De laatste dagen zitten wij veel voor de tv en de laptop
We volgen het nieuws vanuit Israël/ Gaza
Ik ben vooral geschokt dat de Westerse wereld niet zegt: STOPPEN, NU
Ik ben zo teleurgesteld in de partij waarop ik wilde stemmen
Hun primaire reactie, alleen maar zeggen, Israël heeft het recht zich te verdedigen
Ze vergaten m.i. te zeggen, de Palestijnen ook
-------------------------
Ik zag veel filmpjes op Twitter "X"
Treiterende settlers, het gaat schokkend ver
Maar ook politie of is het het leger, die Palestijnen vernedert
Ik dacht zo vaak " Dit kan niet goed gaan".
Zagen onze leiders dit niet?
---------------------------------
WAT IS DIT TOCH
Waarom stoppen onze politici deze waanzin niet?
Een collectief schuldgevoel over wat wij, Europeanen, de Joden in de loop der eeuwen aandeden? In Spanje, In Portugal, In Rusland? En dan de climax van afschuw, de Holocaust?
Maar is het fair dit te verhalen op Palestijnen? Ik hoorde President Sisi zeggen dat hij opgegroeid is in een arme buurt waar hij Joden had als buren, waar het zijn speelkameraadjes waren. Er is geen Holocaust geweest in Arabische landen. Ik ken uit Egypte deze verhalen ook. Mensen zijn elkaars vrienden, Christenen, Joden, Moslims.
Rare Christelijke meningen? Het is te lezen bij Jesaja. In de eindtijd, aldus deze profeet, zullen ‘de joden vergaderd worden uit vier hoeken der aarde’, en dan kan het einde der tijden echt aanbreken. De Verlosser kan terugkeren en het duizendjarige rijk beginnen! Breng de Joden thuis NL — Prospektor
Iedere dag hoop ik het te horen
STOP HET NU
De genocide in Rwanda stopte
Wanneer het daar kan
Kunnen Westerse leiders het dan niet?
-------------------
Deze afgelopen week bracht een absoluut rotgevoel
En dat terwijl we een leuke ervaring hadden
We zijn met de trein naar Den Haag gegaan
Vierden de verjaardag van Jan, mijn broer
Maakten een leuke wandeling door Den Haag
Mijn angst voor de trein is nu stukken minder
Ja, hier en daar was het druk, maar het was te doen
Van te voren had ik een dag uitgezocht
Waarop de NS aangeeft dat ze verwachten dat het wat rustiger is
Het is niet het falen dat we moeten vrezen, maar het nietsdoen.
Ik kreeg een e-mail van de bibliotheek, u kunt uw gereserveerde boek ophalen. Ik dacht:" Gereserveerd boek?" Ik haalde het op. Ik kan me totaal niet meer herinneren dat ik het reserveerde. Ook niet hoe ik aan deze titel kom. Maar na het lezen, kan ik niet anders zeggen dat ik dolblij ben dat ik het reserveerde.
Het is een prachtig boek, een boek wat erin hakt. Wat me dingen vertelt die ik niet of vaag wist en me nu duidelijk werden, een boek wat me blij maakte en bang maakte, een boek wat ik graag nog eens zou willen lezen.
Ja, duidelijk is aan de kaft te zien dat het een roman is over boeken en ik vind het leuk om over boekhandels te lezen. Ik heb al een aardige verzameling gelezen. Maar dit boek is anders. Het brengt me terug in de tijd, ongeveer 80 jaar geleden. Terwijl ik dit schrijf denk ik:" Gek, 80 jaar, de gebeurtenissen waar over vertelt wordt, lagen mijn hele leven veel dichterbij. Maar ja, ouder worden, he?
Het vertelt over 4 vrouwen en het verhaal is spannend. Maar de context waarin ze leven spreekt mij vooral aan. Het vertelt over "bibliotheken van verboden boeken", over boekverbrandingen en over censuur op boeken. De tijd waarin het verhaal speelt is vlak voor, en de eerste jaren van de Tweede Wereldoorlog.
Het boek begint met de jonge Amerikaanse auteur Anthea, haar eerste boek is net uitgekomen en het is een bestseller. Ze vindt een uitnodiging van een Duitse organisatie in haar brievenbus. Haar familie komt oorspronkelijk uit Duitsland en Duitsland wil afstammelingen laten kennismaken met het land. Bij aankomst wordt ze opgevangen door Dietrich, een mooie, blonde, slanke jongeman. Hij neemt haar mee naar bijeenkomsten. Op een dag lopen ze langs boekenstalletjes en daar ziet ze een boek wat ze dolgraag wil hebben, maar het is te duur. De marktkoopman geeft haar een klein boekje als een cadeautje. Thuis komend stapt Dietrich op zijn boekenkast af en geeft Anthea ook een boek, Mein Kampf van Adolf Hitler, hij zegt lees dit eens. In het begin gaat ze op in alles wat Dietrich haar laat zien, regelmatig vertelt hij dat de partij waar hij voor werkt zich moet wapenen tegen communisten. Op een dag ontmoet Anthea Dev, een wildebras, deze neemt haar mee naar delen van de stad die totaal anders zijn, theaters, kroegjes, danslokalen, ze ontmoet een ander slag mensen en hier ontmoet ze ook Hannah.
Later woont Hannah in Parijs. Zij is gevlucht nadat zij en haar broer in Duitsland zijn aangevallen door Hitler's bruinhemden. Zij werkt er in de Boekhandel van Verboden Boeken. Deze boekhandel heeft echt bestaan, ontdek ik en is door Einstein geopend. In Duitsland zijn boekverbrandingen gaande. Alles wat geschreven is door Joodse, communistische, pacifistische en andere schrijvers en de nazi's onwelgevallig zijn worden op straat verbrand, veelal door studenten. Ook wordt aan mensen gevraagd de boeken die ze thuis hebben te verbranden. Aan het eind van de avond waren de boeken van vierennegentig auteurs tot de grond toe afgebrand. Onder hen: Erich Kästner, Heinrich Heine, Karl Marx, Kurt Tucholsky, Sigmund Freud.
De Duitse Vrijheidsbibliotheek was aangesloten bij het Internationaal Antifascistisch Archief, opgericht door het Wereldcomité voor de Slachtoffers van het Fascisme in . Het idee voor deze bibliotheek is waarschijnlijk dat van Alfred Kantorowicz die dit archief leidde. In werd in Parijs een vergadering gehouden, waarbij het initiatiefcomité voor de oprichting van een Duitse vrijheidsbibliotheek werd opgericht onder voorzitterschap van Romain Rolland. Er werd een beroep gedaan op Duitse intellectuelen in ballingschap om materiaal te leveren voor de bibliotheek. Duitse Vrijheidsbibliotheek - Wikipedia
De 3-e hoofdpersoon is de Amerikaanse Viv. Ze krijgt een bericht in haar brievenbus, haar man is als soldaat gestorven in Duitsland. In de maanden daarna gaat zij onder in verdriet, maar dan ontvangt zij nog een nakomende brief van haar overleden man. Hij schrijft hierin hoe een maat van hem de laatste dagen zoveel plezier heeft gekend voordat hij gedood werd. Hij las een boek wat hij kreeg via de ASEFighting a War with Books | The Huntington. Zii gaat hierna als vrijwilligster werken bij de ASE, een organisatie die pocketboeken verstuurde naar soldaten aan het front. Er werden hiervoor pocketboeken ontworpen, zo ontstonden de pocketboeken dus. Moet je eens op de link klikken dan zie je hoe mooi ze waren. Viv en haar organisatie ligt in de clinch met senator Taft die een wet aan het voorbereiden is om censuur te kunnen plegen op de boeken die de soldaten toegestuurd kregen. Deze senator heeft echt bestaan. Hoe boeken een cruciaal onderdeel werden van de strijd om de Tweede Wereldoorlog te winnen | Geschiedenis| Smithsonian Magazine. Een oorlog voeren met boeken | De Huntington
In de laatste hoofdstukken komen de vrouwen weer bij elkaar. Samen strijden ze tegen de plannen van Senator Taft. In het nawoord schrijft Brianna Labruskes dat er 122 miljoen boeken verscheept zijn.
in 2022 heeft de New York Public Library en de Brooklyn Public Library programma's gelanceerd om verbannen boeken beschikbaar te stellen voor mensen in het hele land, die ze anders niet kunnen lezen.
Helaas is er de afgelopen jaren in het hele land sprake van een alarmerende toename van het aantal boekenverboden en uitdagingen. De American Library Association (ALA) meldde dat de Verenigde Staten vorig jaar het hoogste aantal pogingen tot boekverbod zagen sinds ze meer dan twintig jaar geleden begonnen met het bijhouden van gegevens. Uit voorlopige ALA-gegevens voor 2023 blijkt dat we opnieuw op koers liggen voor een recordaantal censuurpogingen, waaronder een groter aantal uitdagingen voor openbare bibliotheken. Het merendeel van de verboden of betwiste boeken is voor jongeren en bevat LGBTQ+-stemmen en gekleurde mensen.
Gisteren de eerste dag van de herfst, of blijkbaar is het morgen pas, de zomer ten einde. Ik heb er al een beetje tegen aan zitten hikken, o.a. het veel vroeger donker worden. Maar vanmorgen ontdekte ik ineens dat ik blij ben dat de herfst begint.
Ik ben niet echt een zomer liefhebster
Ik vind zon fijn, maar wandelen in de regen onder een paraplu misschien nog leuker
De tuin is het mooist in de lente en nu weer, tegen de herfst aan. Deze zomer heb ik minder vaak water hoeven te geven, want het regende veel. De tuin verdroogde gelukkig niet.
Ik vind het licht buiten vaak zo hard in de zomer.
Zomerkleren zijn leuk, maar binnenkort weer allerlei laagjes over elkaar aantrekken, leuk
Eigenlijk gaan wat mij betreft nu de beste jaargetijden in, herfst, winter, lente.
Ik wilde iets van de komende herfstsfeer naar huis brengen
Er was niet veel keus, toch een paar mooie pompoenen
In de tuin bloeit nu de reumaplant
Uit ervaring weet ik dat het nog wel een maand kan duren voordat de bladeren verkleuren. Het is echt nog maar helemaal het begin van de herfst.
Ik probeer terug te denken "Hoe was de zomer ook weer". Veel regen, begin september ineens heet. Veel verhalen over gestrande vakantiegangers vanwege natuurrampen in Europa, een oververhit Italië. De lange dagen, heerlijk, en dan na de 21-6 gaan ze zo vlug weer korter worden. En nu het weer regenachtig is is het al snel donker in huis. Gisteren dacht ik zelfs, ik steek kaarsjes aan.
Zomerkleren. Ik heb 1 zwarte wikkeljurk bij H&M gekocht, hij zit zo lekker, voel me er heerlijk in.
Stokbrood, kaasjes, salades.
Ik schilderde 4 "wereldmensen".
Ik las veel boeken over Simone de Beauvoir en de mensen rond haar heen.
Iedere avond wandel ik nog steeds via You Tube door New York. Ik verheug me nu al over Central Park in de herfst. Deze wandeling voelt zo ontspannen. New York is weer zo druk, zoveel mensen, mijn mond valt soms open. Ik kijk soms nog eens terug naar een wandeling tijdens de Corona periode. We leerden toen dat het dichtbij ook mooi is, dat we niet allemaal ver weg met vakantie hoeven te gaan. De les is vergeten. Binnenkort de klimaattop in Dubai. Is het gek wanneer ik denk, waarom niet via Zoom? Het goede voorbeeld geven? Gaat nu echt van iedere land meerdere mensen naar Dubai vliegen?
It’s the first day of autumn! A time of hot chocolatey mornings, and toasty marshmallow evenings, and, best of all, leaping into leaves! – Winnie the Pooh (OK, A A Milne)
Prinsjesdag, de Algemene Beschouwingen. Ik heb NPO Politiek aan en luister terwijl ik dit type. Bestaanszekerheid is nu het toverwoord. Dat er zoveel armoede in Nederland is werkt blijkbaar verbroederend. Hier kun je met elkaar over praten. Zal er nu echt een begin worden gemaakt met "nivellering"?
Ik geniet ervan dat Rob Jetten liet uitzoeken hoeveel geld de overheid geeft aan de fossiele industrie: Het gaat om een bedrag tussen de 39,9 miljard en 46,4 miljard euro. Is hiermee tegenstanders van het klimaatbeleid de wind uit de zeilen genomen? Hij wil 28 miljard besteden aan klimaatbeleid. Tegenstanders konden tot nu fel tegen dit bedrag ten strijde gaan, zoveel!!!!!!!! Maar nu............. beëindig de subsidiëring van de fossiele industrie, trek er de 28 miljard vanaf en we houden miljarden over. En we hebben een schone industrie. Ministerie: Jaarlijks minstens 40 miljard euro subsidie naar fossiele industrie | Politiek | AD.nl.
Onze woonkamer in de 60-70-er jaren, met gaskachel
Ik ben zo benieuwd hoe het zich gaat ontwikkelen
Ik moet steeds aan het volgende denken wanneer ik alle gekrakeel hoor wanneer het over de klimaataanpak gaat:
Toen ik 12 was hadden wij de oude grammofoon van mijn opa en oma, je moest het aandraaien en er hoorde grote, glazen platen bij. Ik draaide ze en kwam zo in contact met klassieke muziek. Ik hoorde zo operettes, iets wat ik nu nooit meer hoor. Ik kreeg een pickup platenspeler, ik zie hem nog voor me. Hij was auberginekleurig. Ik herinner me nog "living Doll" van Cliff Richard, een singeltje wat ik aan een stuk door draaide, naald weer van voren af aan neerzetten en hup, daar klonk het weer....... Tot mijn vader de kamer invloog en het ding afzette, zeggend; "Gek word ik ervan". Daarna nog een andere platenspeler, een muziekinstallatie met van alles erin (grammofoon, diskettespeler, radio) daarna een CD speler, nu luister ik naar Spotify.
Toen ik 12 was en wij in het openbaar vervoer stapten, kwam er een conducteur naar ons toe met een grote tas vol diverse kaart soorten, hij maakte een praatje en knipte met een tang een gaatje in het gekochte kaartje. Wanneer we met de trein gingen dan stonden we voor een balie en konden enkele reizen, retourtjes, weekendretourtje kopen. Er kwam voor de bussen een strippenkaart en toen.........o, wat handig een OV kaart voor alle soorten vervoer. Zo handig, alles digitaal.
Kennen we de videotheken nog? Nee, want we streamen.
Waarom vonden we die veranderingen allemaal zo doodgewoon?
We moesten wel, want de grammofoonplaten verdwenen, de strippenkaart verdween
Nu kunnen we kiezen, dat geeft een gevoel van macht............ja, geeft het dat?
NU STAAN WE WEER VOOR VERANDERINGEN
Straks niet meer koken op gas
Waterstof, ik hoor het, heb geen idee wat het is, maar het gaat helpen
Een klimaat waar je niet bang voor hoeft te zijn
Een zeespiegel die niet meer ENG stijgt
Een natuur die weer herstelt
Waarom zou je hier niet voor kiezen?
Een immense verandering, ja
Maar wij maakten mee dat we van kolen op gas overgingen, ik was jong
Nu gaan we van gas over op.........ik ben benieuwd
" Het verbaast me, dat het uiten van ideeën persoonlijke vijandigheid oproept. Dat men de vijand kan worden van iemand die in een richting denkt tegenovergesteld aan die welke men zelf heeft.
Dat de bedoeling van iemand betwist en bestreden wordt, dat vat ik, maar dat zijn gedachten opzettelijk verdraaid worden, de tekst verminkt door onjuiste citaten of valse weergave, dat er laster verspreid wordt, om persoonlijk te beledigen, dat is een van de raadsels van het leven".
Is dit een bericht op Twitter, pardon...... X?
Een hartenkreet van iemand op 1 van de sociale media?
Nee, dit is een zin uit het boek
"De Geschiedenis van mijn Leven" van de Franse schrijfster George Sand
Ik veranderde de tuintafel in een meer op de herfst gericht. Ik zie al pompoenen liggen, maar dat vind ik nog iets te vroeg. De rode besjes komen van een struik in de tuin. De rozen zijn nog van mijn verjaardag. Ze begonnen lelijk te worden, hier liggen ze nog even mooi.
IK GING NAAR DE STAD
Ik vertelde al eens dat ik bij de nieuwe winkel Sostrene Grene een leuke leesbril had gekocht
Maar............hij brak behoorlijk snel
Ik moest toch in de stad zijn, dus nog eens naar de winkel
En maar gelijk 3 leesbrillen gekocht
MUURSCHILDERIJ
Salem maakte in opdracht een prachtige muurschildering op doek Het doek hing in de woonkamer Het is nu klaar en alles kon weer terug gezet worden Grond schoonmaken, poetsen, zwaar werk, vermoeiend en schilderijen terugzetten
OPRUIMEN
Dit was de aanzet tot, en nu doorpakken en elke dag iets opruimen/wegdoen
Ik vertelde al eerder in het jaar daarmee te beginnen, maar het werd niets, ik kreeg zulke nare gevoelens. Achteraf gezien begrijp ik dat goed, want ik begon met het moeilijkste. Spullen van mijn overleden ouders en mijn boeken. Herinneringen, schuldgevoel, iets weggooien wat van hen is? Zo vond ik in een doos bretels en een stropdassenophouder. Ik heb ze uiteindelijk weggegooid. Het voelt niet al te slecht, want ik heb deze foto.
Wat betreft de boeken, dat is ook zo lastig. Ik heb nog mijn meisjesboeken, een stapel Bressen uit de jaren 70, een flinke stapel boeken over astrologie, ja, in de jaren 80 kon ik een horoscoop trekken, een stapel "vrouwen" boeken uit, wanneer was het dat er vrouwenboekhandels waren, eind jaren 80, jaren 90. Ik ga ze nooit meer lezen. Ik kon het over mijn hart krijgen een aantal boeken weg te doen, o.a. dikke puzzelboeken van mijn vader. Maar genoemde stapels boeken, het lukte me nog steeds niet ze weg te doen. Wel heb ik alles geherstructureerd. Het staat nu allemaal veel mooier.
Mijn opruimen heeft een doel. Ik wil ontrommelen. Ik heb nu de twee lastigste klussen gedaan. Hoewel er nog tassen vol oude brieven en een tas vol bankafschriften zijn, heel veel foto's, waarvan ik niet meer weet wat ik precies heb. Ik heb me nu voorgenomen elke dag een kastje, elke dag een half uur en eens kijken waar we dan zijn aan het eind van het jaar. Het jaar daarna ga ik verder. En..... echt ook wegdoen.
Natuurlijk lees ik regelmatig, maar wat me de afgelopen dagen bezig houdt zijn
De komende verkiezingen
Klimaatproblematiek, de klimaatactivisten waar ik 100 % achter sta
Ik kan het bijna niet geloven dat dit in ons land is gebeurd. Zelf werkte ik bij het Arbeidsbureau wat later CWI en nog later onderdeel van de UWV werd. Ik ging 2012 met pensioen, de periode waarin Kamp etc. bezig was met het opstellen van de fraudewet. Klantvriendelijkheid was bij mij nr 1 en ik heb het zelfs tegen de verdrukking in vol gehouden. Bij het CWI kreeg ik voor het eerst te maken met "handhaving". Daarvoor kende ik het woord niet. Ik kreeg dingen te doen, die me uiteindelijk ziek maakten. Gelukkig kwamen daarna de competentietesten en kon ik me als tester inzetten. Dat een overheidsinstantie mensen zonder enige uitleg kan betichten tot fraudeur en daarna alle kanalen tot communicatie afsluit, ik vind het een misdaad.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
