Jonkies
De bui komt dichterbij
Mijn God, echt.......
Ik herinner me het nog zo goed
Ik was 16
Ik lag ziek op bed
Aan mijn oor een transistorradiootje
En ineens hoor ik
DIE STEM
Welk liedje het was weet ik niet meer, ze zijn allemaal zo mooi
A HARD RAIN, het geeft me een heel bijzonder gevoel dit lied
Het geeft me koude rillingen
Ik heb documentaires opgenomen die gisteren op NPO II extra werden uitgezonden
De tijdgeest komt weer terug, de koude oorlog
Wat ik me van die tijd herinner is dat mijn moeder dozen met koeken kreeg of moest kopen
Rare koeken, die we anders nooit hadden
Er was een verhaal over "onder een trap gaan zitten"
Die koeken zouden ons in leven kunnen houden wanneer de atoombom zou vallen......
Ik herinner me de spanning die ik als kind ervoer
Lang geleden, ik besef het
Maar Bob Dylan 80..........het geeft me een heel raar gevoel
Weemoed
In de loop der tijd kochten wij spullen via Bol.com maar meestal kochten we in een winkel. Dat vond ik tot Corona begon doodnormaal. Maar........ wij namen de adviezen serieus en bleven thuis. Behalve die ene keer dat ik de bibliotheek boeken terug bracht ben ik niet meer in de stad geweest. Wij begonnen meer bij Bol.com te kopen. En ik maakte een ontdekking.
Langzaam begon bij mij het begrip door te dringen dat Bol. com niet 1 groot magazijn is. Nee, het bestaat uit allerlei verkooppunten over het land die via hen goederen leveren. In mijn onwetendheid probeerde ik bestellingen te bundelen zodat de chauffeur in 1 keer alles mee kon nemen. Leek mij logisch en beter voor het milieu, minder reisbewegingen.
Jullie zien hier aquarelverf besteld bij Bol. com.
Mijn blauw is op. Normaal ga ik naar Gestaecker (vroegere Peter van Ginkel) of Pipoos, maar ik kan daar nu niet heen. Dus alles op 1 dag besteld bij Bol.com. Met pijn in mijn hart want zulke kleine spulletjes, die ik zo gemakkelijk zou kunnen halen, laten brengen door een chauffeur?
Wat denken jullie, over 2 dagen verdeeld zijn er 4 verschillende chauffeurs langs geweest, 4 verschillende verkooppunten, de een nog mooier verpakt dan de andere. Zijn jullie net zo perplex als ik? (Ik ben overigens hartstikke blij dat ik het allemaal weer heb). Hier kunnen jullie lezen hoe dat partnerschap via Bol.com. gaat: partnerplatform.bol.com/nl/partner-worden/
Zien jullie de kaarten en enveloppen die ik tegelijkertijd met de verf bestelde?
Jarenlang schilder ik op kaarten. Ik kocht ze indertijd bij Pipoos tot ze daar niet meer verkocht werden. Ik ontdekte dat ik ze direct kon kopen bij Papicolor. 50 enveloppen en 50 kaarten prijs ongeveer 53 euro. Van de week zocht ik hun internet site op en wilde mijn account openen, maar dat ging niet, wat vreemd. Ik ontdek dat ik ook zonder account kan bestellen, maar het bedrag is 65 euro, er worden verzendkosten en BTW bij opgeteld. Wat is dit nu? Ik schrik van dit hoge bedrag. Wat blijkt, Papicolor is de marktsector opgegaan, wil gaan leveren aan grote bedrijven. Via "een knopje" kan ik op bestellen voor een particulier komen en zie ik het mij bekende bedrag.
Ik denk, laat ik eens kijken of er ergens anders ook kaarten worden aangeboden. De eerste kaarten die ik op Google zie verschijnen gaan via Bol Com, merk Crea Time. Dezelfde maat, 15 cm. bij 15 cm, dezelfde kleur, 36 euro goedkoper, WOW. Even met mijn man overlegd. We besluiten, laat ik het eens proberen. Ik bestel ze.
Ik probeer het uit en tot mijn verrassing bobbelt het totaal NIET!
Ik ben perplex
Ik ga nu natuurlijk verder kijken of het blijft bevallen
Maar anders kan ik me voortaal 36 euro per keer besparen
Tussen januari en november 1951schrijft John Steinbeck zijn belangrijke boek "East of Eden". Hij schrijft dit boek in een notebook, aan de rechterkant het boek en aan de linkerkant dit journaal. In het journaal beschrijft hij bijna per dag het ontstaan van het boek. Hij richt het in gedachten aan zijn vriend, de uitgever Pat Covici. Hij praat met hem, hij beschrijft zijn plezier in het schrijven, de problemen die hij tegenkomt, de ideeën die in hem opborrelen. Hij heeft zichzelf een stramien opgelegd. Belangrijk is rust, hij wil niets overhaasten, de tijd nemen. Hij wil iets vertellen wat in zijn ziel woont, wat voor hem belangrijk is, hij weet dat het veelomvattend is; haasten maakt zenuwachtig en maakt van slag en dat nooit, het creatieve proces moet zijn tijd krijgen. Maar hij stelt zich tegelijkertijd doelen, een bepaald aantal woorden schrijven per dag. Hij schrijft met een potlood (!) en hij vraagt zijn vriend een voorraad nieuwe potloden mee te nemen.
Deze potloden brandnamepencils
Het is niet de bedoeling dat dit journaal gepubliceerd wordt. Dit gebeurt pas na de dood van John Steinbeck in 1968. Steinbeck had only two requests for the diary — that it wouldn’t be made public in his lifetime, and that it should be made available to his two sons so they could “look behind the myth and hearsay and flattery and slander a disappeared man becomes and to know to some extent what manner of man their father was.” brainpickings
Ook het gewone leven dringt in het boek door. In deze periode van zijn leven woont John Steinbeck met zijn vrouw in New York. Zij is een grande dame, kent veel mensen, is sociaal, maar houdt veel van de plichtplegingen weg bij John, wetend dat hij tijd alleen nodig heeft. Zij regelt alle zakelijke beslommeringen en zij is zijn klankbord. Geregeld leest hij haar 's avonds voor uit wat hij daarvoor schreef. Aan Pat Covici doet hij daar verslag van.
De kinderen, twee zonen bij zijn tweede vrouw komen regelmatig logeren en ook de dochter van Elaine uit haar eerste huwelijk. Het gaat niet zo goed met de twee jongens. Hun moeder is onevenwichtig en dit laat sporen na. John maakt zich hier zorgen over en probeert in te grijpen. Elaine verricht wonderen met hen, schrijft hij. Met hun vieren gaan ze naar Nantucket in een huisje aan de zee. Er wordt meubilair bezorgd voor de bibliotheek. Het weer veranderd, de seizoenen komen en gaan. Hij slaapt slecht, heeft kiespijn. Hij schrijft het allemaal aan zijn vriend in dit journaal, dit dagboek.
Behoefte aan structuur en eenheid
Of is het behoefte aan verdieping?
Ik heb behoefte aan structuur en eenheid. Ik heb nu 7 jaar een boekenproject. Indertijd gestart omdat ik een Twitterhoofd had. Ik kon door veel op de sociale media te lezen alleen nog maar korte stukjes tot me nemen, ik wilde weer boeken gaan lezen. Dat mijn project slaagde, daar ben ik echt trots op. Ik las zoveel prachtige boeken.
Ik hou heel erg veel van geschiedenis. Veel van de boeken die ik las hebben hier mee te maken. Zowel omdat de onderwerpen in de boeken erover gaan, of ik las schrijvers van vroeger. Ik begin te bemerken dat ik onrustig word. Mijn hoofd loopt om, omdat ik nu zoveel weet maar ook even zoveel weer vergeet. Ik ben steeds bezig systemen te bedenken om te onthouden. De computer is echt een verlengstuk van mijn geheugen. Ik ben elke dag zo blij dat internet er is.
Denken jullie er wel eens over na wat je graag geworden had wanneer je leven anders was gelopen? Begrijp me goed, ik ben dik tevreden met hoe mijn leven gegaan is, maar ik zou graag nog wel een aantal bekwaamheden erbij kennen.
Het werd een leuke dag, veel cadeautjes
Een poosje terug ontdekte ik ineens luisterboeken via de bieb. O leuk, dacht ik, maar ik vond het geen succes. Nu ontdekte ik twee weken geleden de mogelijkheid om een e-book te lenen. Ik heb er ondertussen 4 geleend en ik las het eerste uit.
Ik ben bezig met het derde deel van de autobiografie van Simone de Beauvoir en ik heb een boek van John Steinbeck uit. Deze boeken grijpen er bij mij behoorlijk in. Het boek van Steinbeck ten positieve, het is een boek boordevol "zijn creativiteit". Het boek van de Beauvoir moet ik geregeld wegleggen, het doet echt pijn dit deel van de geschiedenis van na de tweede Wereldoorlog. Ik moest er eigenlijk een gezellig, ongecompliceerd boek naast lezen. Ik leende het e-book "De Kleine Bakkerij aan het Strand" van Jenny Colgan. Het leek me leuk, het gaat over een vrouw die van bakken houdt, dat doe ik zelf ook. Op Wikipedia zoek ik eens na wie Jenny Colgan is, het blijkt dat zij een heleboel boeken geschreven, ik weet niet wat ik zie, zoveel.....
"De Kleine Bakkerij aan het Strand" is ook echt het gezellig boek waar ik op hoopte. Hoofdpersoon Polly's relatie loopt ten einde. Met haar vriend runt zij een bedrijf, maar het is failliet gegaan. Zij is ongelukkig en kiest min of meer op goed geluk een nieuwe woonplaats uit, waar ze alleen gaat wonen. Het is een klein eilandje en ze huurt er een woning van een oudere dame die een bakkerij heeft. Polly houdt zelf ook van bakken en ontdekt dat er een oven is in het door haar gehuurde deel. Haar brood is heerlijk en steeds meer mensen vragen erom. Uiteindelijk na allerlei avonturen kan zij de hele bakkerij kopen.
Er komt een spannend gedeelte in voor dat over de vissers gaat waar zij regelmatig brood aan verkoopt en er is een Amerikaan die min of meer verdwaald is op dit eiland en zich toelegt op het maken van honing. Ze vinden elkaar erg leuk. Zal er wat tussen hen gebeuren?
Ik heb nog 3 andere e-books geleend, ik heb de smaak te pakken. Vind ik het net zo leuk als een echt boek? Nee, absoluut niet. Om te beginnen ruikt een boek heel lekker..............Ik geniet van het lettertype, vind het heerlijk om in mijn handen te houden. Een boek lacht je toe, vanaf een tafel of vanuit een boekenkast. Het is leuk erdoor heen te bladeren, te lezen wanneer de eerste druk was, de achterflap te lezen en dan........... de inhoud, pagina na pagina, een bladwijzer erin doen om te weten waar je gebleven bent, boeken zijn vrienden. Ik ben dol op internet en alle mogelijkheden die het biedt, maar papier is zoiets anders. Ongeveer wanneer je voor het eerst in een museum voor een echte Rembrandt of van Gogh staat en dan kijk je en je ziet zo iets anders dan die reproductie die je al zo vaak bekeek.
