De verborgen tuinen van het Spijkerkwartier.

In de 70-er jaren woonde ik een paar jaar op kamers aan de Parkstraat in het Spijkerkwartier. Ik verhuisde en kwam er nooit meer. 2008 verhuisde mijn werkgever naar een pand dicht liggend tegen het Spijkerkwartier. Ik kon weer door mijn oude wijk wandelen, maar wat was alles veranderd. Hoge bomen, de wijk schitterend opgeknapt.

Deze week maakten mijn man en ik een wandeling door de wijk onder leiding van een IVN gids op zoek naar ""de verborgen tuinen"" van het Spijkerkwartier. Ik had gelezen dat ze er zijn, maar waar, ik had geen idee. Het was een prachtige zonnige dag. We verzamelden ons op de Steenstraat en verspreiden ons in 2 groepen door de wijk. Hier wat  informatie: spijkerkwartier/groen

 

Mijn verwachtingen waren hoog, maar wat we te zien kregen sloeg alles. Ik dacht dat de tuinen van particulieren waren. Maar nu begrijp ik dat, op de plek waar nu de tuinen liggen, vroeger een weeshuis en drukkerijen lagen. Toen deze afgebroken werden wilde de gemeente er parkeerterrein van maken, maar de buurtbewoners wilden tuinen. Dat de bewoners hun zin kregen en zij nu de tuinen onderhouden.

Toen ik weer thuis was en op Google Earth keek drong pas door mij door dat de prachtige watertuin op de plek ligt waar ik vroeger vanaf mijn balkonnetje op de drukkerij keek.

Van de IVN gids hoorden wij het volgende:

Het landgoed Gelders Spijker

 

 

Op de plek waar nu het Spijkerkwartier ligt, lag vroeger Het Gelders Spijker. Toen het statige huis, de hoge bomen, de stille vijvers en de klaterende beek werden afgebroken  kregen we  het Spijkerkwartier ervoor terug.

Het Gelders Spijker stond ongeveer op de huidige kruising van de Prins Hendrik- en Parkstraat. Het bevatte 9 grote en 2 kleine kamers, een keuken en zogenaamde "domestiken" kamers, dat zijn kamers voor het personeel. Verder verschillende kelders en bergplaatsen. Op het terrein bevond zich een tuinmanswoning met stalling (voor koets en paarden) en een moestuin met zogenaamde trekkasten voor het zaaigoed. Rondom het huis was een Engelse tuin aangelegd met hoge bomen, vijvers met cascades (kleine watervalletjes) en een tuinhuisje. Om de tuin heen nog 8 hectare weiland. Historie

 

De gids toonde ons deze foto

In 1880 nam een onbekend gebleven fotograaf vanaf de bovenste verdieping van Emmastraat 51 deze wat onscherpe foto. De huizen links zijn nu genummerd aan de Parkstraat 116 en hoger. De woningen op de achtergrond staan aan de kruising met de Prins Hendrikstraat. Dit deel van de Parkstraat was toen enkel nog een ophoging van zand en een verdwaalde (gas)lantaarn en heette Verlengde Parkstraat. De hoge bomen rechts geven een indruk hoe het landgoed Gelders Spijker er uit gezien moet hebben. Ze staan evenals de kleine huisjes pal ten oosten van waar nu de Schoolstraat op de Parkstraat uitkomt.

Terug naar de tuinen

 De Posttuin

 

We begonnen met de Posttuin. Een kleine maar bijzondere tuin. Het regenwater van het dak van de aangrenzende nieuwbouwwoningen wordt ondergronds de tuin ingeleid. De tuin zelf ligt in een verdiepte bak, doorsneden door een brug. De aanleg vond plaats in 1996.

 

Zie hier, abrikozen

    De bestedelingtuin
 

 In 1988 werd het laatste deel van het protestants bestedelingenhuis op het binnenterrein aan de spijkerstraat afgebroken. Op het vrijgekomen terrein werd een langgerekte tuin aangelegd, met enkele grasvelden in het midden en bloem-, bes-, en bottelrijke struiken langs de randen.

 

De Watertuin

 



De watertuin ligt in hetzelfde blok als de ecologische tuin. Ooit lagen daar de waterpartijen van het landgoed Gelders Spijker. Dit gegeven en daarnaast de wens ook libellen, salamanders, kikkers en padden in de buurt een kans te geven, inspireerden bewoners tot een plan voor een tuin met grote vijvers. Het terrein kwam vrij na afbraak van een drukkerij. Daarna moest een oplossing gevonden worden voor de bodemvervuiling ter plekke. Vanaf 1991 konden bewoners en gemeente weer aan het plan verder werken. In 1993 vond de opening van de tuin plaats. De tuin biedt onderdak aan tientallen beschermde planten en dieren.

 

Wij zagen de larve van een lieveheersbeestje, nooit eerder gezien. En zagen en hoorden veel kikkers. Wat een fantastische plek.

 

   

 

Vanaf dit balkon kunnen de bewoners op de tuin kijken

 

 De Achtertuin

Na afbraak in 1985 werd de Achtertuin aangelegd naar een plan van de directe omwonenden. Zij wilden een rustige en stille plek in deze nogal drukke buurt creëren. Door de vele decoratieve vaste planten en struiken is het een echte bordertuin geworden. Talloze insecten, zoals vlinders, diverse soorten hommels en bijen op zoek naar nectar, komen op de rijk bloeiende planten af. Maar ook egels, salamanders, vleermuizen en vogels hebben hier een eigen stille plek gevonden.

De Achtertuin is overdag toegankelijk via de zijstraat tussen Schoolstraat 16 en 0.

 

 

Je loopt langs deze huizen en muren wanneer je naar de Achtertuin loopt

 

 

 De Ecologische tuin

 

Voorheen stond hier een lederwarenfabriek. Toen de gemeente in 1983 voorstelde om op het vrijgekomen binnenterrein een parkeerplaats aan te leggen, kwamen de omwonenden in verzet. Door samenwerking van bewoners en gemeente ontstond na enkele jaren hard werken een natuurrijke tuin. De officiële opening vond plaats in 1986. Rondom een verdiept grasveld in het midden verrijst een aantal heuvels met inheemse planten, doorsneden door trapjes en kronkelpaadjes. Dat maakt de tuin spannend en aantrekkelijk voor kinderen. Door zijn vormgeving is de tuin ook geschikt voor muziek- en theatervoorstellingen.

Een vleermuis toren

 

 

 

In/ Uitgang

 Nog een paar foto's. ik weet niet meer in welke tuin ik ze heb gemaakt ;-)

 

 

 

Kleine wandeling.

Ik deed even een paar boodschappen

Onderweg alsmaar witte bloemetjes

 

En een roze

 

 Het groen heeft niet meer het lichtgevende van de lente

Maar het is ook al bijna zomer

 

 

Onderzoek naar creativiteit. Kunstenaar, wanneer kun je je zo noemen? Deel 6

Ik vraag me regelmatig af of iemand die creatief is iets uniek moet maken, iets oorspronkelijks, iets wat nooit vertoond is, voordat hij/zij de naam kunstenaar mag dragen? Of is het zo dat kunstenaars niet zozeer apart werk hoeven te leveren maar kunnen putten uit een gemeenschappelijke bron? Eerder vertelde ik al over Keith Richard die het gevoel had dat hij als met een antenne een song opving. Wat is deze gemeenschappelijke basis?  Een creatieve oerbron?

Ik vind het altijd opmerkelijk dat in de tijd van Picasso zoveel andere kunstenaars kubistisch schilderden. Is het niet opmerkelijk dat er ""ineens"" stromingen ontstaan. Alsof er in de lucht iets hangt waar meerdere mensen mee werken? Kan het zijn dat kunstenaars van ieder tijdperk de noodzaak voelen iets gezamenlijks uit te drukken maar op een eigen manier?

Kunnen kunstenaars elkaar beïnvloeden? Sommigen zeggen dat je ook van elkaar mag pikken. Wat betekent dit? En mag het? Daar ga ik volgende week naar op zoek.

Op dit moment zijn er veel kunstenaars die de natuur schilderen, vogels, bloemen, takken etc.

Een voorbeeld van een kunstenares die dit schildert is Geninne d Ziakis. Zij woont in Santa Fe, (New Mexico inde V.S.) Het is een warme, vibrerende wereld waarin zij met haar man, twee zonen en border collie Turbo woont. Heerlijk om naar te kijken en het maakt me blij en inspireert mij.

Je herkent haar werk uit duizenden. Bekijk haar foto's hier instagram/geninne  Op facebook/geninnesart/photos zet zij vaak foto's van haar omgeving. De prachtige architectuur, de verscheidenheid aan bloemen en planten, haar werkplek.

Een ander kunstenares die geïnspireerd

wordt door de natuur

is Rebecca Clark uit de V.S.

Maakt Geninne d Ziakis mij blij, de kunst van Rebecca Clark maakt me bijna aan het huilen.

Zo mooi, zo kwetsbaar.

 

Nathalie Lete  is Francaise en schildert ook veel onderwerpen uit de natuur, maar ook weer in een eigen stijl. Uit Flowmagazine: Het leuke van Nathalie’s werk is dat het lief en vrolijk is, maar ook een beetje gek en duister. Misschien heeft dat te maken met haar achtergrond: ze groeide op in Parijs, had een oma in Duitsland waar ze vaak heen ging en haar Chinese vader verkocht kleine schilderijtjes langs de Seine. Ze had geen broers en zussen, dus ze was veel alleen met haar speelgoed en haar sprookjesboeken.

 Drie kunstenaressen

 3 verschillende manieren

 om zich uit te drukken

1 inspiratiebron

 

Wil je alles lezen wat ik verzamel op het terrein van creativiteit, innovatie etc. klik dan op:

 

Kleurrijk/IDEE project

Boekenproject 2015: De Tijd hervonden van Proust.

In de maand mei las ik het boek ""de Tijd Hervonden"" van Proust. Het is het laatste deel van de cyclus van 7 boeken die hij schreef "À la recherche du temps perdu" ("Op zoek naar de verloren tijd"). Ik heb er nu 3 gelezen. En bij dit laatste deel was het de eerste keer dat ik het jammer vond dat ik niet wist wat eraan vooraf gegaan was.
Zo speelt het boek zich ineens af in de eerste Wereldoorlog, terwijl de eerdere boeken die ik las zo rond 1870/1889 afspeelden. Proust vertelt in dit laatste boek over Parijs dat  's avonds verduisterd moet worden, over vliegtuigen en afweer geschut, maar ook over de restaurants die vol zitten en de roddels die rond gaan.

Dit laatste boek eindigt met een bezoek aan de salon van de Quermantes. De hoofdpersoon is  tientallen jaren niet meer in Parijs geweest en hij denkt in eerste instantie op een gekostumeerd bal terecht te zijn gekomen, Vreemd, iedereen heeft zich ouder gemaakt. Mannen hebben grijze baarden, lopen moeizaam. Vrouwen zijn matrones met grijze haren. Er komt een vrouw op hem af en hij heeft geen idee wie het is, tot iemand de vrouw bij haar naam noemt en het tot hem doordringt dat het een vriendin is die hem dierbaar is. Het is geen gekostumeerd bal, iedereen is ouder geworden. Ik heb een kaart gemaakt waarin ik dit probeer weer te geven. Eerst zien jullie een beeldschone jonge vrouw. Draai je de kaart om dan zie je haar jaren later, het haar grijs geworden.

Wat ik in de boeken van Proust het meest bewonder is hoe hij over tijd denkt

Natuurlijk weet ik wat tijd is. Tijd zie je op een klok. 's Morgens is het licht en 's avonds wordt het donker. Er zijn seizoenen, Dat is allemaal tijd. Toch heb ik altijd een gevoel dat tijd meer is dan dit. Maar wat het precies is kan ik niet duiden. Daarom lees ik graag ideeën die anderen hebben m.b.t. de tijd.

Zo maakte ik bij Nietzsche kennis met

De eeuwige wederkeer

Augustus 1881, in Sils-Maria, gelegen in de Zwitserse Alpen -,,6000 voet boven de zee en veel hoger nog boven alle menselijke dingen''- toen en daar noteerde Nietzsche dat hij was gegrepen door een gedachte die telkens zou terugkeren in zijn denken, namelijk de leer van de eeuwige wederkeer. ,,Wij weten wat jij ons leert'', zeggen de dieren tegen Zarathustra, ,,...dat alle dingen eeuwig wederkeren en wij zelf ook.''  Zarathustra beaamt dit: ,,Ik kom terug'', zegt hij, ,,niet in een nieuw leven of een beter leven of een dergelijk leven: ik kom eeuwig terug in dit gelijke en zelfde leven'', opdat ik weer de leer van de eeuwige wederkeer zal verkondigen. trouw/Nietzsche-voorloper-van-de-quantumfysica

Proust, de verloren tijd opnieuw ervaren

Proust vertelt over een aantal gebeurtenissen die maken dat het lijkt of de verloren gegane tijd terug is. Niet als een herinnering, maar echt, als tijd die weer aanwezig is en beleeft wordt. Hij struikelt over de ronde keien op de binnenplaats van Guermantes,  de drie kerktorens bij Martinville en natuurlijk, de beroemdste, het dopen van een madeleine in een kopje thee. Marcel, de hoofdpersoon doopt een madeleine ( een koekje, zie foto) in bloesemthee.

Ik heb het deel waarin Proust dit beschrijft nog niet gelezen, maar dat gaat zeker gebeuren. In dit laatste boek herinnert Proust er wel aan. Op internet vind ik de passage:

 "De warme vloeistof vermengd met de kruimeltjes had nog niet mijn gehemelte aangeraakt of ik werd bevangen door een rilling en ik stopte, vol aandacht voor het buitengewone wat mij overkwam. Een verfijnd genoegen was mij ten deel gevallen, iets geïsoleerds, afstandelijk, zonder enige aanwijzing van zijn oorsprong.(…) Ik voelde mij niet langer middelmatig, afhankelijk, sterfelijk. Waar kwam deze almachtige vreugde vandaan? Ik voelde dat die verbonden was met de smaak van de thee en het koekje, maar die te boven ging.(…) Ik nam nog een tweede slokje, waarin ik niets meer vond dan in het eerste; daarna een derde, dat me nog minder gaf dan het tweede. Het is tijd om te stoppen; het drankje verliest zijn toverkracht. Het is duidelijk dat de waarheid die ik zoek, niet in het kopje te vinden is, maar in mijzelf.” deredactie.be/kunsten

Op  dbnl/proust wordt het mooi beschreven:   Ondanks zijn enorm psychologisch inzicht en bewustzijnsniveau kon Proust de wereld later nog zo onvervormd waarnemen als op de eerste dag. Onder zeer gunstige materiële omstandigheden ontwikkelde hij een techniek die hem in staat stelde weerstand te bieden aan de druk het denken te normaliseren, te mechaniseren en te automatiseren.  

  

Sites mbt Marcel Proust

dbnl/proust

hofhaan./honderd-jaar-verloren-tijd-de-modernistische-kathedraal-van-marcel-proust/

cobra/boek

erikgveld/marcel-proust

Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet.....

 Over het algemeen zijn wij redelijk snel wanneer wij iets kopen. Bij dingen waarvan ik weinig verstand heb, zoals bijv. fototoestellen wil ik nog wel eens vergelijken op kieskeurig. Dan kan ik lang treuzelen. Maar over het algemeen is het zo dat er als vanzelf een klik ontstaat tussen ons en iets wat we willen kopen.

 

Tegenwoordig kopen we ook regelmatig via internet. Wat een uitvinding.

 

We wilden een nieuwe kast voor de badkamer. Ik begon eens op diverse sites te kijken. En plotsklaps begon ik te twijfelen, te klein, te  groot, te ver vooruitstekend. Wat ik zeker wist, ik wilde er een op pootjes. Wat vaker gebeurt, ik begon genoeg te krijgen van mijn getwijfel, riep mijn man erbij, we vonden er 1 die we allebei mooi vonden en we bestelden. We wachten op onze nieuwe kast, een witte, met twee openslaande deurtjes en lekker veel planken

Toen we het pak kregen keken we raar op. Waar dienden al die kleine plankjes voor? Er zat een beschrijving bij die ik acadabra vond. Echter mijn eega weet daar wel raad mee.  Een deel van de kast was snel in elkaar gezet. Maar toen kwam hij aan de plankjes toe.

Wat blijkt. Wij hebben  een anders dan andere kast gekocht. Mijn man heeft er naar onze smaak bovendien nog een extra creatieve draai aan gegeven.

Wanneer jullie naar de bovenste foto kijken zien jullie wat we op internet zagen. Ik zag een kast waarvan aan 1 kant de deur open staat. Wanneer ik heel goed kijk en weet dat je een pakket thuis krijgt vol kleine plankjes zie ik iets anders. Zien jullie het?

Ik wilde een kast waarin ik mijn handdoeken mooi opgerold kon leggen. Zo had ik ze al wel in een kast op zolder, maar nu zie ik ze iedere keer wanneer we onze nieuwe kast openen. En genoeg gezien, deur dicht.


Zien jullie het spanen doosje? In mijn gedachten zag ik de nieuwe kast met een paar nieuwe witte dozen erin. Daar zouden medicijnen in kunnen en "rommeltjes"" Ik vond  (gelukkig) niet wat ik zocht. Om toch iets te hebben kocht ik 2 spanen doosjes. Laten deze spanen doosjes nu precies passen!!!!!

De mooie dingen zijn nu goed zichtbaar

Dat hebben we zelf niet kunnen bedenken

 

 

En.........

 

Ik heb een nieuwe plek om pas geschilderde kaarten op te tonen ;-)