Nog even en de mooiste tijd van het jaar gaat aanbreken
Nog even en er is een explosie van geel, wit en roze
en vooral het groen
zoals er in de rest van het jaar geen groen meer is
Nog heel even geduld......
maandag 21 maart 2016
zondag 20 maart 2016
49 weken project. Het maken van groentespreads.
Ik maakte ook een groentespread van doperwten, avocado, yoghurt en munt. Je ziet de spread in het kommetje aan de linkerkant. Dit vonden wij het minst lekker.
Ik las ergens dat kurkuma zo gezond is. Dus zocht ik iets waarin ik het kan gebruiken. Ik vond een lekker recept. Hier kun je het nalezen. ik heb het op een ander weblog van mij gezet. Dat weblog is een soort werkboek. Hier zet ik aantekeningen in. 49-weken-project-het-maken-van-groente spreads. In het linker kommetje zit de rucola tapenade die ik voor de tweede keer maakte. Deze is groener want er zit meer rucola en minder gedroogde tomaten in. 
Wat ga ik volgende week doen?
Ik ga met een vriendin naar het Modekwartier in Arnhem
Ik wil me hierop gaan voorbereiden
Wat zijn er voor ondernemers?
Wat wil ik graag zien?
Lees alles over wat ik tot nu toe deed mbt mijn
- Pesto maken
- Wanten/handschoenen breien
- Sokken breien
- De theorie rond het bakken van een cake
- Mijn kaarten op een nieuwe manier tekenen
- De staten van de Verenigde staten. Ik onthoud nooit waar welke staat ligt
- De staten van de Verenigde staten. Ik onthoud nooit waar welke staat ligt
- De staten van de Verenigde staten. Ik onthoud nooit waar welke staat ligt
- Europa is helemaal veranderd sinds ik naar school ging. Hoe heten de landen nu?
- Groentespreads maken
- Crêpes Suzette maken
- Hoe maak ik Baba Ganoush
- Quakers en Amish
- Indianen
- De slavernij
- Treinen in America
- Route 66
- Tolstoi (afkomstig via mijn boekenproject)
- een nieuwe TV kopen
- Kaarten maken n.a.v het nieuws
- rouwkaarten ontwikkelen
- Een nieuw tijdschema bedenken
- Vrijer teken- en schilder materialen gebruiken
- Modekwartier
En...
Morgen is het lente
vrijdag 18 maart 2016
Biografieproject 2016. Simone Veil.
In februari las ik de autobiografie van Simone Veil, een Frans politica. Autobiografie, het is niet een biograaf die hier aan het woord komt, maar zijzelf. In het begin van haar boek vertelt ze over haar jeugd. Beschrijft ze hoe zij en haar familie onder de terreur van het fascisme lijden. In 1944 werd het gezin opgepakt en gedeporteerd. Vader en broer Jean zijn vermoedelijk in Litouwen vermoord. Haar oudste zus Denise, ging bij het verzet, werd opgepakt en overleefde Ravensbrück. Simone kwam, zestien jaar oud, met moeder en zus Milou in Auschwitz terecht. Ze overleefden het kamp en de uitputtende dodenmars naar Bergen-Belsen waar haar moeder stierf aan tyfus. Zij beschrijft het op een ingetogen manier, maar daarom des te aangrijpender.
De terugkeer was moeilijk. Wat moest ze doen: zwijgen of praten? Het was of niemand haar verhalen wilde horen. Om haar leven terug op de sporen te krijgen, begint Simone Jacob intensief te studeren, Ze trouwt in het najaar van 1946 met een medestudent, Antoine Veil, en neemt de naam aan van haar echtgenoot. Er komen drie kinderen tussen 1947 en 1954. Drie jaar na de oorlog krijgt Simone's man een baan aangeboden in Duitsland bij het Consulaat. Simone en de kinderen gaan mee. Veel mensen om haar hen begrijpen niet dat zij terug kan gaan naar Duistsland. Zijzelf zegt erover, wij woonden in het Amerikaanse gedeelte, gingen naar Amerikaanse supermarkten. Wij voelden ons vrij. Verderop in haar boek legt ze er de nadruk op dat ze in verzoening geloofd. Alleen wanneer de burgers van een land waar vreselijke dingen gebeurd zijn zich met elkaar verzoenen, door de dingen uit te praten, kan er vrede zijn. Daarom werd Simone ook een warm voorstandster van Europese eenwording. Het was in haar visie belangrijk dat Duitsland en Frankrijk zich verzoenden.
In 1954 studeert Simone Veil af in de rechten en de politieke wetenschappen. In 1956 slaagt ze voor het examen aan de balie. Veil is dan 29 jaar oud en moeder van drie zoontjes. Antoine wil niet dat ze gaat werken maar dat weigert ze kordaat. Ze sluiten een compromis, ze gaat niet als advocaat maar in de magistratuur werken.
Ze gaat als inspecteur van gevangenissen werken. Zij schrikt van de omstandigheden waaronder gevangenen in Frankrijk en Algerije verkeren. Zij schrijft: "" Door wat ik tijdens de deportatie doorstaan heb ben ik gevoelig geworden voor menselijke vernedering"". Zij doet wat in haar macht ligt om te verbeteren. Haar grootste tegenstander noemt zij de publieke opinie. Die is keihard en onverzoenlijk.
Eind maart 1974 verneemt Simone Veil dat ze minister van Volksgezondheid wordt. In die functie wordt ze geconfronteerd met het drama van de clandestiene abortussen in Frankrijk. Rijke vrouwen wijken uit naar Nederland, arme vrouwen modderen aan. Ook katholieke vrouwen hebben abortussen, alleen mag er niet over gesproken worden. Meteen gaat ze van start met wetgevend werk. Op 4 december 1974 wordt de wet gestemd die vrouwen makkelijker toegang verschaft tot de pil en het recht geeft op vrije informatie over voorbehoedsmiddelen. Haar worden harde, gemene verwijten gemaakt tijdens de abortuswetgeving. Zij krijgt o.a. een brief waarin staat: " ik begrijp niet dat u. juist u, met uw levensloop, deze rol op u neemt".
Simone Veil wordt als eerste vrouw verkozen tot voorzitter van het Europees Parlement. In het Europese comité mensenrechten concentreert Simone Veil zich op de aids-epidemie in Afrika. In 1993 staat ze klaar om te vertrekken naar een colloquium over aids in Namibië, wanneer premier Balladour haar vraagt haar Europese mandaten te laten voor wat ze zijn en terug te keren naar de Franse regering. De inmiddels 66-jarige Simone Veil wordt opnieuw minister van Volksgezondheid, aangevuld met de bevoegdheden Sociale Zaken, Huisvesting en Grootstedenbeleid. Ze krijgt de rang van minister van Staat.
Van 2000 tot 2007 is Simone Veil voorzitter van de Franse organisatie Fondation pour la mémoire de la Shoah, die zich ervoor inzet de Jodenvervolging in de Tweede Wereldoorlog niet te doen vergeten. Deze organisatie geeft o.a. subsidie aan kunstenaars die iets weergeven mbt de Shoah. Wat ik interessant vind is haar mening over films als La vita e bella, Sophie's Choice, Schindler's List.
Zij noemt ze onwaarachtig. Zo is het in werkelijkheid niet geweest en de organisatie waar zij voor werkte wil juist vertellen wat er echt gebeurd is.
Deze Simone Veil is een onafhankelijk denker
Ik bewonder dit soort mensen
Bijzonder is ook hoe zij over de ""Rechtvaardigen"" praat. Rechtvaardigen zijn de mensen die het in Frankrijk opnamen voor de joden tijdens WO-II. Die hen verborgen hielden, hen in leven hielden. De Fondation pour la mémoire de la Shoah moest o.a. een film beoordelen die in de jaren 70 op de tv en in de bioscopen zou komen. Men vroeg er subsidie voor. Simone Veil was fel tegen en dat vond men vreemd. Zij zegt erover: " Vlak na de oorlog was het normaal te doen of iedereen in Frankrijk heldhaftig was geweest. Nu in de jaren 70 is het mode om te doen of iedereen fout was. Beide is niet waar"". Zij vertelt over haar enorme waardering voor de moed van de Fransen die met gevaar voor eigen leven joden hielpen. In Frankrijk zijn het minste aantal joden weggevoerd van alle Europese landen.
Ik vind het woord RECHTVAARDIGEN zo mooi.
IK LAS in 2016
Het rebelse leven van Lily Braun
Een Leven - Simone Veil
zondag 13 maart 2016
Mijn 49 weken project. Een ander tijdschema en wat deed ik zoal deze week.
Het is gelukt. Heel vreemd. Ik had mijn wekker op 09.00 gezet, maar werd elke morgen rond 07.00 wakker. Meestal ging ik om 01.00 uur naar bed. Ik sliep daardoor te weinig naar mijn zin en voelde me ook regelmatig slaperig. Dat is nu ook weer niet de bedoeling. Toch heb ik maar doorgezet en ik ben van plan het zo nog verder door te zetten. Want het is inderdaad heel fijn om weer een morgen te hebben.
Het rare is ook wel weer dat ik in het begin niet zo goed wist wat ik nu met die vroege uren moest doen. Op de tweede dag ben ik als een gek gaan schoonmaken. Alles wat ik rustig in een week kan doen deed ik in die uren. Ik kon gewoon niet meer stoppen. De andere dagen ben ik lekker gaan lezen en dat beviel beter.
Wat deed ik verder deze week?
We gingen op bezoek bij een vriendin die een auto ongeluk heeft gehad
Ik ging op bezoek bij een andere vriendin
De vorige keer dat ik er was
maakten we een wandeling
We zagen gesnoeide struiken liggen met katjes eraan
We zetten de katjes in een vaas
Ze waren toen helder wit
En kijk wat er gebeurde....
Zij had paaseitjes gekregen en die waren heel leuk verpakt
Zij gaf mij dit van Albert Heyn
Ze doet er zelf niets mee
en ik vind het leuk
En ik bakte regelmatig
Zonnige bloemen in huis
Wat ga ik de volgende week doen
Ik ga groente spreads leren maken en tapenade
Tapenade kan ik al maken
Maar ik ga mijn kennis weer ophalen
Wanneer ik vroeger wakker ben tegenwoordig
en ook weer normaal ontbijt
heb ik zin in iets anders op brood dan kaas
Ik ben vegetariër dus vleeswaren neem ik niet
Ik ga me eens op diverse mogelijkheden oriënteren
Lees alles over wat ik tot nu toe deed mbt mijn
- Pesto maken
- Wanten/handschoenen breien
- Sokken breien
- De theorie rond het bakken van een cake
- Mijn kaarten op een nieuwe manier tekenen
- De staten van de Verenigde staten. Ik onthoud nooit waar welke staat ligt
- De staten van de Verenigde staten. Ik onthoud nooit waar welke staat ligt
- De staten van de Verenigde staten. Ik onthoud nooit waar welke staat ligt
- Europa is helemaal veranderd sinds ik naar school ging. Hoe heten de landen nu?
- Groentespreads maken
- Crêpes Suzette maken
- Hoe maak ik Baba Ganoush
- Quakers en Amish
- Indianen
- De slavernij
- Treinen in America
- Route 66
- Tolstoi (afkomstig via mijn boekenproject)
- een nieuwe TV kopen
- Kaarten maken n.a.v het nieuws
- rouwkaarten ontwikkelen
- Een nieuw tijdschema bedenken
- Vrijer teken- en schilder materialen gebruiken
vrijdag 11 maart 2016
Mijn boekenproject 2016. Emile Zola ""Thérèse Raquin"".
Hij nam het in de krant op voor de ten onrechte van spionage beschuldigde Alfred Dreyfus. Onlangs haalde ik een boek over de Dreyfusaffaire uit de bibliotheek. Ik dacht altijd dat hij eenmalig hier iets over publiceerde. Maar het bleek dat hij hier meerdere malen over schreef. Wanneer iemand tegen de meerderheid in stelling durft te nemen vind ik dat dapper. Wanneer ik de naam Emile Zola hoor denk ik hier aan. Ik was altijd ook benieuwd naar zijn romans.
Nu ken ik het boek Thérèse Raquin en ik vind het een verschrikkelijk boek. Twee geliefden plegen een moord op de echtgenoot van de vrouw. Ze verwachten daarna dat ze hun passie in alle vrijheid kunnen uitleven. Het loopt echter anders. Zij beginnen elkaar te haten en te verafschuwen. Door vrienden om hen heen die denken dat ze een goed passend paar vormen worden opgestookt te trouwen en daarna spelen zich in de echtelijke kamers vreselijke taferelen af.
Regelmatig dacht ik, ik wil stoppen, ik heb geen zin in. Maar mijn boekenproject maakte dat ik het uitlas. Halverwege vroeg ik me af waarom in Dostojevski's Schuld en Boete zo'n mooi boek vond en dit zo'n vreselijk. Allebei de hoofdpersonen plegen een moord. En moeten hier de consequenties van doorleven. Wat is dan het verschil? Ik denk dat ik Dostojewski's boek mooi vond omdat hij het psychische lijden van de hoofdpersoon weergeeft. Terwijl Zola pretendeert op een wetenschappelijke manier de dierlijke driften in een mens te beschrijven.
Ik begrijp dat Zola een aanhanger is van het Naturalisme. literatuurgeschiedenis
Het naturalisme is een literaire stroming die rond 1870 in Frankrijk is ontstaan. De natuurwetenschappen waren steeds beter in staat gebleken wetten op te stellen en voorspellingen te doen. De methoden werden ook op de menswetenschappen toegepast. Een mens, zo beweerde de filosoof Hippolyte Taine, is in zijn ontwikkeling afhankelijk van `race, milieu, moment’, dat wil zeggen van het ras waartoe hij behoort, van de sociale klasse en van het tijdperk waarin hij geboren is. Op basis daarvan zijn voorspellingen te doen. Taines ideeën werden overgenomen door schrijvers als Emile Zola en de gebroeders De Goncourt, die het schrijven van een roman zagen als een wetenschappelijk experiment, en de schrijftafel als een laboratorium.
Bovenstaande is precies wat Zola in zijn voorwoord schrijft. Hij schreef dit voorwoord omdat
hij tot zijn verbazing veel negatieve kritiek kreeg bij de eerste uitgave. Voorwoord:
- temperamenten, geen karakters weergeven
- de hoofdpersonen zijn dieren in mensen gedaanten
- wil de dierlijke driften, de impulsen van het instinct weergeven
- staat vooral een wetenschappelijk doel voor ogen
- het is een studie van een fysiologisch geven
Ik heb er moeite mee wanneer menselijke beweegredenen verklaard worden vanuit vlees en bloed alleen. Dat hartstochten meespelen en dat die niet altijd verheven zijn en dat het bloed kan kolken dat weet ik. Dat dat beschreven wordt kan intrigerend zijn. Dat schrijvers in de 19-e eeuw niet alleen over de fraaie kanten van de menselijke natuur wilden schrijven vind ik een goede stap. Maar wanneer beweegredenen alleen vanuit de fysiologie worden beschreven vind ik dat eendimensionaal en saai.
woensdag 9 maart 2016
dinsdag 8 maart 2016
Katterig, slaperig en leuk.......
Nu ik deze week gestopt ben met het schilderen van kaarten
Heb ik echt een beetje een katterig gevoel
Ook mijn nieuwe opdracht "" een andere dagindeling"" helpt niet echt
Ik ga vroeger naar bed, dat kost geen moeite
Maar ik schrik belachelijk vroeg wakker
4.00, 5.00 uur en lig dan wakker
Met het gevolg dat ik nu overdag super slaperig ben
Katterig en slaperig, leuke combinatie
Tot mijn verbazing hoor ik zo vroeg al merels zingen
Wat leuk is is dat de vogeltjes
eindelijk naar de bakjes komen
die we ophingen
Dat de lucht sommige dagen zo stralend blauw is
En dat het zonnetje regelmatig schijnt
zondag 6 maart 2016
29 weken project. Kaarten op een andere manier schilderen.
Ik heb er ook nog eens heel veel plezier van gehad terwijl ik de kaarten maakte.
Op de kaart hierboven gebruikte ik een technische tekenpen. Ik kreeg hem van een vriendin, die zelf technisch tekenaar is. Wat tekent dit heerlijk. Verder gebruikte ik gekleurde fineliners en een geel pastelpotlood.
Hierboven gebruikte ik dezelfde materialen. Voor de muts gebruikte in rode aquarelverf, waar ik geel pastelpotlood door mengde.
Andere materialen
Oliepastel. Moeilijk, zwaar te bewerken materiaal
Hierboven gebruikte ik een materiaal wat ik best moeilijk vond. In de jurk en de hoed gebruikte ik oliepastel. Heel dik, zwaar spul. Wat ik er erg mooi aan vind is dat de kleur heel stralend is.
Gekleurde fineliners en geel pastelpotlood
Hierboven een portret van Janis Joplin.
Ik lees momenteel een biografie over haar
Ik vond het zo leuk haar te portretteren
Dit ontwierp ik bij het boek van Emile Zola dat ik gelezen heb
De technische tekenpen
Bij de twee bovenstaande kaarten gebruikte ik ook inkt
Heel leuk en fijn om mee te werken
Als toetje maakte ik voor mezelf nog dit lieverdje
De Flow kenners onder ons herkennen waarschijnlijk dit blad als ondergrond onder deze kaart. Ik kocht eergisteren de nieuwe Flow mindfulness. Ik werd al in de winkel verliefd op de foto van de slapende poes. Wat een heerlijk voorbeeld van ontspanning.
Wat ik aan het eind van de week realiseerde is. Ik maakte geen ander soort kaarten. Ik gebruikte andere materialen. Maar het is allemaal nog helemaal mijn stijl. Dat is aan de ene kant heel erg leuk en daar ben ik trots op. Aan de andere kant wilde ik proberen om daar wat buiten te raken. En dat is minder gelukt.
Ik herinnerde me ineens dat ik vroeger kort een cursus via de LOI volgde ""mode tekenen"". 1 van de opdrachten was om met allerlei materialen structuren uit te beelden. Ik weet nog dat er een wereld voor me openging en dat ik vrijer werd in het gebruik van materialen. Daarom zet ik dit op mijn lijstje met 49 weken doelen. Ook bedacht ik dat ik een keer rouwkaarten en kaarten geënt op het nieuws wil maken.
""Opdracht voor de volgende week""
Ik bedacht me ook iets nieuws. Iets wat ik voor volgende week wil inplannen. Sinds ik met pensioen ben is mijn innerlijke klok veranderd. Ik weet nog toen ik werkte dat ik regelmatig dacht: ""Wanneer ik nu echt vrij ben, ben ik dan een ochtend-of een avondmens""? Toen ik werkte stond ik altijd om 06.00 uur op en was om 21.00 vaak al helemaal opgebrand. Toen ik met pensioen ging is dit 360 graden gedraaid. Ik moet me dwingen om 02.00 uur te gaan slapen. Omdat ik dan nog zo wakker ben duurt het een poos voor ik in slaap val. Dat is natuurlijk allemaal prima, alleen...... ik voel me er niet goed bij. Ik mis mijn ochtenden. Ik heb al geregeld geprobeerd om hier iets aan te veranderen. Maar het lukt niet. Daarom wil ik proberen de volgende week een nieuw systeem uit te proberen met als doel vroeger wakker en vroeger naar bed en eerder slapen. Ik wil dan heel graag meer besef krijgen van de tijd.
Hopelijk werkt het 49 weken project als stok achter de deur. Omdat ik het zo leuk vind en het niet wil laten mislukken.
Lees alles over wat ik tot nu toe deed mbt mijn 49 weken project
- Pesto maken
- Wanten/handschoenen breien
- Sokken breien
- De theorie rond het bakken van een cake
- Mijn kaarten op een nieuwe manier tekenen
- De staten van de Verenigde staten. Ik onthoud nooit waar welke staat ligt
- De staten van de Verenigde staten. Ik onthoud nooit waar welke staat ligt
- De staten van de Verenigde staten. Ik onthoud nooit waar welke staat ligt
- Europa is helemaal veranderd sinds ik naar school ging. Hoe heten de landen nu?
- Groentespreads maken
- Crêpes Suzette maken
- Hoe maak ik Baba Ganoush
- Quakers en Amish
- Indianen
- De slavernij
- Treinen in America
- Route 66
- Tolstoi (afkomstig via mijn boekenproject)
- een nieuwe TV kopen
- Kaarten maken n.a.v het nieuws
- rouwkaarten ontwikkelen
- Een nieuw tijdschema bedenken
- Vrijer teken- en schilder materialen gebruiken
Abonneren op:
Posts (Atom)
Boekenproject 2014
Boekenproject 2015
