Zij heeft nu een werkruimte dichtbij deze muurschilderingen

We zien mooie bewerkte muren

en frêle kerstversieringen

wijksieraad

En een heleboel vlaggetjes

In een ruimte doen kinderen aan yoga op het geluid van een drum

Molen de Kroon

Dan zien we de straat waar de molen staat

Molen de kroon

Daar willen we omheen lopen

Even verderop weer een verrassing

Ibn-i Sina school

Want een prachtig geel gebouw doemt op

Kinderstemmetjes en ouders, een school

Ineens dringt toch me door "is dit de Ibn-i Sina school waar ik over las?"

De school die gekozen werd tot beste lagere school in Arnhem in 2018?

Thuisgekomen opgezocht en ja, het is de Ibn-i Sina

ibnisina

Wat een prachtig gebouw en wat een mooi resultaat van deze school

De Leuke Linde

Nog even doorgelopen en we stuiten weer op een verrassing

Een enorme open ruimte waar gesport wordt

maar ook veel andere dingen, geen idee wat allemaal precies

deleukelinde

Er ligt een hondje op wacht

Huis van Puck

En dan komen we bij een gigantisch complex. Kan me niet herinneren het ooit gezien te hebben. Thuis opgezocht. Het blijkt de vroegere Menno van Coehoorn kazerne. Jongeren lopen in en uit. Hier huist blijkt later nu o.a. het Huis van Puck, hét centrum voor podiumkunsten in Gelderland. Huis van Puck Een theaterzaal, café en repetitieruimtes. Voorstellingen en evenementen, cursussen, een driejarige opleiding Theatermaker. Ook zit er het MFC Klarendal, een Multi Functioneel Centrum. mfc

Dan komen we bij de Musschenstraat. Mij valt de oud Hollandse schrijfwijze op. Omdat het zulk heerlijk weer is zie ik overal huiskamerstoelen buiten staan, lezende mensen. Op-de-stoep-het-straatleven-van-klarendal. Het straatje blijkt rond te lopen. Thuis lees ik er meer over.

100-jaar-mussenbuurt

We hebben over onze stad veel bijgeleerd

Voortaan wanneer ik over het Huis van Puck hoor of over de Ibn-i Sina school

hoor weten we hoe het eruit ziet en waar het ligt

En thuis stalde we alle boodschappen uit die we bij de Turkse supermarkt haalden

vrijdag 1 maart 2019

In februari las ik voor mijn boekenproject 2019 " Mijn Amerika`` van Mart Smeets.

In eerste instantie was ik heel enthousiast over het boek. Precies het soort boek wat ik leuk vind. Een schrijver die van reizen houdt, gek is op boekhandels. Iemand die met armen vol boeken de winkels uitloopt. Die goed gedocumenteerd is. Die regelmatig in zijn stapel Amerikaanse tijdschriften duikt om iets op te zoeken, heerlijk.

We lezen sinds jaar en dag de Vara gids. Achterin staat een column van ene Mart Smeets die gigantisch veel van moderne muziek weet. Hij weet van de 60/ers en 70/ er jaren, maar is ook een kenner van de jaren erna en van blues en soms van jazz. Ik dacht altijd wie zou dat nu eigenlijk zijn? Dat kan toch niet de Mart Smeets zijn die ik op de media hoor over sport? Ik zocht het eens uit en jawel, het bleek dezelfde te zijn. Petje af voor hem.

Dezelfde soort van kennis toont hij in dit boek. Hij weet veel en wanneer hij twijfelt zoekt hij het na. Ik zoek de dingen die hij vertelt op op Google Earth, You Tube, en internet. Dat is genieten voor mij. Zo lees ik over Taj Mahal, de bluesband; Marvin Gaye met de mooiste uitvoering van the Star Spangled Banner; de Trail of Tears; President van Buren; het lied Abraham, Martin and John door zovelen gezongen (nog nooit eerder van gehoord); Dion, ik zoek het op, o ja Dion, o en dat liedje The Wanderer, totaal vergeten, maar wat leuk het terug te zien op You tube.

De weidse wereld van Vermont, is dit wel Amerika? Industrie is er niet, hoge gebouwen staan er niet. Prachtige natuur, heuvels, kleine dorpjes. Beroemd om de productie van maple syrop, ahorn siroop. Is het zo anders omdat in de jaren 60 en 70 ten tijde van de Vietnamrellen zich nogal wat hippies in Vermont vestigden? Hier komen de ijsmakers van Ben and Jerry vandaan, Mart vertelt over hun achtergrond, leuk te lezen. En dan komt hij in Manchester en gaan mijn ogen extra twinkelen. Want hij heeft het over een boekhandel die in zijn ogen bijzonder is. Ik zoek het direct op.

https://www.facebook.com/NorthshireBookstore/

Er is nooit een zware industrie geweest. Daardoor wonen er weinig zwarte Amerikanen. Mart heeft een goed oog voor discrimatie. Het boek begint er al mee. Hij reist met iemand vanuit Canada de USA binnen. Hij hoort dat het hooguit 10 minuten bij de grens zal duren. Maar dan tot beider verbazing moeten zij uren wachten zonder een duidelijk antwoord te krijgen. Na lang wachten komt er iemand die excuses geeft. Een fout, ze zijn in de verkeerde groep terecht gekomen, die van de gekleurde reizigers. Mart is not amused en laat dit merken, hij krijgt een por in zijn zij van de medereiziger.

Waar hij ook komt hij is zich bewust van de verschillen gebaseerd op ras, geloof en armoede/rijkdom Hij verbaast zich erover en praat erover. Men probeert het hem uit te leggen. Een ouder, orspronkelijk Nederlands, echtpaar wat al tientallen jaren in de USA woont zegt hem dat hij leuk rond kan reizen en veel kan lezen, maar dat hij het pas zal begrijpen wanneer hij er zou wonen. Meerdere maken loopt hij een straat in om dan opgepakt te worden door een zwarte agent die hem terug brengt en zegt hier bent u weer in de buurt waar u zijn moet.

Jullie zullen het niet geloven. Ik geef helemaal niets om auto's. Maar ik maak dankzij Mart Smeets een fantastische autotocht bij holladay, Salt lake City.

Begin te kijken op 17.20 en je weet wat hij bedoelt

Ik bezoek het Restaurant van Robert Redford in Park City, Utah. Robert Redford begon in dit stadje het Sundance Film.

Mart bezoekt Florida, de zonoverschenen staat, waar zoveel pensionada's naar toe trekken. Hij bezoekt er baseball wedstrijden en- helden, daar heb ik allemaal niets mee, maar toch leuk om te lezen. Florida met z'n veelal Spaans sprekende bevolking. Hij vertelt er van alles en nog wat over en stopt dan bij de Bookloft, een boekhandel, waar vriendelijke dames hem vertellen over de Gullah taal. Hij leerde hier het woord Buckruk, blanke man. Deze taal wordt nog door ongeveer 300.000 mensen gesproken. Het is een smeltkroes van Engels, Spaans, West-en Midden Afrikaanse talen. Hij logeert in het Amelia House. Hij hoort over huizen waar spoken verblijven en gaat naar Savannah.
Ik bekijk en luister naar Gram Parsons.

Hij bezoekt Memhis en dan ben ik de eerste keer teleurgesteld in Mart. Hij staat in een boekhandel en wil 7 naslagwerken over Elvis Presley meenemen. Vlak voor de kassa bedenkt hij zich en koopt er 1. Hij rijdt met vrouw en kinderen op een snelweg vlak bij Graceland, het huis van Elvis Presley. De kinderen willen er niet heen. Ze willen naar een baseball wedstrijd. Had Mart het hier bij gelaten dan was het o.k. geweest. Maar nee, hij begint langdurig af te geven op Elvis Presley in zijn late jaren. Het ergert mij. Ineens geen Mart meer die alles uitgezocht heeft? Belicht hij andere onderwerpen minutieus alle voor en tegens, wat het juist zo interessant maakt, nu blijft hij erg eenzijdig. Ik had graag gelezen over de jonge Elvis en wat hij betekende voor zwarte muziek in een blanke wereld.

Het tweede waar ik me aan erger is aan een beschrijving die hij geeft over Cape Cod, Hyannis het vakantie huis van de Kennedy´s. Hij vraagt zijn vrouw wat zij weet van de Kennedy´s en hij vertelt wat hij weet. Het zijn de soort dingen die ik ook weet, aangevuld met roddels. Het meest erger ik me aan het zinnetje, dat Robert Kennedy gemener was dan zijn broer. Ik lees momenteel ook een boek over de Kennedy´s. Robert was het geweten van zijn broer en vaak ook degene met de visie. Voor zijn dood was hij zeer betrokken bij de burgerrechten beweging. Gemeen?? Absoluut niet. Echt een misser wat mij betreft.

Zoals jullie begrijpen staat er nog veel meer in het boek. Het boek bevat een mix aan geschiedenis, sporters, muzikanten, boeken, autowegen, steden en stadjes. De moeite van het lezen waard als je van de USA houdt en van reisboeken.

BOEKENPROJECT 2019

Mijn Amerika - Mart Smeets

Rose - Rosita Steenbeek

Ik kom terug - Adriaan van Dis

zondag 24 februari 2019

Het begin is er.

Dit vind ik altijd een ontroerend moment

Wanneer ik de eerste seintjes zie van de lente

woensdag 20 februari 2019

The Wild Spring Crocus' by Mary Botham Howitt.

Like lilac-flame its colour glows,
Tender and yet so clearly bright,
That all for miles and miles about
The splendid meadow shineth out;
And far-off village children shout
To see the welcome sight." -

dinsdag 19 februari 2019

Briljant idee, doen we vaker.

Salem en ik hebben een nieuw plan

We gaan het komende jaar eens diverse wijken in de stad verkennen

Wijken waar we normaal nooit komen

Ooit, lang, lang geleden woonde ik hier

Werkelijk alles is veranderd

En mooier geworden

De school rechts staat op wat toen sportveldjes waren

Wat een huizen, he, met de groene gevel

Echt mooi vonden we het niet

Er liep een mevrouw in net zo´n kleur groene jas

Ik zei tegen Salem: "Wanneer ik het lef had zou ik vragen of ik een foto mocht nemen"

Moeten jullie eens kijken wat er staat

Is dit niet grappig?

Links de school

Het was net de tijd dat de kindertjes eruit kwamen, ouders stonden te wachten

Een klein jongetje met een verstoord gezicht schreeuwde

"Ik wil dat je me niet meer ophaalt", tegen zijn grote broer

En ik herinnerde mij ineens dat mijn broer hetzelfde zei tegen mijn moeder en tante

4 was hij toen en ging demonstratief voor hen lopen

We liepen langs een klein gemaal

Onlangs veranderd in een restaurant

Jammer genoeg nu dicht

Doen we een andere keer

De wandeling is echt voor herhaling vatbaar

We liepen door tot aan het haventje van Arnhem

Ik las er wel eens over, maar was er nooit geweest

Normaal rijden we hier langs met de bus

Iedere keer denk ik dan dat ik het eens wil bekijken

En nu was het zover en het was leuk

Er achter een pad met een rij paardenkastanjes (heetten ze zo?)

Mooi zijn ze, he?

En dan koeien

Durven we daar langs te lopen?

Ik niet, Salem wel

En het was leuk

Wat is dit een goed idee

Zo vlakbij

En het gevoel in een andere wereld te zijn

zondag 17 februari 2019

Voor mijn boekenproject 2019 las ik het boek "Ik kom terug" van Adriaan van Dis.

Ik vond het een intrigerend boek, vooral vanwege de opbouw

Een moeder en een zoon hebben een moeizame verhouding. Hij is blij wanneer hij het ouderlijk huis uit kan en vertrekt naar Parijs. Hij herinnert zich moeilijke ouders, een lastige vader die alle aandacht kreeg van de moeder. Een moeder die niet over vroeger wil praten en na het overlijden van haar man zich ontwikkelt tot een zelfstandige vrouw. Met veel interesse voor alternative zaken als de tarot, Oosterse zienswijze, iets waar haar zoon liever niet in volgt, maar wel in meegenomen wordt.

Plots krijgt hij een bericht. Zijn moeder vraagt hem te komen. Ze woont ondertussen in een verzorgingshuis.Wat is ze oud geworden denkt hij. Ze vraagt hem met haar mee te gaan om een bezoek te brengen aan het huis waar zij als kind opgroeide. Ze gaan met zijn auto op stap.
Bij het huis gekomen ziet een jonge boer hen en zegt dat hij nu met zijn familie in het huis woont en vraagt ze binnen te komen. Daar komt ook een oudere vrouw Cor. De twee vrouwen staan als kemphanen tegenover elkaar. Cor als dochter van een pachter, zijn moeder als dochter van de vroegere eigenaar.

Daarna komen de zoon en de moeder vaak bij elkaar. Bij 1 van de bezoeken vraagt ze hem haar pillen te brengen zodat ze zelf haar dood kan bepalen. Het wordt een overeenkomst. Zij zal haar herinneringen vertellen en hij zorgt voor die pillen.

Grappig is het verhaal dat de zoon een bekend schrijver is geworden en ergens komt om zijn boek te signeren. De zaal zit vol en dan dringt het tot hem door dat het allemaal van Dissen zijn, allemaal familie en hij kent er niet een.

Hij bezoekt zijn moeder nu vaak en steeds vertelt zij hem iets over vroeger. Over Indie, hoe het leven daar was, de natuur, de verveling, het klasseverschil, het eten, hoe ze in een Jappenkamp kwam, hoorde dat haar man onthoofd is, zij haar tweede man ontmoet. Hij luistert en schrijft. Zij herinnert zich niet echt op volgorde. Nee, zij vertelt wat in haar opkomt en zo, bij stukjes en beetjes, begint hij te begrijpen wat zij meemaakte.

De pillen kan hij niet krijgen. Maar zijn moeder is vindingrijk, ze wil versterven, eet niet meer. Hij huurt een kamer in het verzorgingshuis. Denkt dat het nu gaat aflopen. Tot hij een keer ongemeld aanklopt en hij soep rond haar mond ziet. Het blijkt de kok brengt elke morgen een thermosfles met soep.