Wat een heerlijk weer. Ik heb kleine wandelingen rond het huis gemaakt. Ik maakte een heleboel herfstfoto's.
Sinds ik een digitale camera heb, maak ik van deze kardinaalsmuts een foto in de herfst. De struik staat ergens bij ons in de wijk. Toen ik het de eerste keer eens goed van dichtbij bekeek, geloofde ik mijn ogen niet. Oranje en roze, vroeger zou er gezegd zijn, het vloekt. En kijk nu eens wat de natuur doet....
Ik schilder op dit moment taartjes
Want er komen een paar verjaardagen aan
En ik wil graag handgeschilderde kaarten sturen
Gisteren ben ik even de stad in geweest
Ik zocht o.a. voor de bon die ik voor mijn verjaardag kreeg een boek
En ik slaagde
het werd.......
Dit boek las ik verleden jaar
En ik vond het schitterend
Ik vind het een echt boek voor de winter
want ik herinner me dat het er veel in sneeuwde
Ik heb me voorgenomen
een nieuwe traditie te maken en het boek iedere winter te gaan lezen
Ik las voor mijn biografie project over het leven van Vanessa Bell. Vanessa Bell die als kind opgroeide in een groot Victoriaans gezin met vader Leslie Stephen, auteur en eminent Victorian en Julia Prinsep Jackson, een beauty en weldoenster, diverse halfbroers en halfzus en haar broers Thoby, Adrian en haar zus Virginia, later de beroemde schrijfster Virginia Woolf. Vanessa wil al op jonge leeftijd schilder worden en gelukkig mocht zij van haar vader naar de Sir Arthur Cope's art school ging in 1896, en daarna studeerde ze schilderkunst aan de Royal Academy in 1901. Haar zus Virginia blijft haar hele leven boos dat zij, die graag naar de universiteit wilde, geen opleiding buitenshuis mocht volgen. Maar eerst krijgen de kinderen een enorme klap te verwerken. Haar moeder sterft onverwachts en daarna haar stiefzus Stella. Vanessa hield veel van hen en miste hen haar hele leven. Maar erg was tevens dat zij ineens op 16 jarige leeftijd verantwoordelijk werd voor het huishouden. Er waren bedienden, maar Vanessa was verantwoordelijk voor het huishoudboekje en iedere maand werd het een drama. Haar vader wilde het inzien en werd daarna furieus en schreeuwde dat ze hen allemaal ten gronde zou richten. Totale onzin want na zijn dood erfden de zussen Vanessa en Virginia genoeg om niet meer te hoeven werken of verplicht te trouwen. Deze ervaring maakte wel dat Vanessa haar hele leven toen zij zelf een huishouding kreeg dit doelmatig leidde.
Het overlijden van haar vader was voor Vanessa een bevrijding. Zij verkocht het huis en de inhoud en huurde een huis in de wijk Bloomsbury in Londen, waar zij met Virginia en haar broers ging wonen. Haar broer Thoby nam zijn vrienden van de universiteit mee naar huis en zo ontstond de Bloomsbury Groep. In tegenstelling tot haar ouderlijk huis creëerde Vanessa hier een sfeer waarin alles openlijk besproken mocht worden, niets was taboe. De zussen leerde al snel mee te praten over onderwerpen op het gebied van kunst, cultuur, politiek maar ook werd er vrij gesproken over de diverse relaties die er ontstonden zowel hetero-als homoseksueel.
Een tweede schok toen onverwacht haar broer Thoby stierf. Vanessa nam vrijwel gelijk het huwelijksaanzoek van Clive Bell aan. Virginia en Adrian vonden een ander huis. In het begin was het een gelukkig huwelijk. Echter toen er kinderen kwamen werd de aandacht van Vanessa opgezogen door het moederschap. Clive flirtte met Virginia en later begon Clive relaties met andere vrouwen. Vanessa vond dit allemaal niet zo erg. Zij zelf werd verliefd op Roger Fry.
Maar haar echte liefde kwam later en was voor de homoseksuele schilder Duncan Grant. Samen woonden zij in Charleston huis. Een huis wat door hen samen gedecoreerd werd en wat een toevluchtoord werd voor veel leden van de Bloomsbury groep en hun aanhang. In dit huis liggen heel veel uren van gezamenlijk schilderen. Vanessa creëerde ook hier een sfeer van vrijheid. Er waren een paar bedienden en vooral de kok Grace heeft hier lange tijd gewerkt. De kinderen hadden veel vrijheid. Duncan was Vanessa niet trouw en dat vond zij moeilijk. Duncan nam de vrienden waar hij op viel mee naar Charleston en zij bleven er lang wonen, zij voelden zich welkom. Vanessa en Clive bleven altijd getrouwd en waren goede, zorgzame vrienden voor elkaar. Toen Vanessa een dochter kreeg van Duncan Grant heeft Clive Bell haar geëcht. Vanessa heeft heel lang gewacht tot zij Angelica vertelde wie haar werkelijke vader was. Iets wat Angelica veel moeite gaf om te verwerken.
Duncan Grant, Angelica Bell, Roger Fry
Vanessa heeft de schilderkunst van Duncan Grant altijd erg bewonderd. Zij vond hem een betere schilder dan zijzelf. Ik vind dit jammer, want ik vind haar schilderijen niet onder doen voor de zijne.
Vanessa Bell the painter was as radical as Virginia Woolf the writer. Ihave come to think her more so. In her simplified portraits and mysterious dream landscapes painted from 1911 onwards, she invented a new language of visual expressiveness. Bell and Grant's still-life paintings of 1914-15 are among the earliest pure abstracts in the Europe of the time.
You can see in Bell's search for light and pattern a desperate response to the sepulchral interior of the Stephen mansion in Hyde Park Gate where, as she remembered later, faces around the dinner table loomed out of the surrounding shade like Rembrandt portraits.
In 1913 Vanessa Bell joined with Roger Fry and Duncan Grant to form the Omega Workshops in 1913. Other artists involved included Henri Gaudier-Brzeska, Percy Wyndham Lewis and Frederick Etchells. Fry's biographer, Anne-Pascale Bruneau has argued that: "It was an ideal platform for experimentation in abstract design, and for cross-fertilization between fine and applied arts.... However, in spite of a number of commissions for interior design, the company survived the war years with difficulty, and closed in 1919."
Some of Bell's Omega work was related to her painting; for example, screens, murals, decorated furniture. She decorated a nursery with Cubist elephants and fishes around the floors and ceiling which she felt children would like "even if it startles their parents".A final Omega technique acquired by Bell was that of woodcutting.
Vanessa ontmoette veel andere schilders in binnen-en buitenland.
Vanessa en de leden van de Bloomsbury groep reisden regelmatig naar het buitenland. Zij bezochten Frankrijk, Italië, Duitsland. Zij woonden ook een periode in Frankrijk in le Bergère, een huisje wat zij huurden. Zij schilderde hier en er kwamen weer veel vrienden logeren. vanessa-bell-la-bergere-cassis
Vanessa werd vaak uitgenodigd voor feesten en zij kende veel mensen uit de upper class. Zij kon zich hier goed staande houden, maar was eigenlijk liever thuis in Charleston waar ze kon schilderen. Zij nam de gewoonte aan om in gemakkelijke kleren te lopen, vaak in kleurencombinaties, die alleen zij kon maken. Zo kwam zij ook wel bij officiële gelegenheden. Hoofden draaiden zich dan om.
Vanessa was pacifiste. In de 1-ste wereldoorlog lukte het haar om Duncan Grant en zijn vriend buiten de dienstplicht te houden. Het was voor haar hard te verteren dat haar oudste zoon Julian een andere weg insloeg. Om haar heen veranderde de wereld. Hitler sprak zijn agressieve taal en pacifisme verloor invloed. Haar zoon nam dienst als ambulance chauffeur in de Spaanse burgeroorlog en verloor hier zijn leven. De klap kwam heel hard aan en Vanessa verloor toen veel van haar blijheid. Virginia, haar zus, die zo goed begreep hoe het Vanessa te moede was, gaf haar steun. Vanessa, die altijd al iemand was die privacy belangrijk vond trok zich verder in zichzelf terug.
Er valt nog zoveel meer over Vanessa Bell te vertellen. Zij die zo kundig was in het draaiend houden van haar huishouden, waar altijd veel bezoek was, kon ook erg verstrooid zijn. Zo las ik een verhaal dat zij, die totaal niet geïnteresseerd was in ""het nieuws"" en de politiek, ooit een krant halverwege doorgelezen had voordat ze door kreeg dat die 2 jaar oud was.
Zij was een goed autorijdster, maar ooit parkeerde zij haar auto ergens en kon hem toen niet meer terugvinden, Zij ging met de bus terug.
Toen tijdens de WO II haar Londense huis door de Duitsers werd gebombardeerd en haar schilderijen die er stonden allemaal vernietigd werden, reageerde ze met "Ik schilder gewoon weer nieuwe""
Ik heb een heel mooie biografie gelezen over een inspirerende vrouw. Ik las het boek in het Engels, ik geloof niet dat er een Nederlandse vertaling is. Wat ik jammer vind. Ik zou graag willen dat ook mensen die geen Engels kennen deze biografie zouden kunnen lezen. Het was goed voor mijn Engels, wan tik kwam een aantal onbekende woorden tegen. Ik vind het jammer dat ik ze niet even opgeschreven heb want ik ben ze allemaal vergeten.
In augustus las ik een biografie over Virginia Woolf. Ik ben al heel lang een bewonderaar van haar, ik hou van haar. Al vanaf de jaren 80. In de loop der tijd heb ik veel boeken over haar en de mensen om haar heen verzameld.
Virginia Stephen werd in 1882 geboren in Londen. Haar ouders waren Leslie Stephen een erudiet auteur, biograaf en criticus en Julia Duckworth, beroemd om haar schoonheid en goede werken. Voor beiden was het een tweede huwelijk en de kinderen uit beide huwelijken woonden bij elkaar in een huis in Londen. Directe broers en zussen van Virginia waren Thoby, Vanessa en Adrian. Hoewel het een groot huis met veel verdiepingen was maakten de kleine kamers met de Victoriaanse inrichting toch een volle, donkere indruk. Er was altijd bezoek en het was dus een drukte van belang. De jongens gingen studeren, de meisjes bleven thuis. Omdat Leslie ontdekte dat Virginia van lezen en schrijven hield, stelde hij zijn bibliotheek voor haar open en hij gaf haar thuis onderricht. Vanessa wilde schilderen en zij mocht naar een schilderopleiding. Virginia heeft het altijd erg gevonden dat zij niet dezelfde kansen kreeg als haar broers.
Vanessa, Stella en Virginia
De klap was groot toen onverwacht hun moeder stierf. Haar stiefzusje moest nu het huishouden runnen, maar ook Stella stierf onverwacht en toen nam de 16 jarige Vanessa het over. Met grote stress want haar vader werd erg zwaarmoedig na het overlijden van zijn vrouw en maakte iedere maand een drama wanneer Vanessa haar huishoudboekje moest laten zien. Hij schreeuwde dan dat zij hen allemaal aan de bedelstaf zou brengen. Iets wat ver bezijden de waarheid was, want toen Leslie stierf was er zoveel geld voor de zussen dat zij niet meer afhankelijk zouden zijn van een man of een baan.
En toen begon het.
Het leven voor de zussen..................Vanessa ruimde de spullen op, verkocht het huis, huurde een huis in de wijk Bloomsbury in Londen, waar ze samen met Thoby, Virginia en Adrian ging wonen. Thoby nam zijn vrienden van de universiteit mee naar huis en vrijelijk werd er over alles gediscussieerd. (These were rooms of their own, where things previously unthinkable were suddenly becoming sayable. "Semen?" asked Lytton Strachey, pointing at a stain on Vanessa Bell's white dress.)
Zo kwamen langs Lytton Stratchey, Clive Bell, John Maynard Keynes. Eerst waren de zusjes Stephen stil, maar allengs namen zij deel aan het debat en ontpopten zich als scherpe geesten. In die tijd was het ongewenst, meisjes die op deze manier optrokken met ongehuwde mannen. Dat veel van hen homoseksueel waren maakte niet dat dit gemakkelijker werd geaccepteerd door de familie. De zussen besloten de familie niet meer uit te nodigen. Weg waren de vormelijke Victoriaanse teaparty's, waar niets wezenlijks besproken mocht worden. Hun familie werd de Bloomsbury groep.
Virginia ging les geven aan volwassenen en werd een gewaardeerd boekrecensente. Zij ging door met het schrijven voor haarzelf. Opnieuw een schok toen volkomen onverwacht haar broer Thoby stierf. Vanessa accepteerde een paar dagen daarna een huwelijksaanzoek van Clive Bell en Virginia ging samen met haar broer Adrian en enkele mannelijke Bloomsbury leden elders wonen.
Later accepteerde Virginia een huwelijksaanzoek van Leonard Woolf. Het werd een gelukkig huwelijk. Volgens haar neef Quentin Bell de beste beslissing die zij in haar leven nam. Want Leonard gaf haar zijn toewijding en liefde en zorgde voor stabiliteit. Hij zorgde ervoor dat ze voldoende at, dat ze voldoende wandelde in de natuur en dat ze voldoende uitrustte. Zij liet hem ook als eerste haar boeken lezen. Zij vertrouwde hem.
Leonard was niet op de hoogte van het feit dat Virginia een zenuwinstorting had gehad na het overlijden van haar ouders. Hij ontdekte het echter snel, want na hun huwelijk begon het opnieuw. Zij hadden net een huis gehuurd waarin ze een drukkerijtje waren begonnen, de Hogarth Press. Virginia werd ""gek."' Zij vloog Vanessa en haar vrienden aan, wilde niet eten, werd wantrouwig, hoorde vogels in het Grieks praten, was helemaal manisch. Het duurde maanden lang maar gelukkig herstelde Virginia. De dokter gaf aan dat een rustig leven met weinig spanning en veel regelmaat het beste zou zijn. Nu was Virginia al regelmatig een huis gehuurd op het platteland om daar rustig te kunnen schrijven. Samen zochten ze een huis en vonden Monk's House. Julie moeten echt eens op deze link klikken. Want het huis is zo mooi.
Hier leefden zij een rustig leven. Virginia schreef hier verder aan haar boeken. Zij wilde niet zomaar schrijven. Het was haar niet genoeg om te vertellen over een hoofdpersoon die allerlei acties uitvoert en dingen bedenkt. Voor haar was het leven veel complexer.
Met stream of consciousness bootst de schrijver het menselijkdenken na door weergave van een ononderbroken stroom van ideeën, gevoelens, observaties en herinneringen. In tegenstelling tot verhalen met een conventionele plotkan het thema in stream of consciousness-verhalen ineens veranderen of het verhaal kan plots een andere richting uitgaan. Het volgt als het ware de grilligheid van de gedachten en gevoelens van de personages. wiki/Stream_of_consciousness
Virginia Woolf schreef een flink aantal boeken. Het gaf heel veel spanning om de manuscripten aan een uitgeverij te geven en ook de publicatie van een boek was een gevaarlijk moment. Het gaf zoveel stress dat de kans dat Virginia weer ziek zou worden groot was. Ze ontdekte zelf dat wanneer ze, wat zij noemde, een tussendoor boek schreef, iets van die spanning werd weggehaald. Zo schreef zij Orlando, A Room of One's Own en Flush. Die boeken vind ik erg leuk.
Ik kan nog zoveel meer over haar vertellen. Dat zij een scherp observator was. Dat zij het leuk vond om bij iedereen die ze tegenkwam een verhaal te verzinnen. Over haar ontmoetingen met andere mensen. Over haar verhouding met Vanessa, haar zus. De zus die Virginia zo bewonderde. De zus die zo introvert kon zijn dat zij het moeilijk vond aan Virginia te vertellen dat zij zoveel steun van haar had gehad na het overlijden van haar oudste zoon. Toen Virginia het later van een ander hoorde was zij stomverbaasd. Zij had altijd het gevoel gehad dat zij op Vanessa bouwde en niet andersom. Dat na de Duitse bombardementen op Londen het huis van zowel Vanessa als van Virginia werden gebombardeerd. Al de schilderijen van Vanessa waren vernietigd. Virginia vond haar dagboeken terug in het puin.
Bekijk de filmpjes hieronder maar om nog meer verhalen te horen.
En toen kwam die vreselijke dag dat Leonard een brief vond.
I feel certain that I am going mad again. I feel we can't go through another of those terrible times. And I can't recover this time. I begin to hear voices, and I can't concentrate. So I am doing what seems the best thing to do. You have given me the greatest possible happiness. You have been in every way all that anyone could be. I don't think two people could have been happier 'til this terrible disease came. I can't fight any longer. I know that I am spoiling your life, that without me you could work. And you will I know. You see I can't even write this properly. I can't read. What I want to say is I owe all the happiness of my life to you. You have been entirely patient with me and incredibly good. I want to say that — everybody knows it. If anybody could have saved me it would have been you. Everything has gone from me but the certainty of your goodness. I can't go on spoiling your life any longer. I don't think two people could have been happier than we have been. V
Virginia voelde opnieuw dat haar ""gekheid"" begon. Ze kon het niet nog een keer doormaken, met misschien de kans om nooit meer beter te worden. Een ze wilde het Leonard ook niet nog een keer aandoen. Ze stopte haar zakken vol met stenen en liep de rivier in vlak bij hun huis. Drie weken later werd zij gevonden. Haar as is in de tuin van Monk's house begraven. Leonard heeft er alles aan gedaan om haar boeken, brieven, dagboeken voor ons te bewaren.
Op Pinterest heb ik veel informatie en foto's verzameld.
Er valt nog zoveel meer te vertellen en te ontdekken. Ik blijf het leuk vinden over haar en de Bloomsbury Group te lezen, filmpjes en foto's te bekijken
Dit boek las ik verleden jaar
Ik las voor mijn biografie project over het leven van Vanessa Bell. Vanessa Bell die als kind opgroeide in een groot Victoriaans gezin met vader Leslie Stephen, auteur en eminent Victorian en Julia Prinsep Jackson, een beauty en weldoenster, diverse halfbroers en halfzus en haar broers Thoby, Adrian en haar zus Virginia, later de beroemde schrijfster Virginia Woolf. Vanessa wil al op jonge leeftijd schilder worden en gelukkig mocht zij van haar vader naar de Sir Arthur Cope's art school ging in 1896, en daarna studeerde ze schilderkunst aan de Royal Academy in 1901. Haar zus Virginia blijft haar hele leven boos dat zij, die graag naar de universiteit wilde, geen opleiding buitenshuis mocht volgen. Maar eerst krijgen de kinderen een enorme klap te verwerken. Haar moeder sterft onverwachts en daarna haar stiefzus Stella. Vanessa hield veel van hen en miste hen haar hele leven. Maar erg was tevens dat zij ineens op 16 jarige leeftijd verantwoordelijk werd voor het huishouden. Er waren bedienden, maar Vanessa was verantwoordelijk voor het huishoudboekje en iedere maand werd het een drama. Haar vader wilde het inzien en werd daarna furieus en schreeuwde dat ze hen allemaal ten gronde zou richten. Totale onzin want na zijn dood erfden de zussen Vanessa en Virginia genoeg om niet meer te hoeven werken of verplicht te trouwen. Deze ervaring maakte wel dat Vanessa haar hele leven toen zij zelf een huishouding kreeg dit doelmatig leidde.
Vanessa en de leden van de Bloomsbury groep reisden regelmatig naar het buitenland. Zij bezochten Frankrijk, Italië, Duitsland. Zij woonden ook een periode in Frankrijk in le Bergère, een huisje wat zij huurden. Zij schilderde hier en er kwamen weer veel vrienden logeren.
Zo kwamen langs Lytton Stratchey, Clive Bell, John Maynard Keynes. Eerst waren de zusjes Stephen stil, maar allengs namen zij deel aan het debat en ontpopten zich als scherpe geesten. In die tijd was het ongewenst, meisjes die op deze manier optrokken met ongehuwde mannen. Dat veel van hen homoseksueel waren maakte niet dat dit gemakkelijker werd geaccepteerd door de familie. De zussen besloten de familie niet meer uit te nodigen. Weg waren de vormelijke Victoriaanse teaparty's, waar niets wezenlijks besproken mocht worden. Hun familie werd de Bloomsbury groep.
Later accepteerde Virginia een huwelijksaanzoek van Leonard Woolf. Het werd een gelukkig huwelijk. Volgens haar neef Quentin Bell de beste beslissing die zij in haar leven nam. Want Leonard gaf haar zijn toewijding en liefde en zorgde voor stabiliteit. Hij zorgde ervoor dat ze voldoende at, dat ze voldoende wandelde in de natuur en dat ze voldoende uitrustte. Zij liet hem ook als eerste haar boeken lezen. Zij vertrouwde hem. 
Virginia Woolf schreef een flink aantal boeken. Het gaf heel veel spanning om de manuscripten aan een uitgeverij te geven en ook de publicatie van een boek was een gevaarlijk moment. Het gaf zoveel stress dat de kans dat Virginia weer ziek zou worden groot was. Ze ontdekte zelf dat wanneer ze, wat zij noemde, een tussendoor boek schreef, iets van die spanning werd weggehaald. Zo schreef zij Orlando, A Room of One's Own en Flush. Die boeken vind ik erg leuk.
