Deze geschiedenis begint in de jaren 70, op de zolder van een huisje aan de Zavel, “ la Tour de Bébelle”. Isabelle heeft hier haar atelier ondergebracht. Ze geeft tekenles aan de kinderen van haar vrienden in de wijk en houdt zich verder met haar creaties bezig. Haar atelier is een plek waar handgeschilderde kleding, rollen stof, pigmenten, penselen, schildersdoeken, pastelpotloden en reisgidsen door elkaar slingeren. Een vriendelijke, kleurrijke, moderne sfeer.
Isabelle reist de wereld rond en ontdekt tal van verschillende culturen. Ze leert de wereld met nieuwe ogen bekijken.
Na een bezoek aan het Metropolitan Museum in New York in 1994 krijgt Isabelle een nieuw idee: papieren kostuums. Ze houdt haar penselen in de hand en haar schilderijen in gedachte en gaat zo aan de slag. Het resultaat: vier grote collecties van papier die elk een eigen wereld voorstellen. "Papiers à la Mode", de eerste collectie, biedt 300 jaar modegeschiedenis in vogelvlucht - van Elizabeth I tot Coco Chanel. Met "Mariano Fortuny" duikt Isabelle onder in het Venetië van de 19de eeuw. Plisséstoffen, sluiers en elegantie zijn de kernwoorden van dit verhaal. "I Medici" neemt ons mee naar het Firenze van de renaissance. We komen illustere persoonlijkheden tegen, stuk voor stuk piekfijn uitgedost. Verguldsel, parels, zijde, fluweel... Isabelles trompe-l'oeiltechniek werkt verbluffend realistisch. De "Ballets Russes" zijn een hommage aan Serge Diaghilev. Pablo Picasso, Léon Bakst, Henri Matisse ontwierpen stuk voor stuk kostuums voor zijn balletten, die tot de hoogtepunten van de 20ste eeuw behoren. De dansende personages van papier en ijzerdraad brengen deze kleurrijke muzikale wereld opnieuw tot leven.
De naam Isabelle de Borchgrave is vandaag niet meer weg te denken uit de wereld van mode en papier. Maar ook de designwereld zou er zonder haar anders uitzien. Tijdens haar samenwerking met Caspari, Gien, Target, Villeroy & Boch en andere grote namen is Isabelle erin geslaagd haar fantasie en verbeeldingskracht om te zetten in een kunstvorm die toegankelijk is voor iedereen. Stoffen, behang, serviesgoed, gordijnen, tafellakens, gepersonaliseerde decors voor feesten en bruiloften… De wereld van Isabelle de Borchgrave is eindeloos gevarieerd.
Maar in haar 40-jarige loopbaan heeft ze haar eerste kunstvorm nooit uit het oog verloren: de schilderkunst. Haar schilderijen en papieren plooiwerken zijn vandaag de dag wereldwijd te zien. Isabelle heeft een bijzondere verbeeldingskracht die constant door haar kennis en interpretatie van andere kunstvormen wordt gevoed. Ze voelt zich verwant aan de Nabis-beweging en geeft de wereld graag weer als een droomuniversum.
Van de week is Salem voor het eerst mee geweest naar de nieuw bibliotheek. Het gebouw had hij al wel eens vanaf de onderste verdieping gezien maar nooit helemaal. Het werd geen succes. Ik had hem eerder al verteld dat ik vaak helemaal daas wordt van de glijbaan midden in de bieb, vlak naast de afdeling kunst en literatuur. Deze foto heb ik bij de opening genomen, zo druk is het op de trap nooit. Het aantal kindertjes dat met veel plezier en gegil naar beneden komt is altijd hetzelfde nl. veel. En dan nog de ouders die hen manen rustiger te zijn, Ouders die er soms niet vies van zijn er zelf ook door te glijden. In het begin was de trap naar boven nog wel eens afgesloten, maar de laatste tijd niet meer. Kindertjes draven dus weer onder luid geschater de trappen op.
Goed, wij liepen de afdeling op en Salem keek. We liepen rond en zochten boeken. Na korte tijd stond S. naast mij en zei:" Ik wil weg, ik word gek van het lawaai".
Met de lift gingen we naar boven. Want, ja. de bieb heeft 2 verdiepingen. He, he .......rust. Achterin, in stilte, zitten internet gebruikers. Een gedeelte met romans, boeken over planten, bloemen, koken etc. Aan het andere einde de kinderafdeling. Hier kun je twee ""boomhutten"" vinden, kleine ruimtes die je in kunt klimmen, er liggen kussens in allerlei groottes in. Wanneer ik kind was zou je mij hier terug kunnen vinden. Ik zie er vaak kinderen zitten en ook wel moeders met aan elke kant een kind. Toen S. en ik er langs liepen zagen we maar heel weinig kussens, wat raar. Een stukje verder viel het kwartje, een vader hield een kussengevecht met zijn kinderen..... Herrie, herrie, herrie.
Het systeem waarop boeken worden gepresenteerd is veranderd. Veel boeken staan rechtop, met boeken erachter, onhandig. Bij boeken over musici kun je bijvoorbeeld de Beatles achter Mozart vinden. Het is een zoeken geblazen om iets terug te vinden.
Op naar het spiksplinternieuwe en mooie restaurant.
Hier wachten weer nieuwe verrassingen. Tafeltjes waren niet afgeruimd Het duurde lang voor er iemand onze bestelling opnam. Uiteindelijk kwam er iemand. Ik vroeg thee en ik weet al wat er gebeurt omdat ik er eerder was. De thee wordt geserveerd op een groot blad waarop allemaal glazen potten staan, op labels kun je lezen wat erin zit. In het midden zijn lege theezakjes die je met je keuze kunt vullen. Het idee is leuk alleen tijdrovend, want het kost veel tijd om al die labels te lezen. De vorige keer bleef de serveerster bij me staan en nam het blad direct weer mee. Nu werd het op 1 van de stoelen neergezet. Op het moment dat wij er zaten was het rustig, maar ik vroeg me af of ze nog zouden weten waar de thee was neergezet, wanneer een andere klant om thee zou vragen. Toen we af wilden rekenen werd ons een kassa gewezen. Hier stond een man die ons verwelkomde met de vraag "Waar zat u?" Nu zien jullie op de foto maar een klein gedeelte van het restaurant, maar het is veel groter. We vonden de vraag daarom nogal vreemd, moeten we vaag naar een tafel wijzen en begrijpt die man dan wat iemand gehad heeft?
Ik heb een beetje heimwee naar de vroegere bieb.
Die was zo gemoedelijk.
Een kleine kofferruimte waar jezelf koffie of thee kon pakken
en boeken die je kon vinden
Lezen is natuurlijk, zoals u en ik weten, absoluut niet saai. Het is verrijkend. Het stimuleert je fantasie en vergroot je concentratievermogen en woordenschat. Maar omdat lezen zo’n eeuwenoud, lineair proces is dat weinig gebruikmaakt van moderne middelen, heeft het boek een stoffig imago onder jongeren. Vaak onterecht overigens, want zij bleken – toen ik doorvroeg – het voordeel van lezen prima te begrijpen. Alleen de ‘verpakking’ vonden ze zo ouderwets. Dat deed me denken aan successen van alternatieve ‘verpakkingen’ in andere landen. In Canada heb je de schrijfapp Wattpad die het schrijven en lezen onder jongeren populair heeft gemaakt. In China is er Cloudary, een omstreden mobile literature-bedrijf dat van oorsprong nota bene een beursgenoteerde game publisher is en ruim 70 miljoen unieke bezoekers per maand trekt. Zulke initiatieven geven lezen een nieuwe dimensie én een nieuw imago.boekblad
When China was Guest of Honour at the Frankfurt Book Fair in 2009, Cloudary was already attracting attention from the industry as one of the first publishing houses to explore the benefits of crowdsourcing and online literature. Fortune already listed the company – which back then went under the name of Shanda – as one of the world’s fastest growing. Today, the company is preparing for its stock market floatation. Alongside other companies, such as internet service provider Tencent and the search engine Baidu, it counts as one of China’s internet giants. Judging by the general market figures, further growth seems inevitable. In China in 2009 there were 690 million cell phone owners, 32 million bloggers and 340 million internet users; in 2013, the last figure is expected to exceed 600 million. Some 203 million Chinese internet users now produce and/or consume online literature. This means the market importance of online literature currently surpasses that of e-books. blog.book-fair.-trendingtopics
Dit is nu precies wat ik bedoel. Ik ben met mijn boekenproject begonnen om weer "gewoon " te kunnen lezen. Ik werd moe van alleen maar internetachtig lezen. Niet dat ik dat niet meer wil doen. Het snelle heen en weer springen is ook leuk, maar ik wil ook het lezen zoals ik vroeger deed weer terug.
Gelukkig lukt het tot nu toe.
Internetlezen begint slachtoffers te eisen, schrijft The Washington Post. Klassieke romans van George Eliot, Marcel Proust en Herman Hesse dreigen door ons digitaal leesgedrag onleesbaar te worden. Internet artikels krijgen van haar een paar seconde de kans zich te bewijzen. Niet interessant genoeg? Klikt ze verder. Dat is het digitale leesgedrag van dertiger Claire Handscombe, beschreven in het The Washington Post-artikel ‘Serious reading takes a hit from online scanning and skimming, researchers say’. En dat gedrag trekt Handscombe door in haar offline leesgedrag. Het gevolg: romans die ze ooit in alle rust las, scant ze nu op kernwoorden. Ze is vaak genoodzaakt tijdens het lezen van een roman terug te bladeren, omdat ze het verhaal niet meer begrijpt. Neurowetenschapper Maryanna Wolf, die het onderwerp zo’n zes jaar geleden al behandelde in haar boek Proust and the Squid, is in The Washington Post erg pessimistisch over de gevolgen van digitaal lezen. Volgens Wolf contras- teert deze nieuw opgekomen ‘non-lineaire vorm’ van lezen met de traditionele manier van ‘diep lezen’, een techniek die de mens sinds de hiërogliefen eigen heeft gemaakt. Door internet leest de mens niet meer van pagina naar pagina, maar springeriger. Ouders en kinderen moeten nu vrezen voor een verslechtering van het begrijpend lezen. Het digitale lezen zal uiteindelijk resulteren in een ‘Twitterbrein’, zegt Wolf. Vanwege de plasticiteit, de aanpasbaarheid van onze hersenen zal ons leesgedrag door internet - door de vluchtigheid, de video’s, de linkjes - aan dit ‘skimmen’ aanpassen. En dat proces is nu al gaande. Docenten over heel Amerika klagen over het feit dat steeds minder studenten erin slagen om klassiekers van George Eliot en Marcel Proust uit te lezen. Ze is vaak genoodzaakt tijdens het lezen van een roman terug te bladeren, omdat ze het verhaal niet meer begrijpt.
