Ik vond een manier om deze Ted Talk er nog bij te zetten, dat lukte eerder niet
Ik vind het belangrijk dat haar ideeën over een ander soort journalistiek gehoord worden
-----------------------------------
Het boek van Bette Dam is niet gemakkelijk geweest om te lezen. Omdenken, kennen jullie deze psychologische methode? Je bent geneigd te piekeren, wanneer je een gedachte op een andere manier kunt vormgeven dan kun je je wel eens heel anders gaan voelen. Het verhaal van Bette Dam is tegengesteld aan wat ik altijd hoorde. Hoe kan dit? Zij gaat op zoek naar het Afghaanse verhaal. Werd haar in haar eerste bezoek aan Afghanistan door Nederlandse militairen gezegd dat ze nooit op eigen houtje iets mocht doen, want daarbuiten de HEL. Zij overwon haar angst, boekte een ticket naar Kabul en een hotel en ging op onderzoek uit. Zo schreef zij eerst een boek over de Hollandse missie, daarna een boek over President Karzai en nu gaat zij op stap omdat zij nieuwsgierig is naar Mullah Omar, de leider van de Taliban, de leider van een terroristische organisatie. Een man waar de Amerikanen naar op zoek zijn en een hoge prijs hebben uitgeloofd voor diegenen die kan vertellen waar hij is.
Hoe pakt zij dit aan? Behalve dat ze praat met Amerikaanse en Europese militaire leiders, praat zij met Afghanen. Achterin het boek staan de namen van de mensen waar ze mee sprak, het zijn ettelijke bladzijden. Ze sprak met een rijk scala aan Afghanen en soms Pakistani. Van het buurjongetje van Omar toen hij kind was, tot de diverse hoogwaardigheidsbekleders rond Omar, de Pakistaanse geheime Dienst, de zoon van Osama bin Laden. Wat haar het meeste opviel was de toegankelijkheid, de openheid. Mensen vonden het fijn om samen met haar de geschiedenis van Afghanistan uit te zoeken.
Hoe moet ik het aan pakken om uit te leggen wat zij allemaal ontdekte?
Het is namelijk zoveel!
Ik ontdek ineens het volgende
Het boek is te lezen via Google Books
Jullie kunnen het dus zelf lezen en je eigen mening vormen
1 zaak vind ik echter belangrijk, haar oproep om tot een ander soort journalistiek te komen. Niet alleen eenzijdige bronnen als Reuters, CNN etc. maar ook de andere kant aan het woord laten. Journalistiek die niet tegemoet komt aan, de veronderstelde wens van het publiek naar snel nieuws, "fastfood" en snelle antwoorden. Nee, onderzoek journalistiek waar tijd in gestoken wordt.
Haar ervaring is dat zij en een aantal andere journalisten weliswaar in kwaliteitskranten konden publiceren. Maar de mainstream media gaven een vals beeld.
Wanneer we nu gaan uitzoeken "hoe kon het dat alle activiteiten die wij in Afghanistan uitzetten zo gigantisch mislukten", dan moet het eenzijdige verhaal van de pers ook onder ogen gezien worden.
Ik heb het boek van Bette Dam nu uit. Ik ga er nog een blog over schrijven. Al lezend kreeg ik een goede geschiedenisles mbt Afghanistan. Koning Mohammed Zahir Sjah, dit was de tijd toen de vrouwen in Kabul in minirokjes liepen. De staatsgreep van zijn neef, hij brengt de Afghaanse communistische partij aan de macht. Inval USSR. Moellah's over het hele land komen in opstand en de Jihad begint. De USA heeft een enorme hoeveelheid wapentuig het land ingebracht via Pakistan. Het waren de nadagen van de Koude Oorlog en de USA gunde de Russen hun eigen Vietnam. (Dit lees ik her en der op internet. Kan het echt zo simpel zijn, je vijand pesten, is dit een reden massaal wapentuig een land binnen te brengen?) Vanuit de Arabische wereld trekken jongeren naar Afghanistan om mee te vechten tegen de communisten, waaronder Osama bin Laden. Na de val van de Russen breekt de anarchie uit. Warlords, lees ik bevechten elkaar.
Op de een of andere manier schiet het woord krijgsheer/ warlord bij mij verkeerd. Wat een rotwoord, het klinkt oorlogszuchtig. Ik probeerde het voor mezelf begrijpelijk te maken door te bedenken "een gouverneur met een leger" . Ik las over een enorme rijkdom van de heren. Ik vroeg me af, wat betekent rijkdom in Afghanistan?
Stomtoevallig loop ik tegen een filmpje aan op You Tube. Ik vertelde al eens dat ik het leuk vind om wandelingen te maken mbv You Tube. Zo wandel ik nu regelmatig door Kandahar en Kabul. Wanneer je op You Tube begint krijgt je "home" en dan krijg je automatisch allerlei filmpjes voorgezet. 1 valt me op en mijn mond valt open. Kijk maar eens......je kunt er niets van verstaan, maar wel je ogen de kost geven.
Bij de beschrijving staat dat de Taliban een rondleiding geeft door het huis van Abdul_Rashid_Dostum. Waarschijnlijk zit deze man nu in Oezbekistan als vluchteling. Later in het boek van Bette Dam lees ik dat deze man kind was van twee arme Oezbeekse ouders die zich in Afghanistan vestigden. Zij vertelt dat hij geldt als 1 van de wreedste warlords. Hij werd vriend van de USA en onderminister onder president Ghani. Op Wikipedia staat hij zo omschreven
Dostum was een belangrijke legercommandant in de communistische regering tijdens de Sovjet-Afghaanse Oorlog, en was in 2001 de belangrijkste inheemse bondgenoot van de Amerikaanse special forces en de CIA tijdens de campagne om de Taliban-regering omver te werpen. Hij wordt beschouwd als één van de krachtigste en beruchtste krijgsheren sinds het begin van de Afghaanse oorlogen,[2]gekend voor het kiezen van de kant van winnaars tijdens verschillende oorlogen.
De rondleiding begint op 7.20 tot 25.00, daarna gepraat
Even op het beeld klikken dan kom je op de You Tube site en kun je het groter zien
Onderin kun je doorklikken wanneer je een beetje moe wordt van het gepraat
En zo in je eigen tempo door het huis wandelen
Vraag: Hoe komt een kind van arme ouders aan een dergelijk huis? Corruptie, ik hoor het de hele tijd gezegd worden. De Taliban kon zo snel winnen omdat de Afghaanse regering corrupt was. Kous af, alles duidelijk. Maar dan zou ik willen dat er weer eens een Bette Dam achtige journalist die uit komt leggen HOE DAN? Hoe werkte die corruptie?
Internet vertelt me: Corruptie is het verschijnsel waarbij iemand een ander omkoopt of zich laat omkopen om bepaalde zaken gedaan te krijgen. Het belangrijkste voorbeeld van corruptie is het betalen of aannemen van steekpenningen. Met dit smeergeld wordt iemand in een bepaalde machtspositie omgekocht om voor degene die de steekpenningen betaalt bepaalde gunsten te verlenen.
Ik moet hier dus uit begrijpen dat de Afghaanse regering geld gaf in ruil voor diensten? Maar hoe kwamen ze aan het geld? Hoeveel geld kregen ze eigenlijk van de Amerikanen en bondgenoten? Ging dit geld alleen naar de regering of werden er ook warlords, zoals Dostum mee betaald? Is het wanneer de Amerikanen betalen 'hulp" en wanneer de Afghanen betalen corruptie?
De BBC zocht eens uit hoeveel deze oorlog gekost heeft. The total cost, based on official data, to about $955bn between 2001 and 2020 - close to the lower $1tn estimate given by Mr Biden. $1tn = $1,000,000,000,000 dollar.
The bulk of the money spent in Afghanistan has been on counter-insurgency operations, and on the needs of troops such as food, clothing, medical care, special pay and benefits.
Official data shows that since 2002, the US has alsospent $131.3bn on reconstruction activities in Afghanistan.Nearly $36bn has been allocated for governance and development, while smaller amounts were also allocated for anti-drug efforts and for humanitarian aid.
More than half was spent on building up Afghan security forces, including the Afghan National Army and police force.
Begrijpen jullie de wereld? Afghanistan kan 1 van de rijkste landen van de wereld zijn. Zij bezitten $ 1 biljoen aan onbenutte minerale rijkdom, evenals essentiële middelen om de klimaatverandering te bestrijden.thred/1tn-worth-of-minerals-needed-to-address-climate-change/
Samen met Bolivia heeft Afghanistan mogelijk de grootste bekende reserves van lithium. Dit schaarse maar essentiële onderdeel van oplaadbare batterijen wordt al lang aangeprezen als cruciaal voor het koolstofarm maken van onze huizen en industrieën.
Moest het echt een "War on terror" zijn? Osama Bin Laden is dood in 2011. Was het toen nog niet genoeg? Hebben al onze militaire inspanningen en wreedheden niet nog veel meer terrorisme opgeleverd?Zijn wij echt zo slecht in staat te begrijpen dat er andere landen zijn met andere normen en waarden? Kunnen wij iets van die landen leren? Misschien eens luisteren? Wat hadden we met al dat geld niet ten goede kunnen doen?
Ik hoor zonet CNN zeggen dat het 2,000,000,000,000 dollar is.
Ik vind het altijd heerlijk om onder bomen te lopen
In het wijkkrantje lees ik dat onderstaand veld een bijzondere bestemming gaat krijgen
Ooit pachtte een boer het
Dat was leuk om te zien
Het koren kwam hoog
En later kwam de oogst
De pacht werd niet verlengd en het veld lag blank
Vogels en soms een konijntje was erop te zien
Even was er sprake van dat er een veld zonnepanelen op gelegd zou worden
De buurt kwam in opstand
Nu lees ik dat er een voedselbos op komt
Een educatief voedselbos
Ik ben benieuwd
Ik las een reactie die onder mijn vorige blog werd geplaatst
Zullen wij mensen in het algemeen er ooit van leren? Ik vrees van niet. Zo gaat het eeuw na eeuw steeds weer onder andere omstandigheden verder en is er altijd ellende op de wereld
Ik denk er nu al een poosje over na. In eerste instantie dacht ik, ja, dat is zo, de geschiedenis is een aaneenschakeling van ellende. Maar er is iets wat me blijft steken. Is dit het hele verhaal rond de geschiedenis? Er zijn toch gebeurtenissen geweest die de wereld doen kantelen? Denk aan de Franse revolutie die de basis legde voor alles waar wij in deze tijd zo trots op zijn. Denk aan de Code Napoleon die in grote delen van de wereld wordt toegepast en de godsdienst uit de wetten haalde. Denk aan de suffragettes die gevangenisstraf trotseerden en die vrouwen kiesrecht gaven. Er zijn toch altijd groepen geweest en enkelingen die het verschil maakten? Wetenschappers die medicijnen ontdekten, kunstenaars die ons leren op een andere manier naar dingen te kijken?
De reactie is waarschijnlijk bedoeld op de opmerking van een andere lezeres die aanhaalde dat het haar aan Vietnam doet denken. Is het eigenlijk niet beter om je te verbazen hoe het kan dat het machtigste land van de wereld tweemaal dezelfde fout maakt?
En dan komen de dames naar voren die ik in mijn blog aanhaalden
Bette Dam, die ontdekt wat voor een eenzijdig verhaal ons de journalistiek bracht over de Taliban. Blijft zij een roepende in de woestijn? Of zal haar oproep om een ander soort journalistiek zich als een olievlek uitbreiden? Zij geeft lezingen. Momenteel geeft zij les aan jonge mensen van overal ter wereld op een universiteit in Parijs, dus wie weet?
En Lucy Worsley, die onvermoeid in haar programma's; op de tv, je kunt ze ook op You Tube bekijken, ontrafeld wat de fabels zijn die mensen brouwden mbt gebeurtenissen in het verleden. En aan de hand van documentatie aantoont hoe het werkelijk zat.
Zij houden ons voor: Fabs/ fabels/ fake news.
Het was natuurlijk niet onverwachts. Een jaar en een paar maanden wist men dat deze dag ging komen. Vraag is, waarom maakte men er welbewust een potje van?
En de volgende vraag is, vinden we normaal dat dit zomaar kan en gaan we over tot de orde van de dag? Of gaan we uitzoeken wat er werkelijk gebeurde? Willen wij de journalistiek die wij nu hebben?
Ik ben nu al dagen van mijn a-propos. Schilderen, tekenen, ik moet er niet aan denken. Terwijl ik zulke leuke plannetjes had. Lezen, ja, dat lukt ineens wel. Dankzij de nieuwe boeken die ik voor mijn verjaardag kreeg. En dan vooral twee. Het boek van Bette Dam "Op zoek naar de Vijand - Het verhaal van een terrorist die een vriend wilde zijn.", over haar zoektocht naar de talibanleider Moellah Omar. En het boek over Jane Austen. Op de een of andere manier vloeien ze in elkaar over, is dat niet gek? Een vrouw die 200 jaar geleden leefde en woeste "baard" mannen in Afghanistan. Nee, beide boeken gaan over vrouwenrechten.
Vanaf die verschrikkelijke uittocht op het vliegveld van Kabul denk ik "Wat zijn we voorgelogen" en het boek doorlezend begin ik het een beetje te doorzien, het is een systeem wat dit veroorzaakt en Bette Dam legt het haarscherp uit. En het is om van te schrikken.
Bette Dam, een jong Fries meisje, studeert politicologie aan de universiteit van Amsterdam. Na haar studie werkt ze bij een klein nieuwsbureau. Die halen voor haar een opdracht binnen om embedded naar kamp Holland in Afghanistan te gaan waar de Nederlanders hun missie hebben. Ze vliegt met een militair vliegtuig. In Afghanistan ontmoet ze geen Afghaan. Nee, haar wordt verteld dat daarbuiten "De Hel" is. Oppassen, ook voor de Afghaanse schoonmakers, want die kunnen zichzelf opblazen. Terug in Nederland heeft ze een boel vragen.
Ze komt in contact met een Amerikaanse militair die meedeed aan de eerste Amerikaanse dropping na 9-11 en die verteld over hoe Amerikanen samen met Afghanen vochten onder leiding van Karzai, de latere Afghaanse president. Hij noemt een aantal namen van Afghanen waar Bette eerder nooit over hoorde. Ze vraagt het de Nederlandse ambassadeur van Afghanistan en die zegt, ja, die mensen hebben nu goede posities, een is burgermeester etc. Ze vraagt, zou ik die kunnen spreken? Ja hoor, is het antwoord, kom hier maar naar toe. Ze boekt een vliegtuig en een hotel in Kabul en verblijft er dan een aantal maanden. Met de ambassadeur gaat zij naar de eerste persoon die ze wil spreken. Hij roept zijn zoon Najibullah erbij, die goed Engels spreekt en deze zal haar begeleiden op haar tocht door Afghanistan en haar uitleg geven over Afghaanse gewoonten en gebruiken. Ze wordt aan de vrouwen van de mannen voorgesteld en 1 van hen geeft haar Afghaanse kleding. Eerder zijn ze al naar een schoenenwinkel geweest omdat de receptionist van haar hotel haar Timberlands echt niet vind kunnen, daar lopen vrouwen niet op. Ze krijgt een schoen met een hakje. Zij ontmoet ook Afghaanse militairen die haar over de eerste periode dat de Amerikanen kwamen vertellen en haar alles over Karzai vertellen. Ze ontdekt dat de waarheid heel wat gecompliceerder is dan wat in het Westen wordt verteld. Langzaam begint zij de pijnpunten van de maatschappij begrijpen. Elkaar rivaliserende stammen, maar ook komt het voor dat zonen van dezelfde vader, maar van een andere moeder elkaars rivalen zijn.
Al snel zegt Najibullah, je moet naar Uruzgan. URUZGAN? Het gevaarlijke Uruzgan waar de Nederlandse soldaten haar voor waarschuwden, de Hel werd het genoemd? Dat kan niet, zegt ze, te gevaarlijk. Hij kijkt haar verbaasd aan. Zij ontmoet President Karzai, zij stelt hem vragen over zijn weg naar het presidentschap en ook hij zegt, je moet naar Uruzgan. Ze gaan ernaar toe. Najibullah bereid voor haar de weg, door zijn contacten over heel Afghanistan van te voren in te lichten wanneer ze ergens naar toe gaan.
Aziz, de vader van Najibullah loopt met haar door zijn boomgaard en laat en passant vallen dat het huis waar Moellah Omar opgroeide niet zo ver ervandaan is. He, zegt ze, de Moellah Omar, de meeste gezochte terrorist, de Taliban leider waar de Amerikanen een miljoen voor uitgeloofd hebben om hem te vinden? De onvindbare man, waar een klopjacht op is geopend? Ja, zegt hij, ik kende hem als jongetje.
In deze perioden leeft zij tussen de Afghanen. Zij, een blonde vrouw van 1 meter 88 wordt geen strobreed in de weg gelegd. Zij krijgt inzicht in de Afghaanse kijk op het conflict. De mensen spreken lang over de periode waarin Karzai president werd. Het aandeel dat Afghanen daarbij hebben hoort zij nu voor het eerst. De Amerikaanse militair uit het begin vertelde dit niet. Terug in Nederland zal zij een boek over Karzai en deze periode schrijven.
Dan komt ze in dienst bij de krant NRC en wordt correspondente in Afghanistan. Dit keer koopt ze een enkeltje vliegreis. Nu woont ze tussen de expats, die in Kaboel verblijven. En dat is andere koek. Ik citeer: De stad werd in Westerse nieuwsmedia afgeschilderd als een oorlogsgebied met talloze aanslagen. De werkelijkheid voor de expats was anders, overal feestjes, etentjes, brunches, zwempartijtjes, yogalessen, biljartwedstrijden, pokeravonden en alcohol. Elk weekend moest ze uit meerdere mogelijkheden kiezen. Je moest je een dag of twee van te voren inschrijven anders was iets al vol. Vaak was er maar 1 bewaker. Restaurants waar gedanst werd en gedronken tot het licht werd. Eenmaal was zij de chauffeur op een wagen die vol zat met dronken Australische militairen en wapens, die de stad ternauwernood kenden.
Was er eens een explosie dan werd Bette gebeld door de NRC: "Ben je ok? Draag je je kogelvrij vest? Draag je het niet? Je handelt tegen onze opdracht" Dan zag ze ineens de correspondent met wie ze eerder op een feestje was, met een kogelvrij vest om verslag doen op CNN. Een van hun verslaggevers vertelde haar dat zij beveiligd worden door ex-militairen, die voor hun bepalen waar ze wel en niet verslag van moeten doen. Deze militairen krijgen 1000 dollar per dag betaalt en vaak luistert een in Amerika zittende redacteur eerder naar de veiligheidsman dan naar de correspondent.
Bette en een paar andere correspondenten komen met hun verhalen in kwaliteitskranten maar de mainstream media vertellen een ander verhaal. Ze wordt deze gang van zaken zat. Ze neemt ontslag en neemt zich voor uit te zoeken WIE IS OMAR? Over deze zoektocht vertel ik later.
). I think this same single story made the US, the West lost all connection with a willing Afghanistan, resulting in many unnecessary deaths.I explain it here:/Afghanistan and the danger of the one-sided story
