Tarot

 

Wanneer ik naar buiten kijk zie ik dit grijs en het giet

 

 

Tarot

 

Het komende jaar wil ik proberen op spiritueel gebied te groeien

WOW

Wat betekent dat voor mij?

Eerlijk gezegd heb ik nog geen idee

Wat ik weet is dat ik ""het"" mis

Maar wat het is, weet ik niet

 en ik wil er eens naar op zoek gaan

 

Ik ben begonnen met iets wat bekend is

In de jaren 80 waren de tarot en de I Ching helemaal in

Ik kocht indertijd onderstaand boek, de tarot voor vrouwen

Heel wat keren heb ik erin gekeken

Heel vaak kreeg ik dezelfde kaart

Ik werd er helemaal gek van........

 

 

 

Ik heb nooit meer een andere tarot gekocht

Ik vind deze mooi en ben eraan gehecht

Ondertussen zijn er gekleurde Tarotkaarten verschenen

maar mij geven ze het gevoel nep te zijn

Mijn zwart witte kaarten vind ik prachtig

 

Ik neem me voor

Ik ga elke dag de tarotkaart trekken

Een kaart die weergeeft hoe ik me voel, wat ik denk/ hoe ik denk etc.

Ik heb het nu 4 dagen gedaan en.....weet je wat?

Ik heb al 2 keer dezelfde kaart getrokken die me eerder dwarszat

Ik kijk er echt van op

 

Wat ik ervan begrijp: Het gevoel beperkt te worden komt door mijn eigen gedachten

Dacht ik vroeger dat ""beknotting"" door het werk kwam, dat excuus heb ik nu niet meer

 

 “Je kunt een probleem niet oplossen

 vanuit hetzelfde soort denken

 dat tot het probleem heeft geleid.”  Einstein

 

Werk aan de winkel dus

Op zoek naar intuïtie, creativiteit en gevoel

 

Kortom: er is altijd een excuus om zo’n klein, schattig tafeltje mee te nemen.......

Zonet weer even op 1 van mijn favoriete blogs gekeken

de groene meisjes

Ik vind het een leuk blog vanwege de rubriek Tweedehandsliefde in Huis

Om dit blogje moet ik ook weer grinniken (klik op de groene meisjes hierboven)

Gruwelijk lelijke tafeltjes, mijn hart draait om

Misschien met een lik verf erover?

Maar op 1 van de foto's staat ook een tafel met een bos droogbloemen

en dat brengt nostalgische herinneringen naar de jaren 70 

Was het bij Dille en Kamille, (bestond die winkel toen al), of was het Xenos?

Er stonden tonnen vol met droogbloemen te koop, ik vond ze prachtig

 Ik had ze in rijen voor het raam hangen van de zolderetage waar ik woonde

Ik google op zoek naar foto's uit die jaren maar die zie ik niet
Wel vind ik dit ( Vooral de reacties zijn erg leuk)

jeugdsentimenten.net

Even uitpuffen

winter-wonderland

Rocks

 

Bij de bibliotheek lagen kaarten met poëzie, in het kader van de week van de poëzie

 

Gisteren ben ik Rocks gaan inwisselen

Jarenlang spaarde ik ze bij Super de Boer

Maar de Super werd Jumbo, geen rocks meer

Ik heb al eens eerder in een winkel met rocks betaald

 Dat ging allemaal nogal gek

 

 

 

Toen ik echter ontdekte

 dat ik de Rocks nog maar

 tot eind deze maand kan inleveren bij Blokker

moest ik wel actie ondernemen

Goed, de stoute schoenen aangetrokken

op zoek naar pannen bij Blokker

 

Met 2 mooie pannen liep ik naar de kassa 

 

Een oudere dame werkte aan de kassa

Zo raar te realiseren dat ze jonger moet zijn dan ik......

 

Maar goed,

In mijn ogen werd ik door een vriendelijke oudere dame geholpen

Ze riep direct om een leidinggevende

want "moest zij mij nu nog vragen stellen?"

Ik wachtte als enige bij de kassa

Na enig aandringen van haar kant verscheen er een jonge man met gezag

Ondertussen wachtten er 2 mensen achter mij

Nee zei hij, ze hoefde me niets te vragen

 

De rocks werden stuk voor stuk gescand

Vreemd..... er blijft een verschil van 5 euro

 wat nog betaald moet worden

terwijl het aantal rocks in de hand klopt......

Er wachten nu 7 mensen achter mij

 

Na enige tijd klopt het, he, gelukkig

De pannen worden in een zak gestopt en ik kan weg

9 mensen achter mij

 

Ik kom bij de roltrap naar boven

Luid gepiep..........

Ik loop terug naar de kassa

De aardige mevrouw haalt de pannen nogmaals langs een scanner

Opnieuw bij de roltrap luid gepiep.............

 De aardige dame roept naar me

Loop maar door hoor

Hoofden draaien om naar mij

gelukkig geen beveiliger achter me aan

 

Ik  heb nog 40 euro aan Rocks

Denken jullie dat ik de moed nog een keer kan opbrengen?

De klok staat op 0.00, het begin van een nieuwe dag, maar eerst lekker slapen en morgen, gezond weer op....

Toen ik nog werkte dacht ik vaak "Wat ben ik eigenlijk? Een ochtend- of avond mens?"

Beeld voor de ingang van de bieb.

Door mijn werk was ik een ochtendmens. Toen ik begon met werken deed ik dit 5 x 8 uur. Op een gegeven moment kwam het aanbod om 4 x 9 uur te gaan werken. Het extra uur kwam er s 'morgens bij, geen probleem. Ik vond het heerlijk. Lekker vroeg opstaan, de deur uit in het mooie ochtendlicht en dan lekker vroeg beginnen. Maar 's avonds was ik vaak total loss. Duidelijk dus een ochtendmens.

Maar ik was niet overtuigd. Ik verlangde zo naar lekker lang opblijven. De laatste jaren kreeg ik er veel moeite mee om zo vroeg op te staan. Ook voelde ik me  s 'morgens fysiek niet goed. Wat een opluchting toen ik kon stoppen......

Maar toen?

Ineens alle tijd van de wereld. Dat is gek, ineens totaal geen structuur meer. Ineens kon ik tot in de nacht/ morgen doorgaan met internet, dvd's bekijken, lezen, wat ik maar wilde. Heerlijk............ maar wat irritant dat ik dan zo laat wakker werd. Ik miste de vroege uren. Het duurde lang voordat ik een structuur gevonden had die me beter beviel. Ik hou me daar nu aan en het voelt goed. Ik weet nu, ik ben geen uitgesproken ochtend-of avondmens.    

 

 

Tijd volgens Jan Wolkers. Past mooi bij mijn onderzoek naar tijd. Hoe kan het dat de tijd zo voorbij vliegt? Tijd bestaat niet, je hebt alleen maar eeuwigheid!!!! 

1 van mijn voornemens is om literatuur te gaan lezen. In de loop der jaren heb ik van alles gelezen, ook wel wat literatuur wordt genoemd, maar te weinig naar mijn zin.

Op andere blogs las ik van goede voornemens om bijv. 24 boeken per jaar te gaan lezen. Ik dacht altijd wat weinig, tot ik me realiseerde dat het dan wel 2 boeken per maand zijn en dat klinkt al veel beter. Ik heb me nu voorgenomen 2 boeken per maand te gaan lezen, boeken die men literatuur noemt. En dan echt vanaf het begin tot het eind, niet zoals ik de laatste jaren gewend ben, hapsnap, hier een stukje, daar een stukje.

Ik ben begonnen met Tolstoi, dat beviel me goed. Maar nu wilde ik iets totaal anders. Iets meer van deze tijd. Hoewel dit ook al weer een boek uit de 60- er jaren is. Ik heb nog nooit iets van Wolkers gelezen. Wel volgde ik zijn natuurprogramma's op de tv en vind ik het monument " Nooit meer Auschwitz "  prachtig.

Maar zijn boeken, ze leken me verschrikkelijk. Nu, ik ben er in begonnen en ik kan nu al zeggen dat ik me schaam over mijn vooroordeel. Ik had nooit gedacht, dat ik erom zou moeten lachen, het milieu wat hij beschrijft herken ik deels. Ik verheug me erop er straks weer in verder te gaan. Had ik nooit verwacht.

1. Anna Karanina                       Leo Toltoi
2. Terug naar Oegstgeest           Jan Wolkers 

Structuurloos zijn, heb ik ontdekt, voelt heel naar aan. Dit jaar ga ik verder op zoek naar structuren die me bevallen, die me energie geven. Welke structuren ga ik me opleggen, zonder dat ik het benauwd krijg? Wat wil ik wel, wat niet? Ik heb nog geen idee.....  Wordt vervolgd...... 

Tijd, structuur....en.......

Sinds ik met pensioen ben is tijd voor mij veranderd. Waar ik me het meest over verbaasde is, hoe het kan dat ik vroeger alles deed wat ik nu ook doe, maar daarnaast ook nog 4 x 9 uur werkte. Ik dacht waar haalde ik de tijd vandaan? Nu ik zoveel tijd extra heb zeg ik vaker dan vroeger TIJD VLIEGT! Is dat geen raar fenomeen?

Ik heb me niet gerealiseerd dat ik toen ik met pensioen ging totaal geen structuur meer zou hebben. Ik dacht alleen aan alle vrijheid die ik zou krijgen. Nooit meer zo vroeg opstaan, nooit meer zo moe zijn s' avonds.

Bovendien hoe heerlijk zou het zijn wanneer ik onder de druk van veranderingen af zou zijn. Naast de vergaderingen, waar ik altijd al een hekel had, kwamen steeds meer  heidagen, dagen die erop gericht waren om ""die neuzen dezelfde kant op te laten staan""

De laatste jaren heb ik veranderingen meegemaakt sneller dan de wind.

Wanneer je ergens lang werkt denk je dat je alle vormen van samenwerken en leiderschap wel gezien hebt. Onbekend voor mij waren echter zelfsturende teams met een leiding die "boven" zeer belangrijk werk deed, maar zich niet bezig hield met de werkvloer. Ik ben altijd autonoom ingesteld geweest, ik vond het prima wanneer ik mijn gang kon gaan. Maar leidinggevende niet meer kennen vond ik wel een vreemde ontwikkeling, vooral wanneer ze me dan ook nog wilden beoordelen. Van collega's hoorde ik dat de zelfsturende teams overigens alweer opgeheven zijn....... Ik kon me slecht terugvinden in de politieke keuze's die de laatste jaren gemaakt werden. Handhaven, het woord was mij in eerste instantie totaal onbekend, werd belangrijker dan motiveren en kansen scheppen. Gelukkig kon ik de laatste jaren als competentietester werken. Op mijn 57 leerde ik een compleet nieuw vak en wat een plezier heb ik ervan gehad. En wat mis ik het. Iets wat ik op het moment dat ik met pensioen ging niet verwachtte. Ik was alleen maar heel erg opgelucht. Misschien mis ik dit het meeste, iets nieuws leren en mijn hersens gebruiken.
Wordt vervolgd............  

Papicolor en nieuwe maaksels

Wat een geluk dat de webshop van Papicolor bestaat

Vandaag besteld, morgen in huis

Met als cadeautje een mooie, lekker schrijvende pen

 

En hierbij mijn laatste maaksels

Beelden van St. Maarten

voor mensen uit Terneuzen......

 

 

Anna Karenina.

Ik heb Anna Karenina uit. Ik heb het, zoals ik mezelf beloofd had, woord voor woord gelezen. Niet stiekem gauw vooruit gebladerd om te zien hoe het afloopt en dan mijn interesse verliezen, nee echt, alles, woord voor woord,  gelezen zoals Tolstoi het geschreven heeft.

En....... het boek is totaal anders als wat ik verwacht heb. Ik dacht dat het boek over de hartstochtelijke liefde van Anna Karenina zou gaan, een liefde die haar noodlottig zal worden.

In het boek ontmoeten Anna en Wronski elkaar al snel, maar dan moeten er nog heel veel bladzijden komen. Waar schrijft Tolstoi toch allemaal verder over, vraag ik me af. En dan besef ik..........Anna is maar een onderdeel van het boek. Ik lees een boek wat als een kroniek vertelt over de manier waarop in het Rusland rond 1870 werd geleefd. Als een heuse voorloper van Downton Abbey lees ik over bals, paardenrennen, mensen die elkaar over en weer bezoeken, roddels, intriges, japonnen, jachtpartijen, koetsen.

Het lezen wordt vergemakkelijkt doordat Tolstoi  prachtige zinnen schrijft. Lange zinnen, waarbij ik me afvraag, gaat hij het redden, raakt hij niet in de war? Nu, dat gebeurt niet, integendeel, mijn bewondering groeit, in één zin weet hij diepgaande, complexe emoties treffend te omschrijven. De openingszin is beroemd. Alle gelukkige gezinnen lijken op elkaar, elk ongelukkig gezin is ongelukkig op zijn eigen wijze.

Regelmatig heb ik me aan Anna geërgerd, haar totale emotionele afhankelijkheid van Wronski, haar in de steek laten van haar zoon, haar dochtertje waar ze niet om geeft. Zolang Wronski om haar heen is en haar aandacht geeft is alles goed. Zodra hij ook maar een beetje om zich heenkijkt en weer langzaam wil terugkeren in de maatschappij raakt zij in paniek. Nu is voor Wronski ook alles gemakkelijker, hem verwijten de mensen niets, Maar Anna wordt met grote weerstand ontvangen bijvoorbeeld wanneer zij een theater in Leningrad bezoekt. Ze wordt beledigd en niemand neemt het voor haar op. Hij kan terugkeren in het oude leven, zij niet.

Ik lees in recensies dat zij wraak wil nemen op Wronski door zelfmoord te plegen, maar dat heb ik niet uit het boek gehaald. M.i. handelde zij uit paniek omdat zij grote angst en leegheid voelde, zodra hij weg ging.

Naast Anna en Wronski loopt een verhaallijn rond Lewin en Kitty. ik heb genoten van Lewin. Zijn liefde voor zijn landgoed en het werk wat daarop verricht wordt, de prachtige natuurbeschrijvingen, zijn innerlijke dialoog, zijn onhandigheid tijdens sociale kontakten, ik las het allemaal met plezier. Kitty die in zijn leven komt, alle vrouwelijke activiteiten die zij meebrengt, de schoonfamilie die hem dreigt te overspoelen, de geboorte van hun kind. Het is allemaal boeiend en mooi beschreven.

Het is me goed bevallen, geconcentreerd doorlezen. Van de week ga ik weer naar de bibliotheek. Wat zal ik dan eens meenemen? Iets totaal anders. Ik heb wel een paar ideeën. Wat het echt wordt weet ik pas wanneer ik in de bieb sta.

 

De laatste weken bevind ik me wat meer in jaren 50 sferen

In de jaren 50 was ik 2 tot en met 12 jaar. Dus mijn lagere schooltijd. Wij woonden in deze periode in 2 buitenwijken van Den Haag, Moerwijk en Morgenstond. Morgenstond was een nieuwbouwwijk. Onze school lag op 30 minuten wandelen van het huis en mijn broer, een vriendinnetje en ik liepen er elke dag naar toe. Onderweg beleefden wij veel spannende avonturen. Die spannende avonturen verzonnen we zelf, zo kwamen we langs een "katteneiland" een achtertuin tussen een aantal nieuwbouwblokken waar we veel katten tegenkwamen.  Ook liepen we langs een huis, waar een oudere man zich erg opwond over alle kinderen, waardoor hij extra opviel en wij hem begonnen te plagen. Op een gegeven moment kreeg ik op mijn kop van mijn moeder omdat ik niet rechtstreeks naar huis liep, maar rondliep bij allerlei bouwputten. Er is nooit iets werkelijk gevaarlijks gebeurd, het was leuk...... Wanneer ik nu naar de scholen kijk en alle ouders zie die de kinderen ophalen, dan denk ik, wat zijn de tijden veranderd.

Ik herinner me de tijd als bruin, groen. Ik denk vanwege groene vloerbedekking die we hadden ( vierkante blokken tapijt, die mijn vader zelf gelegd had, erg modieus....) en de bruine stoelen met beige bekleding.

Via Pinterest gmwatercolors/1950/ spaar ik foto's uit deze periode. Door hiermee bezig te zijn komen er weer herinneringen boven. Tomado rekjes die wij ophingen, het rieten stoeltje wat ik van mijn oma kreeg. In mijn herinneringen blonk het niet uit van goede smaak. Daarom ben ik echt verbluft te lezen dat jonge mensen hun huis inrichten met spullen uit deze tijd. Een goed voorbeeld kun je vinden op de groene meisjes. Nu ik er wat meer naar kijk begin ik het zowaar leuk te vinden, de ronde vormen, de zachte, pastel kleuren. Zachte pastelkleuren, ik kan me er eigenlijk niets meer van herinneren....... hoewel, de pastelkleurige bekers hadden wij ook..... nooit meer aan gedacht.

rockabilliestime

Lucy Worsley

In het weekend heb ik verschillende documentaires bekeken op You Tube van de historica Lucy Worsley

Ik hou van geschiedenis. Als kind hield ik al van geschiedenis. Ik las veel, was lid van de bieb.
Ik las veel over archeologie, wilde ook archeologe worden. Mijn liefde lag toen bij Mesopotamië, het huidige Irak, Egypte, Griekenland en Rome. Als teener raakte ik geïnteresseerd in de revolutionaire periodes, de Franse en de Russische revolutie. Ik studeerde een blauwe maandag geschiedenis, maar het leven liep anders.

1 liefde is heel sterk. Mijn interesse in the Bronte sisters. Na het lezen van Jane Eyre raakte ik in hun ban. Ik wilde er alles over weten. Over de zussen zelf, hun boeken, de tijd waarin ze leefden, de godsdienst, cultuur, politiek van hun tijd, de steden waar ze kwamen, de mode die ze droegen, hun buren, hun huisdieren, kortom ""alles"". Ik verzamelde boeken en ben 2 keer in de Parsonage ( Pastorie) geweest, het huis waar zij woonden. Naast de Brontes is er een andere schrijfster die mij inspireert Jane Austen. Zij leefde iets eerder dan de Bronte zussen. Ik verzamel nog steeds boeken van en over deze schrijfsters. Maar vooral het over hen bloggen geeft me momenteel heel veel plezier.

Een aantal van de documentaires van Lucy Morsley gaan over deze tijd. Ik heb echt mijn ogen uitgekeken. Een aantal van de dingen die zij toont had ik niet eerder gezien. Zo heb ik me nooit zo verdiept in de Prins-regent. Ik voelde me ook geschokt. Lucy toont hier beelden mbt politieke opstanden in de periode van de Prins Regent. Het was het begin van de industriële revolutie, stoom werd gebruikt om textielfabrieken op te zetten. Dit bracht een veel hogere productie dan de vroegere huis textielindustrie brachten. Maar het bracht ook grote werkloosheid en armoede met zich mee. Er was een spreker Henry Hunt die veel publiek trok. Hij had blijkbaar een heel krachtige stem, want hij kon menigtes van 80.000 mensen toespreken. ( Er waren geen microfoons, hoe deed hij dat.....) En deze hoeveelheid toehoorders trok hij in diverse steden. De machthebbers reageerden door in te rijden op de massa's en  te schieten.  Dit gebeurde rond 1820. Maar het zou ook een verhaal uit het heden kunnen zijn.

De documentaires van Lucy Worsley zijn het bekijken waard. Ook wanneer je niet zo bezig bent met geschiedenis. Zij presenteert op een entertainende manier. Je ziet haar wandelen in prachtig gesneden kleurige moderne jassen en jurken, maar ook draagt zij historische japonnen, grappig is het moderne koppie erboven, met het moderne haar en de haarspeld opzij wat blijkbaar een handelsmerk van haar is geworden. Moderne muziek geeft een aparte sfeer aan oude monumenten, schilderijen,  steden die voorbij trekken. Ik heb echt van haar documentaires genoten en ga er nog meer bekijken.

 

Deze moet je echt bekijken

Wanneer het filmpje stopt krijg je een heleboel foto's

klik links bovenin en de documentaire gaat verder

Het is echt heel erg leuk en informatief