Gelukkig kan de natuur me troosten
En ook plantjes in onze tuin
En het uitzicht uit het raam
donderdag 21 maart 2019
donderdag 14 maart 2019
13 MAART - BOOMFEESTDAG IN ARNHEM PROCESSIE VOOR BEHOUD VAN BOMEN
13 MAART - BOOMFEESTDAG IN ARNHEM
PROCESSIE VOOR BEHOUD VAN BOMEN
Gisteren liepen Mariëlle en ik mee
We zaten in de bus er naar toe en het goot
Zo erg, dat toen we over de brug reden er niets te zien viel
We keken elkaar aan en zeiden
Waar beginnen we aan
Maar toen we ons bij de groep voegden
Stopte de regen en al lopend brak regelmatig de zon door
Lopende kunstwerken
Een petitie met handtekeningen
werd overhandigd aan Groen Links
Waarom liep ik mee
Het valt mij al jarenlang op hoeveel er gekapt wordt in mijn wijk. Zowel bomen en struiken. En het gaat maar door. Ik ben de Facebook pagina van BehoudBomenArnhem gaan volgen. Ik ben geschrokken wat ik daar las over de bomenkap in heel Nederland. Wanneer je op iets gaat letten ontdek je steeds meer. En zo vond ik uit dat dit wereldwijd op een schrikbarende manier gebeurd. Ik begon te ontdekken dat biomassa, wat in mijn oren klonk als iets milieuvriendelijks heel rare kanten heeft. En ik werd alert.
Sinds er geen kapvergunning meer nodig is, worden er veel meer bomen omgezaagd
Waar wij om vragen is dat de kapvergunning weer terug komt
Het Provinciehuis
Audrey Hepburnplein
Een wandeling door de stad
‘Ode aan het Varken’
van kunstenares Jantiek Mook
Marianne Thieme onthulde 11 maart dit varken
Met het kunstwerk wil de partij aandacht vragen voor de positie van dieren in de vee-industrie
Ik vind het echt een prachtig kunstwerk, van mij mag het blijven staan
Bij het aardvarken jonge activisten, enthousiast de hele wandeling roepend
``Kappen met Kappen``
De binnenstad in
Mark Bosch legde aan voorbijgangers uit
waar deze processie om gaat
Het was fijn om mee te lopen
Ik maak me echt zorgen over het kappen van bomen
En dit gaf het gevoel iets te kunnen doen
Ik maak me echt zorgen over het kappen van bomen
En dit gaf het gevoel iets te kunnen doen
dinsdag 12 maart 2019
Alice in Wonderland begrijpt de wereld nu beter........
Herinneren jullie je nog dat ik vol trots vertelde hoe ik van die irritante spam mail afkwam? Onderaan elke mail is een mogelijkheid om aan te klikken dat je de mail niet meer wilt. Ha fijn, dacht ik, en klikte van alles weg. Dacht ik...…..
Maar...…
Op dit moment krijg ik meer rotzooi dan ooit. Bitcoin rommel, cadeaus, prijzen, gratis dingen, aanmaningen over dingen die ik niet kocht, bezorgheid mbt mijn energierekening, reizen die ik niet wil, pillen/medicijnen.
Nu las ik onlangs dat wanneer je aanklikt dat je dingen niet wilt "men" weet dat je emailadres in gebruik is en dan stort "men" zich op je. Wat een wereld, he?
donderdag 7 maart 2019
Voor mijn boekenproject 2019 las ik Peter d´Hamecourt´s "In het spoor van de Russische Ziel", Dostojevski tussen Europa en Rusland.
In april 1864 overleed Dostojevski's broer, die grote schulden achterliet. Dostojevski sloeg met zijn vrouw Anna op de vlucht voor de schuldeisers en zocht genezing van zijn astma en epileptische aanvallen bij de geneeskrachtige bronnen van Centraal Europa. Ze trouwden op 15 februari 1867, twee maanden later verhuisden ze naar West-Europa, waar ze tot 1871 zouden blijven. D´Hamecourt baseert zijn boek op de brieven die Dostojevskt schreef en op de brieven van zijn vrouw. Peter d´Hamecourt maakt in onze tijd dezelfde reis als de Dostojevski maakten.
De Dostojevskis verblijven in verschillende steden in Dresden, Bad Homburg, Wiesbaden en Geneve in armoedige omstandigheden. Dostojevski probeert aan geld te komen door te gokken. Hij laat zijn vrouw alleen en trekt naar een stad waar hij kan gokken. Niet alleen hun weinige geld, ook de kleding en sieraden van zijn vrouw. Zij moeten bedelbrieven schrijven naar familie en vrienden en wanneer er geld binnen komt vergokt hij een deel. Anna blijft geduldig achter hem staan, hoewel zij zich alleen voelt en zich zorgen maakt. Over hun armoede, over mogelijk amoureuze escapades van Dostojevski.
Dostojevskij ergert zich aan de Duitsers, aan de Zwitsers, aan Europa. Hij ontwikkelt een idee van de Russische ziel, geent op het ortodoxe Christelijke geloof en de tzaar. De Russisch-Orthodoxe Kerk (ongedeeld en trouw aan de tradities) zou alle andere kerken overbodig maken. Dostojevski begon een groot wantrouwen te ontwikkelen met betrekking tot de revolutionaire gedachten in het westen en in Rusland. Peter d´Hamecourt maakt regelmatig een vergelijking met de huidige poltieke machthebbers.
Dostojevski waardeerde en had voor zijn schrijven doorgaans behoefte aan een regelmatige en geordende routine. Anna, met haar kalme en betrouwbare karakter, bleek wat dat betreft een uitstekende hulp. Hij schreef tot laat in de nacht, werd ‘s ochtends laat wakker, ontbeet met Anna, en werkte dan door tot laat in de middag, waarna ze dan gingen eten. Na het eten ging hij vaak in zijn eentje naar een café voor een kop koffie en om de kranten te lezen, ook een paar uit Rusland. Hij was bijzonder geïnteresseerd in het Russische nieuws over het nieuwe jurysysteem en de ontwikkelingen bij de spoorwegen, beiden zaken die hij krachtig steunde. ’s Avonds keken ze soms rond in de dure winkels van de stad, en wees hij op dingen die hij voor haar zou kopen als ze rijk zouden zijn. Helaas was echter het tegenovergestelde het geval, en vaak liepen ze overdag naar het postkantoor in de hoop dat er geld uit Rusland zou zijn aangekomen. ’s Avonds in hun appartement stak hij dan de kachel aan, dronken ze koffie en las hij haar voor uit De Idioot, of dan lazen ze wat, vooral Franse schrijvers. Hugo, Balzac en George Sand waren een aantal van zijn favoriete schrijvers, en hij wees Anna bij het lezen de weg. Het is aangrijpend te lezen over de dood van het dochtertje in Geneve.
Ik lees o.a over Catharine de Grote. Ik wist niet dat zij van oorsprong een Duitse prinses was. Na haar huwelijk en verhuizing naar Rusland trokken veel Duitse kolonisten met haar mee en bevolkten Oekraine en het Wolgagebied. Ik wist ook niet dat veel van hun nazaten terugkeerden naar Duitsland. Vanaf het begin van de jaren 80 en vooral na de val van het communisme in Oost-Europa emigreerden veel Wolga-Duitsers terug naar Duitsland, In de jaren 1990 maakte de Duitse overheid het moeilijker om Russen van Duitse afkomst in Duitsland te laten wonen vooral als ze niet het Wolga-Duitse dialect spraken. wiki/Sovjetrepubliek_der_Wolga-Duitsers
ruslandduitsers-keerden-massaal-terug-naar-duitsland
In 1867, een paar weken na hun aankomst in Genève, woonden het echtpaar Dostojevski een zitting bij van het Congres van de Liga voor Vrede en Vrijheid, dat bijeengeroepen was temidden van de angst voor een mogelijke Frans-Pruisische oorlog. Zij ontmoeten hier o.a. Garibaldi, de Italiaanse vrijheidsstrijder. verbodengeschriftende-dostojevskis-in-geneve
Peter d´Hamecourt spreekt met meerdere Dostojevski kenners, meestal is hij het niet met hen eens, ik heb geen idee wie van hen gelijk heeft. Zijn zij nu kritiekloze bewonderaars? Is hij een vooringenome Westerse criticus? Ik heb werkelijk geen idee. Door het gokken van Dostojevski zo te benadrukken, zijn antisemitisme, zijn afzetten tegen Westerse waarden, zijn geloof in de Russische ziel en de link te leggen naar de huidige Russische leiders neemt Peter d´Hamecourt een standpunt in. Hij slaagt er niet in mij duidelijk te maken wat die Russchische ziel nu eigenlijk inhoudt. Ik blijf een vaag idee houden. Aan het eind van het boek wordt Dostojevski als een held binnengehaald in Rusland. Peter d´Hamecourt noemt hem geniaal.
BOEKENPROJECT 2019
In het spoor van de Russische Ziel - Peter d´Hamecourt
Mijn Amerika - Mart Smeets
Rose - Rosita Steenbeek
Ik kom terug - Adriaan van Dis
dinsdag 5 maart 2019
Lente in de tuin en huis, aftakeling en een nieuwe voorraad boeken.
Zon in ons huis, narcissen
Gisteren ruimde ik de laatste kerst-winterspullen op, echt waar, nu pas
Ja, sommige vind ik zo leuk
Ik heb ze allemaal in een ruimte onder een houten bank gedaan
Het zit nu vol, ieder jaar wordt het meer
In de tuin
De eerste vergeet-me-nietjes
En ineens zie ik dit in de tuin
Zijn dit Maartse viooltjes?
Ik was weer even in de stad
Ik wilde naar de bieb
En zag de laatste huizen afgebroken worden rond de kerk
Het geeft een raar gevoel
Jarenlang liep ik hier langs op weg naar mijn werk
Families beleefden hier lief en leed
En kijk nu
Ik zag aan plafonds nog een lamp en ergens anders spotjes
Iemand had een muur behangen met een wandgrote wereldkaart
Oogst uit de bieb
zondag 3 maart 2019
Wandelend onze stad nader ontdekken, Klarendalseweg.
We hebben een nieuw plan
Dit jaar wandelend onze stad nader ontdekken
Dit is de tweede wandeling, doel van de wandeling is de Klarendalseweg
Ik ben er in alle jaren dat ik in Arnhem woon twee keer geweest
We beginnen op de Hommelweg. Ik zie een Syrisch restaurant, meerdere "barbers", grappig die naam. Ik zie een winkel waar ik dolgraag nog een keer door heen wil lopen. Het is een supergezellige, overvolle huishoudelijk benodigdheden winkel. Een soort Action, maar dan ligt alles propvol naast, achter en over elkaar en met een Oosterse touch. Boven de brug een doek met de woorden Carnaval- Ramadan. Hallo, en dan wordt er gezegd dat mensen langs elkaar leven?
Ik zal jullie direct maar zeggen, ik leerde achteraf meer over deze straat en de gebouwen. We kwamen gebouwen tegen waarvan we niet wisten wat het waren. Thuis zocht ik het op en dacht ik: " O, was dat nu........"
Restaurant goedproeven
Met volle overtuiging vertelde ik dat het restaurant dat we als eerste tegenkwamen het voormalige postkantoor is en er al heel lang staat. Ik had duidelijk de klepel horen luiden..... Hoe is het echt? Dit gebouw, was het voormalig stationspostkantoor, stationklarendal. Arnhem kreeg een nieuw station, om ruimte te maken wilde men dit gebouw afbreken, maar inwoners protesteerden. De gemeente sloeg het toen op en later is het opnieuw opgebouwd in Klarendal.
Ik zie een foto van de vroegere situatie
en begin me het te herinneren
In deze straat is het Arnhemse Modekwartier gevestigd
Winkels en andere jonge ondernemers in fashion, schoenen, tassen. modekwartier
Klarendal was een volkswijk die verloederde in de jaren 70
Met het beleid van Ella Vogelaar werd het een krachtwijk en nu is het een van de leukste wijken
Muurschilderingen
We lopen tegen een muurschildering aan waarvan ik het eerste deel, de vrouw met kinderwagen eerder zag en fotografeerde. Maar dat daar een hele doorgang achter zit met nog veel meer prachtige schilderingen wist ik niet. Dit was echt een vondst.
Op internet zocht ik naar informatie over de maker
Ik vond Els van der Kooiyoyo/autobiografie
Zij heeft nu een werkruimte dichtbij deze muurschilderingen
We zien mooie bewerkte muren
en frêle kerstversieringen
En een heleboel vlaggetjes
In een ruimte doen kinderen aan yoga op het geluid van een drum
Molen de Kroon
Dan zien we de straat waar de molen staat
Daar willen we omheen lopen
Even verderop weer een verrassing
Ibn-i Sina school
Want een prachtig geel gebouw doemt op
Kinderstemmetjes en ouders, een school
Ineens dringt toch me door "is dit de Ibn-i Sina school waar ik over las?"
De school die gekozen werd tot beste lagere school in Arnhem in 2018?
Thuisgekomen opgezocht en ja, het is de Ibn-i Sina
Wat een prachtig gebouw en wat een mooi resultaat van deze school
De Leuke Linde
Nog even doorgelopen en we stuiten weer op een verrassing
Een enorme open ruimte waar gesport wordt
maar ook veel andere dingen, geen idee wat allemaal precies
Er ligt een hondje op wacht
Huis van Puck
En dan komen we bij een gigantisch complex. Kan me niet herinneren het ooit gezien te hebben. Thuis opgezocht. Het blijkt de vroegere Menno van Coehoorn kazerne. Jongeren lopen in en uit. Hier huist blijkt later nu o.a. het Huis van Puck, hét centrum voor podiumkunsten in Gelderland. Huis van Puck Een theaterzaal, café en repetitieruimtes. Voorstellingen en evenementen, cursussen, een driejarige opleiding Theatermaker. Ook zit er het MFC Klarendal, een Multi Functioneel Centrum. mfc
Dan komen we bij de Musschenstraat. Mij valt de oud Hollandse schrijfwijze op. Omdat het zulk heerlijk weer is zie ik overal huiskamerstoelen buiten staan, lezende mensen. Op-de-stoep-het-straatleven-van-klarendal. Het straatje blijkt rond te lopen. Thuis lees ik er meer over.
We hebben over onze stad veel bijgeleerd
Voortaan wanneer ik over het Huis van Puck hoor of over de Ibn-i Sina school
hoor weten we hoe het eruit ziet en waar het ligt
En thuis stalde we alle boodschappen uit die we bij de Turkse supermarkt haalden
vrijdag 1 maart 2019
In februari las ik voor mijn boekenproject 2019 " Mijn Amerika`` van Mart Smeets.
In eerste instantie was ik heel enthousiast over het boek. Precies het soort boek wat ik leuk vind. Een schrijver die van reizen houdt, gek is op boekhandels. Iemand die met armen vol boeken de winkels uitloopt. Die goed gedocumenteerd is. Die regelmatig in zijn stapel Amerikaanse tijdschriften duikt om iets op te zoeken, heerlijk.
We lezen sinds jaar en dag de Vara gids. Achterin staat een column van ene Mart Smeets die gigantisch veel van moderne muziek weet. Hij weet van de 60/ers en 70/ er jaren, maar is ook een kenner van de jaren erna en van blues en soms van jazz. Ik dacht altijd wie zou dat nu eigenlijk zijn? Dat kan toch niet de Mart Smeets zijn die ik op de media hoor over sport? Ik zocht het eens uit en jawel, het bleek dezelfde te zijn. Petje af voor hem.
Dezelfde soort van kennis toont hij in dit boek. Hij weet veel en wanneer hij twijfelt zoekt hij het na. Ik zoek de dingen die hij vertelt op op Google Earth, You Tube, en internet. Dat is genieten voor mij. Zo lees ik over Taj Mahal, de bluesband; Marvin Gaye met de mooiste uitvoering van the Star Spangled Banner; de Trail of Tears; President van Buren; het lied Abraham, Martin and John door zovelen gezongen (nog nooit eerder van gehoord); Dion, ik zoek het op, o ja Dion, o en dat liedje The Wanderer, totaal vergeten, maar wat leuk het terug te zien op You tube.
De weidse wereld van Vermont, is dit wel Amerika? Industrie is er niet, hoge gebouwen staan er niet. Prachtige natuur, heuvels, kleine dorpjes. Beroemd om de productie van maple syrop, ahorn siroop. Is het zo anders omdat in de jaren 60 en 70 ten tijde van de Vietnamrellen zich nogal wat hippies in Vermont vestigden? Hier komen de ijsmakers van Ben and Jerry vandaan, Mart vertelt over hun achtergrond, leuk te lezen. En dan komt hij in Manchester en gaan mijn ogen extra twinkelen. Want hij heeft het over een boekhandel die in zijn ogen bijzonder is. Ik zoek het direct op.
Waar hij ook komt hij is zich bewust van de verschillen gebaseerd op ras, geloof en armoede/rijkdom Hij verbaast zich erover en praat erover. Men probeert het hem uit te leggen. Een ouder, orspronkelijk Nederlands, echtpaar wat al tientallen jaren in de USA woont zegt hem dat hij leuk rond kan reizen en veel kan lezen, maar dat hij het pas zal begrijpen wanneer hij er zou wonen. Meerdere maken loopt hij een straat in om dan opgepakt te worden door een zwarte agent die hem terug brengt en zegt hier bent u weer in de buurt waar u zijn moet.
Jullie zullen het niet geloven. Ik geef helemaal niets om auto's. Maar ik maak dankzij Mart Smeets een fantastische autotocht bij holladay, Salt lake City.
Begin te kijken op 17.20 en je weet wat hij bedoelt
Ik bezoek het Restaurant van Robert Redford in Park City, Utah. Robert Redford begon in dit stadje het Sundance Film.
Mart bezoekt Florida, de zonoverschenen staat, waar zoveel pensionada's naar toe trekken. Hij bezoekt er baseball wedstrijden en- helden, daar heb ik allemaal niets mee, maar toch leuk om te lezen. Florida met z'n veelal Spaans sprekende bevolking. Hij vertelt er van alles en nog wat over en stopt dan bij de Bookloft, een boekhandel, waar vriendelijke dames hem vertellen over de Gullah taal. Hij leerde hier het woord Buckruk, blanke man. Deze taal wordt nog door ongeveer 300.000 mensen gesproken. Het is een smeltkroes van Engels, Spaans, West-en Midden Afrikaanse talen. Hij logeert in het Amelia House. Hij hoort over huizen waar spoken verblijven en gaat naar Savannah.
Ik bekijk en luister naar Gram Parsons.
Hij bezoekt Memhis en dan ben ik de eerste keer teleurgesteld in Mart. Hij staat in een boekhandel en wil 7 naslagwerken over Elvis Presley meenemen. Vlak voor de kassa bedenkt hij zich en koopt er 1. Hij rijdt met vrouw en kinderen op een snelweg vlak bij Graceland, het huis van Elvis Presley. De kinderen willen er niet heen. Ze willen naar een baseball wedstrijd. Had Mart het hier bij gelaten dan was het o.k. geweest. Maar nee, hij begint langdurig af te geven op Elvis Presley in zijn late jaren. Het ergert mij. Ineens geen Mart meer die alles uitgezocht heeft? Belicht hij andere onderwerpen minutieus alle voor en tegens, wat het juist zo interessant maakt, nu blijft hij erg eenzijdig. Ik had graag gelezen over de jonge Elvis en wat hij betekende voor zwarte muziek in een blanke wereld.
Het tweede waar ik me aan erger is aan een beschrijving die hij geeft over Cape Cod, Hyannis het vakantie huis van de Kennedy´s. Hij vraagt zijn vrouw wat zij weet van de Kennedy´s en hij vertelt wat hij weet. Het zijn de soort dingen die ik ook weet, aangevuld met roddels. Het meest erger ik me aan het zinnetje, dat Robert Kennedy gemener was dan zijn broer. Ik lees momenteel ook een boek over de Kennedy´s. Robert was het geweten van zijn broer en vaak ook degene met de visie. Voor zijn dood was hij zeer betrokken bij de burgerrechten beweging. Gemeen?? Absoluut niet. Echt een misser wat mij betreft.
Zoals jullie begrijpen staat er nog veel meer in het boek. Het boek bevat een mix aan geschiedenis, sporters, muzikanten, boeken, autowegen, steden en stadjes. De moeite van het lezen waard als je van de USA houdt en van reisboeken.
BOEKENPROJECT 2019
Mijn Amerika - Mart Smeets
Rose - Rosita Steenbeek
Ik kom terug - Adriaan van Dis
Abonneren op:
Posts (Atom)
Boekenproject 2014
Boekenproject 2015
