Een wandeling, vervreemding en verbazing.

Ja, ze staan er weer, ineens. Zag ik een paar dagen terug 1 polletje in volle kleur, nu staan ze allemaal weer open voor het huis, in de voortuin en de gemeentetuin ernaast.

Hoe vinden jullie deze dappere?

 

Ik maakte een ommetje. Hier loop ik door een parkje

Ik dacht een klein stukje te gaan wandelen

Hier 1 van mijn favoriete bruggetjes

Maar onderweg kreeg ik ineens zo'n zin om naar Elden te lopen

Ik wandel al heel vaak naar Elden, 1 van de wijken van Arnhem. Het is dat ik weet dat het bij Arnhem hoort, anders zou ik denken een dorpje. Het heeft een dorpsplein, een molen, een kerk met pastorie, een 250 jaar oude Plataan, een heel schattig klein wit kerkje met pastorie en 2 (dorps)schooltjes. Het is er altijd mooi. Ik wandelde ooit eens met een jonge collega erdoor heen, die zei "wat is het hier saai". Ja, dat is het er ook, saai, maar dat is alleen wanneer je het zo wilt zien. De schooltjes doen me denken aan het schooltje waar mijn vader op zat. Ik bekijk hun website en het is een leuke, moderne school qua activiteiten, maar de architectuur, het pleintje, de prachtige grote boom in het midden. Wow, ik gun elk kind zo'n school. In het voorjaar wanneer je door de wijk loopt weet je dat je bij een bloesemroute bent. 

Maar, Elden kreeg een tuin. Een wijk binnen de wijk, de Tuin van Elden. Hier lag eerst een grote Intratuin en twee andere werkcomplexen. 

EEN HORIZON VAN HUIZEN

Ik loop de route die we altijd gaan. Eerst een rijksweg oversteken via een bruggetje, dan in een prachtig park Oosterveld komen. Ooit was het mooier, wilder. Jaren terug zijn er veel bomen gekapt, er moest wind doorstromen werd er gezegd. Dan loop ik door iets wat altijd zo wijds is. Twee boerderijen, paarden, in het voorjaar vol veldbloemen, het Perenlaantje. Ja echt, kleine perenboompjes langs een smal pad, en dan, ik probeer me te herinneren hoe het vroeger was.............. Het lukt me niet. 

Nu een horizon van huizen. Het water ervoor. Vroeger zeiden we tegen elkaar, net Egypte, het hoge riet, het zacht klokkende water, de eendjes, heel Hollands, maar ook zo Egyptisch, de Nijl, die we ooit zagen vanuit een klein roeibootje, zo lieflijk.

Ik liep erdoor heen en zoals eerder krijg ik geen greep op dit deel van de wijk. Wat is dit toch? Ik heb een goed ruimtelijk gevoel. Weet vaak waar wat staat, hoe ik ergens moet komen. Maar hier, ik dwaal rond, geen idee waar ik ben. Wat ik zie is luxe. Huizen in allerlei vormen, een vakwerkhuis, een supermodern huis, een Zaans achtig huis, het kan allemaal. Dure materialen. Mooi, prachtig, groots. Bijna geen mens te zien. Later kijk ik weer op Google Earth, probeer na te gaan waar  ik geweest ben, probeer het te begrijpen. Wanneer deze wijk niet in het lieflijke Elden lag zou ik het dan mooi vinden?

We hebben hier nog zo'n nieuwbouwwijk. Uit het niets opgebouwd, eerst grasland. Daar voelt het natuurlijker. Wanneer ik De Tuin uitloop kom ik weer in het oudere gedeelte. De huisjes lijken nu zo klein. Op internet zie ik dat er bij de nieuwbouw, huizen bij zijn van 800.000 tot 1.000.000 euro! Ik zag ook dat ik een aantal huizen zou kunnen huren voor 1225 euro per maand. In de Randstad normaal, maar hier heel erg hoog. Ik vraag me steeds af, hoe voelen de Eldenaren zich met deze nieuwkomers? Hoe voelen de nieuwkomers zich? Mixt het een beetje? 

De Tuin van Elden: wonen in het groen, naast de stad - Joppe Fotografie

De Tuin van Elden | KondorWessels Projecten (kwp.nl)

Februari, de eerste tekenen van een aankomende lente.

 Echt wandelen doe ik weinig. Een klein wandelingetje na het boodschappen doen. Een ommetje. Alles is nog grijs. Ik vind de bomen prachtig. Inde tuin zijn wat ontwikkelingen richting lente.

Ik denk altijd dat dit forsythia is. Maar ik zocht even op internet en de knop lijkt meer op gele kornoelje. Ik zie dat deze laatste ook prachtige rode bessen heeft en dat klopt, die zijn er ook altijd in onze struiken. Nu twijfel ik. Deze kleine gele knoppen komen altijd al heel vroeg. Ik vind ze zo leuk. In de achtertuin staat er 1 en naast de voortuin staat een struik in het gemeenteplantsoen. 

De voortuin staat boordevol groene sprietjes van de krokussen, ieder jaar meer. In de achtertuin ook een paar. Gisteren zag ik ineens dat er twee in bloei staan, zo leuk.

Ik heb het gevoel dat het nu, in deze nieuwe maand, wat lichter in mijn hoofd wordt

Ga ik e-books leuk vinden? Echt.......?

Ben ik nu echt ineens enthousiast aan het worden over e-books? Ik kan het zelf haast niet geloven. Ik, die zo van "echte" boeken hou? Die het zo heerlijk vond om met 8 boeken in mijn tas de bieb uit te lopen. Ik, die de geur van boeken zo lekker vind. Ik, die papier wil voelen, die een boek wil vasthouden. 

Tijdens de Corona periode probeerde ik e-books en vond er niets aan. Ik kocht boeken. Ik word er blij van. Maar omdat ik al veel boeken heb, moet ik bijna boeken gaan wegdoen, wil ik nieuwe blijven kopen en er een plekje voor vinden.

Ik lees altijd vrij zware boeken, vind dit heerlijk. Mijn oorspronkelijke boekenproject was ook gericht op lezen van de wereldliteratuur. Door omstandigheden vroeger heb ik nooit scholen gehad waarbij ik verplicht boekenlijsten moest lezen. Ze nu kunnen lezen was fijn. Maar, na 2 jaar Corona en 1 jaar oorlog Oekraïne heb ik zo'n behoefte aan feel-good boeken, het lichtere soort. Ik heb er zelf een paar, maar ik wilde ook zo graag eens nieuwe boeken voor het vaderland weglezen, lekker ongecompliceerd. Daarom dacht ik, nu het Rozetje, de dependance naast onze deur allemaal traag gaat, laat ik dan toch maar weer een e-book zoeken. 

Als eerste las ik Amalia van Claudia de Breij. Tot mijn verbazing had ik het zo uit. Hoe kan dat nu? Het blijkt maar 110 pagina's dik te zijn. Het meeste had ik al gelezen via de diverse sociale media. Het enige wat ik nog niet wist is de vakantie die Amalia gehad heeft met andere meiden, in Zuid Afrika, waar ze ook 24 uur alleen moest zijn om te ervaren hoe dit is. Zij schreef toen een brief aan haar tante Inez, die zelfmoord pleegde. Ze zegt, over 30 jaar bekijk ik die brief nog eens. Ik begrijp hieruit hoe erg deze gebeurtenis erin gehakt heeft bij haar moeder en de familie en dat is begrijpelijk. Goed dat ik dit boek nu echt las. Had ik het uit de bieb meegenomen, waarschijnlijk niet. 

Ik lees nu een e-boek over 3 jonge vrouwen die Parijs bezoeken. Het is nog net geen bouquet reeks, maar wel er tegen aan liggend. 1 van de meisjes vind ik leuk, zij geeft me het feel-good gevoel waar ik naar verlang. Zij heeft alles van Hemingway gelezen en wil nu in Parijs alle plekken bezoeken waar hij verbleef. Nu, ik loop graag met haar mee. De 2 andere vrouwen vind ik wat minder. 

Ik luisterde midden in de nacht naar omroep Zwart en hoorde daar een uur lang over Anton de Kom. Ik dacht, o, zijn boek, dat wilde ik altijd al lezen. Ik heb het nu als e-book. Is geen lichte kost, maar ik ben blij dat ik het nu kan lezen. Ook de memoires van Saint Simon, een man aan het hof van Lodewijk XIV, die allerlei nieuwtjes opschreef, wil ik al heel lang lezen, ik heb het nu als e-book. En ik heb een boek over New York als e-book staan, een boek dat ik al zo lang wilde lezen, maar duur. Het gaat over diverse New Yorkse families. Omdat ik vaak via You Tube door NYC wandel, hoor ik vaak over deze families en kan ze slecht uit elkaar houden. Ik hoop dat dit boek me wat inzicht geeft. 

Al zoekend naar e-books kwam ik ook een boek tegen wat ik als "echt" boek uit de bieb haalde. Europeanen – NRC Webwinkel. Ik vond het zo informatief, het ontstaan van het moderne Europa. Bijvoorbeeld, de aanleg van de spoorwegen, dat mensen als Charlotte Bronte en Nietzsche stukken per trein konden rijden, maar ook afgewisseld met koetsen, omdat er nog niet overal spoorwegrails lagen en zoals de opkomst van het moderne toerisme. Het is een dikke pil en ik heb het nog niet gekocht omdat het duur is en ik eerst andere boeken wilde hebben. Maar ik heb vaak het boek willen raadplegen. Nu kan dit via e-books, realiseer ik me, ik kan het als e-book opvragen en inzien. Kortom, ik ontdek ineens de voordelen van de e-books. Wanneer ik boeken niet koop, kan ik ze toch achteraf inzien vanuit mijn luie stoel. Ik ontdek ook dat ik net als in een echt boek vooruit kan bladeren en terug kan bladeren. Wat is internet toch fantastisch. De hele bibliotheek kun je thuis hebben.

Verwachtingen.........en ik voel me weer Alice in Wonderland.

Ik zoek een foto van het mooie Rozet, maar kan hem niet vinden

Daarom een andere foto, Rozet links.....

Ik ben onverwacht weer wat wijzer geworden. Ik vertelde dat ik met de bibliotheek bezig ben. Ik ontdekte dat ik vrijwel naast ons huis "ergens", boeken die ik reserveer, kan ophalen en terugbrengen. Gisteren bedacht ik, laat ik eens kijken of ik kan vinden waar het is. Ik maakte een korte wandeling en op de terugweg zou ik langs de straat gaan waar "Rozetje" in zit. Het was guur, het waaide hard en het was koud, mijn ogen traanden.

Op Google Earth heb ik al gekeken waar het is, maar dan sta ik er en is alles anders. Ik weet dat er twee scholen en een sportcomplex zijn. Tot nu toe zag ik ze alleen van buiten en de paadjes ernaar toe ben ik nog nooit op geweest, ik heb er een "eigen terrein" gevoel bij. Wanneer ik aankom gaan net de scholen uit en sta ik te midden van een jolende groep kindertjes en massa's moeders en een enkele vader. Het is dan 14.00 uur. Ik loop ertussen en voel me raar. Ik zie een soort geïmproviseerd bord met bewegwijzering. Van alles staat erop, maar geen Rozetje. Ik kom ergens terecht waar blijkbaar de ingang van het sportcentrum is. Op deze winterdag ziet het er totaal niet uitnodigend uit, eerder het tegenovergestelde. Ik kijk door een glazen deur, zie een lange donkere gang en daarachter een soort bureau, waar niemand aan zit. Hier ga ik echt niet in mijn eentje naar binnen. Ik zie nergens een aanwijzing dat ik op de goede plek ben. We hebben nu afgesproken dat Salem mee gaat wanneer de boeken er zijn. 

Ik kijk steeds op de internetsite van de bieb of mijn reserveringen al klaar staan. Ik verwachtte dat dit snel zou zijn. Ik zie staan dat ik de eerste wachtende in de rij ben. Betekent dit nu dat ik moet wachten tot nog iemand het boek terugbrengt of betekent dit dat er niemand voor me wacht? Ik heb geen idee. 

Ik zie op de Facebook pagina van onze wijk ineens een berichtje "of we er bekend mee zijn dat er een Rozetje in de wijk is". Laat nu een man, die overigens op veel dingen te klagen heeft, eronder schrijven, dat het Rozetje waardeloos. Dat hij iedere keer voor niets komt. Dat wanneer hij er is, niemand weet waar de boeken liggen. Hij doet het niet meer, hij komt niet meer. Een domper op mijn vreugde. Maar nu....... ik ben nog nieuwsgieriger geworden. Want hoe ziet het eruit? Beschreven is dat je er door boeken kunt neuzen, een kopje koffie drinken, het is tot 22.00 uur open. Maar het zit in een sportcomplex? Zit daar werkelijk iemand tot 22.00 uur die boeken aan je geeft? Kan ik me zo moeilijk voorstellen. Zeker, wanneer nog heel weinig mensen van je bestaan weten. 

Ondertussen dacht ik, laat ik nog eens een e-book aanvragen. Ik ben er niet dol op, maar ik heb zo'n behoefte aan een ongecompliceerd feel-good boek. Maar....... het lukt niet, ik kom er niet in. Ik vraag via email om hulp en die krijg ik snel. In het begin begrijp ik niet waar ze het over heeft, ingewikkeld. Uiteindelijk is er een manier, zij kan iets doen en dan kan ik erin. Zo gezegd, zo gedaan, het lukt, ik kan erin. Opnieuw legt ze geduldig uit dat er twee systemen zijn. Rozet, de website van de bieb van Arnhem en de site van de online bibliotheek. Bij de eerste moet ik mijn lezersnummer invullen, bij de ander mijn emailadres. Nu begrijp ik het. Twee systemen,.......pffff. 

s' Avonds begin ik in mijn e-book, heerlijk...... tot, wanneer ik het eerste hoofdstuk bijna uit heb, het systeem vastloopt. Geen beweging in te krijgen. Ik baal, moet ik nu echt weer gaan e-mailen? Ik voel me zo'n oude trut die de moderne tijd niet meer aan kan. Ik denk, dan maar geen e-books. Vanmorgen krijg ik een lumineuze ingeving. Ik zit op Microsoft Edge, maar ik kan ook op Microsoft Chrome. Onlangs ontdekte ik dat mijn Instagram account beter werkt op Chrome. Misschien dit ook wel? En jawel, ik kan er weer in. Vanmorgen tenminste, ik hoop straks ook.....😊

Winterdip.......

Ik, die steeds vertelde dat mijn favoriete seizoen de winter en de lente is, heb last van een winterdip. Vorig jaar had ik dit voor het eerst, tot mijn verbazing, en nu, met nog meer verbazing, heb ik het opnieuw. Waarom? Ach, van alles, he? De politiek, de afgelopen jaren, met de spanning van Corona, nu weer, die vreselijke oorlog in Oekraïne, zonder maar een puntje op hoop. Het lijkt wel of er totaal geen vredestichters meer zijn. 

Iedereen weet dat conflicten kunnen worden opgelost, en iedereen weet ook dat oorlogen stoppen. Bombarderen wij nog steeds Irak? Nee gestopt. Vertrokken wij niet op een zeer vreemde manier uit Afghanistan? Een president van Amerika, die ineens vertelde dat we er niet zaten om een land op te  bouwen, nee, waarom zaten we er dan eigenlijk? Ik kijk naar "Onze man in Afghanistan", een prachtig programma. Prachtig en het doet pijn. Zagen wij ooit dit soort beelden? Ik kan het me niet herinneren. Nu zien we de steden, de dorpen, de mensen. Ik volg op You tube "Qawi Khan - YouTube", een man die elke dag een filmpje op het internet zet. Hele leuke filmpjes over het dagelijks leven in Afghanistan. Het is wel een beetje verwarrend omdat ik ergens op het nieuws hoorde dat de winter is begonnen en dat er bijna geen eten is. Maar dan bekijk ik die filmpjes en zie ik wat anders. 

Ik zou zo graag willen dat wij alles op alles zouden zetten om de oorlog in de Oekraïne te stoppen. Ik heb zo te doen met de gewone mensen die er wonen. Daar energie en geld in stoppen ipv steeds zwaarder oorlogstuig sturen. Uiteindelijk stopt deze oorlog ook, miljoenen, misschien wel miljarden armer. Soldaten, regeringsleiders weg, maar je zal maar net als de mensen van Afghanistan achtergelaten worden met shellshock. Wat doen we elkaar toch aan?

Ik wilde dit jaar proberen om niet zo naar het nieuws, vooral naar de hypes, te luisteren. Ik luister veel radio. Lukt nog niet echt. Zonet bedacht ik, misschien ga ik mijn eigen nieuws eens verzamelen. Dingen die me opbeuren. Vanmorgen zocht ik eens naar dingen die in deze wijk gebeuren. Ik ontdekte oa dat er blijkbaar een dependance van de bibliotheek is waar ik bestellingen kan ophalen. Ik heb een email gestuurd met de vraag of dit klopt. Zou ik echt fijn vinden. Ik ging altijd naar Rozet in de binnenstad, zo'n mooie bibliotheek. Maar sinds Corona is een deel van mijn fut verdwenen. Ik ben nog bijna niet in de stad geweest. Misschien is dit een oplossing?

Ik krijg zonet een antwoord terug, het klopt, ik kan daar reserveringen ophalen. Dit maakt me nu echt blij. Ik heb de bieb gemist. Ga ik nu leuk uitzoeken welke boeken ik wil reserveren, vind ik een leuk werkje. 

Zal het nu echt lukken?

Wat ruiken ze lekker

Het "mijn bezigheden in de echte tijd plaatsen gaat lekker", hoewel er ook dagdelen zijn dat het finaal mislukt. Ik vind dit niet erg. Ik vind het leuk dat ik het besef. Maar ik heb nu ook een paar keer gevoeld "dat ik tijd heb". 

Licht en schaduw

Eigenlijk is het logisch. Toen ik werkte keek ik de hele dag op mijn horloge. Zo heb ik in de jaren 80 de hele dag 15 minuten gespreken met cliënten gevoerd. Dat ging allemaal prima. ik vond het heel normaal dat ik in dat stramien zat. Ik wist dat de volgende klant zat te wachten, dus kon ik ook niet anders dan opletten dat ik binnen de tijd bleef. Ik moest kaarten met de hand invullen met gegevens en ik keek dus af en toe zijdelings op mijn horloge.  

Langzaam gaan de lampen aan bij de overburen

De laatste jaren werkte ik als compentietester en had ik een uur per cliënt. Ook voor het uitwerken van de uitslag had ik genoeg tijd. Maar ook hier moest ik op de klok kijken.

In het begin van mijn pensioen leefden we zoals het uitkwam. Zo blij met alle vrijheid, nooit meer op een klok hoeven kijken, hoe heerlijk. Maar...... ik begon dingen te missen, vooral de morgens. Ik creëerde enkele ijkpunten, die de dag een "normale" vorm geven. Buiten die ijkpunten, heb ik de ervaring, en ik vind het een vervelende ervaring, dat de tijd vliegt. Ik verzon van alles, maar nu probeer ik iets uit wat lijkt te helpen. Ik plaats wat ik wil doen binnen de echte tijd. Mijn ervaring is dat mijn innerlijke klok veel langzamer gaat dan de werkelijke tijd. Mijn ervaring is ook dat ik allerlei dingen oppak, eventjes dit, o, dat ook nog, ook even doen etc. En dan is het ineens laat en en mompel ik, de tijd vliegt. Met mijn nieuwe systeem probeer ik in de gaten te houden hoe laat het is. En vooraf beslis ik wat ik in een tijdsperiode wil doen. 

• Wat ik al gemerkt heb is dat er nu dingen blijven liggen die ik anders er allemaal even bij deed. Maar ik merk ook dat ik daar later tijd voor maak.
• Ik heb voor het eerst sinds lange tijd TIJD OVER. 

De tijd die ik me voornam te gebruiken voor dit stukje is voorbij, streng zijn, Geri, timemanagement op mijn oude dag :-)

Januari is tot nu toe moeizaam, opruimen helpt dat?

Ik maakte een nieuwe header voor mijn Etsy shop

Zo leuk om te doen

Ik ben bezig met het schilderen van de laarsjes van Frida Kahlo

JANUARI

Januari vind ik tot nu toe een lastige maand. Ik herinner me andere jaren te hebben geschreven dat ik van de winter hou, dit jaar heb ik er meer moeite mee. Natuurlijk zie ik ook nu het mooie van januari.

• Takken van bomen, de enorme verscheidenheid aan vormen van de takken.
• Het mooie moment van zonsondergang. Zowel thuis als buiten vind ik het zo'n mooi moment. Langzaam wordt het donker, vooral heel mooi wanneer het windstil is, de takken tegen de hemel, het blauwe licht in huis, kaarsjes aan. 
• Boerenkool, heerlijk vind ik dat.

Wat ik tegelijkertijd heel hinderlijk vind is

• Het vroege donker worden
• De tijd die vliegt. Heel gek natuurlijk wanneer je met pensioen bent en alle tijd van de wereld hebt. De tijd gaat veel en veel sneller dan hij vroeger ging. Ik probeerde al van alles om meer greep op de tijd te krijgen. 
• Ik ben nu 10 jaar met pensioen en de tijd is voorbij gevlogen. Toen ik de eerste maand met pensioen was ontdekte ik dat een vriendin van mij 11 jaar met pensioen is. Ik vond dat toen zo'n lange tijd en verdorie nu ben ik zelf zo lang met pensioen. 
• Het overlijden van David Crosby david-crosby-dead-graham-nash-brian-wilson-reactions en Vivienne Westwood, 2 mensen binnen mijn familie en een collega van lang geleden maken dat ik me rot voel. 
• Ik heb nu ineens heimwee naar vroeger. Het voelt deels fijn en deels pijnlijk. Alle dingen gaan voorbij. Waar we heel blij mee zijn is You Tube. De site is echt onuitputtelijk. Gisteren bekeek ik het interview wat Dick Cavett hield met David Crosby, Steven Stills, Grace Slick, Joni Michell,  direct na hun optreden op Woodstock. En meer filmpjes in dit als verlengde. het is dan of de oude tijd weer even terug is.  En Salem kan oude Egyptische films bekijken die in zijn jeugd verschenen of zelfs van voor zijn geboorte. 
• 
  

Judy, het zijn tulpen, de puntjes die op komen

IK ZOU ZO GRAAG HET GEVOEL HEBBEN TIJD TE HEBBEN

• Het laatste wat ik bedacht heb is dat ik de dingen die ik graag wil doen in de "echte" tijd plaats. Nu lijkt dit natuurlijk nogal logisch, hoe anders? Nu, wanneer je zoals ik ben spring je van de hak op de tak. Ik ga iets doen, zie iets anders, bedenk dat ik dit ook nog wel eventjes kan doen en dan is er vast nog iets wat ik ook kan doen en voor ik het weet is het ineens laat.
• In de tijd plaatsen is beseffen hoe laat het is en wat ik ECHT moet/wil doen op dit moment.
• Ik ben hier nu bezig mee te oefenen. Of het helpt weet ik nog niet.

OPRUIMEN

We zijn begonnen met het huis opruimen. Het is vooral op onze ateliers druk en rommelig. We zijn bij de Action geweest en kochten verschillende maten bakken. Ook mijn boekenkasten zijn overvol. Er kan niets meer bij en dat terwijl, wanneer ik mijzelf niet zou tegenhouden alsmaar nieuwe boeken wil kopen. 

Ik ken het idee van 3 stapeltjes, 1 stapeltje, weg ermee, 1 stapeltje, weet nog niet wat ik ermee moet en 1 stapeltje "dit maakt me zo gelukkig, dit hou ik". Nu ik zo bezig ben ontdek ik dat bij mij vooral werkt " wat heb ik hier eigenlijk een hekel aan", ik bewaar het, want "je weet nooit....", maar eigenlijk vind ik het spuuglelijk, gewoon heel erg irritant. Tot nu toe lukte het heel goed om deze spullen weg te gooien. Ik neem er een heel jaar voor. Elke dag een beetje.  

WAT ZIE IK IN DE TUIN?

Echt, ze beginnen al op te komen

Verandering......

 Het waait, het regent en het is koud

Ik heb een plannetje

Wanneer we in april onze huwelijksdag herdenken dan is het misschien leuk om vooraf een fotoboek te maken met alles wat we meemaakten. Ik ben daarom begonnen met oude analoge foto's uit te zoeken en te digitaliseren. En wat zag ik....... en ik vind het echt leuk, deze oude foto......

Het zijn dezelfde huizen als op de eerste foto

De architect die onze wijk in de jaren 70 aanlegde bedacht een kleurenplan

Er staan een paar hoge flats en verder eengezinswoningen. Van de flats kreeg 1 diverse kleuren blauw en de ander roze. De laagbouw kreeg per groep ook een kleur. In mijn herinnering waren de huizen tegenover ons roze, maar ik zie nu dat ze mintgroen waren. Wat leuk het ineens weer terug te zien. Toen wij hier een tiental jaren woonden werd het tijd om de huizen opnieuw te schilderen. Blijkbaar was de smaak veranderd want alles werd crèmekleurig.

En de nieuwe FLOW is er, altijd een feestje

Boekhandel in de bergen, Alba Donati. La libreria sulla collina.

Een boekwinkel in een stadje met 180 inwoners is gedoemd te mislukken, echter het werd een boekwinkel voor de wereld. 

Mijn vriendin vertelt enthousiast over een boek wat zij net gelezen heeft. De titel is "Boekhandel in de bergen" van Alba Donati. Omdat ik van boekwinkels hou, en ook graag lees over boekwinkels, vroeg ik haar of ik het mag lenen, dat mocht. Ik lees het en vind het zo'n inspirerend boek dat ik het zelf koop. 

De eerste keer dat ik het lees, begrijp ik dat het een kleine boekhandel is in Lucignana, een Italiaans dorpje hoog in de bergen, het geboortedorp van Alba Donati. Ik lees over boeken, over de inwoners, de familie van Alba, hoe de boekwinkel tot stand kwam, over de bezoekers. Enkele maanden na de opening breekt de Covid pandemie uit en mogen er geen bezoekers meer komen. De eigenaresse bedenkt dat ze een dagboek gaat bijhouden. Over wat ze zo meemaakt, ze beschrijft weersomstandigheden, regen op het dak, sneeuw, de tuin vol prachtige bloemen in de zomer, het inkopen van boeken en verwante goederen, haar contacten via internet. Wat ik vooral heel leuk vind is dat zij aan het eind van elk hoofdstuk opnoemt wat er die dag besteld werd. Zo leer ik heel wat schrijvers en nieuwe boeken kennen. 

Ik wil er een blog over schrijven, maar ontdek dat ik vragen heb. Hoe zat het ook al weer? Ik dacht, ik lees het nog een keer. Komt ook mooi met mijn voornemen voor dit jaar overeen om mijn boeken nog eens te lezen. Ik ontdek dat ik het nu op een andere manier lees, ik ben nu vooral geïnteresseerd in de ontstaansgeschiedenis van de boekwinkel.

Lucignana ligt 500 meter boven de zeespiegel. Alles is van steen. De inwoners zijn onafhankelijk. In de oorlog waren zij antifascistisch. Ze stammen af van de Apuanen, niks Romeins of Etruskisch. Alba heeft 25 jaar in Florence in het boekenvak gewerkt, las in opdracht, zorgde voor schrijvers.

Dan start Alba in december 2019 mbv crowdfunding een boekhandel, Sopra La Penna. libreriasopralapenna. Een klein stukje grond van 2 1/2 meter dat afglijdt naar een helling met glooiingen vol scheefgroeiende olijfbomen. Samen met een vriendin maakt ze het ontwerp en bepaalt ze de kleuren. Saliegroen hek, perzikboom, pruimenboom, blauwe regen, pioenrozen, gietijzeren tafeltje, hemelsblauwe stoelen. 

Het noodlot slaat toe. Op 30 januari 2020 brandt een deel van de boekhandel af, kortsluiting. Daar zit ze dan, droom weg.

Maar dan komt Tessa langs. Zij hoort over de boekhandel terwijl ze met haar auto onderweg is om kratten vol boeken van haar onlangs overleden moeder weg te brengen. Ze keert om en rijdt Lucignana binnen. Ze ziet de verslagenheid van Alba en vraagt hoeveel geld Alba nodig heeft om opnieuw te beginnen. 10. 000 euro is het antwoord. "Vanavond heb je het", antwoord Tessa. Een nieuwe crowdfunding actie wordt opgestart en loopt al snel over het gevraagde bedrag. Alba benadert uitgeverijen en vraagt of ze boeken kunnen missen en ja, bijna alle uitgeverijen doen mee en staan boeken af. Vrijwilligers komen en helpen haar de rommel op te ruimen en dan kan ze opnieuw starten. Maar nog niet genoeg pech, Covid 19 breekt uit. Mensen moeten thuisblijven, er komt een lockdown. Dan besluit Alba een dagboek bij te gaan houden. En daar komt dit boek uit voort.

Ze gaat de meubels in de tuin schilderen. Een smid uit het stadje geeft haar 2 groene, gietijzeren hekken. Iemand repareert de zijmuur en boekenplanken. In april is alles weer in goede staat, maar........een lockdown. Ze besluit het huis tegenover de boekwinkel te kopen. Droom: een boekhandel koffiebar, een appartementje voor haarzelf en een plek waar schrijvers, vertalers en vrienden kunnen logeren.

s' Nachts zoekt Alba naar boeken, nieuwe en vergeten boeken, boeken die terzijde worden geschoven als gevolg van de eindeloze stroom nieuwe uitgaven, 2 weken zichtbaar en dan weg ermee. Kennelijk heeft zij een publiek dat dezelfde dingen zoekt als zij. En mensen gaan via de website bestellen. Na de lockdown komen er mensen langs uit Florence en andere Italiaanse steden, maar ook uit andere landen.

Naast boeken ontdekt zij op verschillende plekken in de wereld mensen die "iets doen" met schrijvers en boeken. Zij benadert hen. Thee is een essentieel onderdeel van een bezoek aan de boekhandel. Zo vind ze iemand die Charlotte Bronte thee heeft en Mary Shelley thee. Samen met Anna, een celliste, ontwikkelt ze literaire jams. Virginia Woolf jam, bittersinaasappel en whisky, Jane Austen jam met appels, limoen en kaneel, Colette jam pruimen en steranijs. Ze verkoopt boekjes van Elinor Marianne. Een Engelse dame die in Lucignana is komen wonen brengt spontaan cupcakes en belooft 32 verschillende soorten Engelse theekopjes te brengen.

Na het lezen van dit boek kan ik zeggen dat ik er een "feel good" boek bij heb. Een boek om te lezen en te herlezen. Maar ook om als gids te gebruiken. Het staat boordevol verhalen over schrijvers. Sommige ken ik, anderen niet. Ik leer titels die ik niet kende en graag wil gaan lezen. Maar bovenal om te genieten van het taalgebruik en haar verhaal. Ik lees ergens, "het is een magisch boek". Voor mij bestaat de magie eruit dat ik me na het lezen zo blij voel en ook het gevoel heb deel uit te maken van een mooie wereld. 

Mooie foto's: googlera+la+Penna

• Ik leer weer iets. Ik weet al langer dat ik elke pagina in wat voor taal ook kan vertalen door op een icoontje bovenaan te klikken. Ik zocht op Italiaanstalige pagina's naar meer informatie en vond onderstaande. Ik vroeg me af of ik het stukje in de Nederlandse vertaling kan knippen en plakken. En ja, dat lukt.

De tweede editie van het Little Lucy-festival heeft een kalender van 8 evenementen, verdeeld over juni en september, die in een suggestieve setting worden gehouden: de karakteristieke ruimtes van de charmante bibliotheek in het kleine sprookjesdorp Lucignana, omringd door bergen bedekt met steeneikenbos en met een spectaculair uitzicht op de toppen van de Apennijnen en de Apuaanse Alpen. Hier, in december 2019, besloot Alba Donati haar leven te veranderen en een droom te realiseren: een boekhandel openen en boekhandelaar worden. Dat doet het dankzij crowdfunding en mond-tot-mondreclame op sociale media. Het "literaire huisje" omgeven door groen, werd onmiddellijk een bedevaartsoord, van gemeenschappelijke woorden, van speciale ontmoetingen. Hij vertelt het in zijn "La libreria sulla collina" (Einaudi). Een magisch boek, dat een magische plek vertelt, die echt bestaat.

Little Lucy, zegt Alba Donati, is geïnspireerd door het Little Italy over de hele wereld, de gemeenschappen van Italiaanse emigranten - waaronder velen uit Lucignana - die worden gevormd in grote steden, zoals New York of Melbourne. De Libreria sopra la Penna is ook een gemeenschap van vluchtelingen, lezers op zoek naar authenticiteit en nieuwe banden, die een thuis hebben gevonden in Lucignana. scuolafenysia

luccaindiretta

BLOGS DIE IK EERDER MAAKTE OVER BOEKWINKELS

K L E U R R I J K: Voor mijn boekenprojekt 2021 las ik "Shakespeare and Company", van Krista Halverson. (gerikleurrijk.blogspot.com)

K L E U R R I J K: Mijn biografie project 2018. Sylvia Beach, eigenaresse van de boekhandel Shakespeare and Company in Parijs. (gerikleurrijk.blogspot.com

K L E U R R I J K: Voor mijn boekenproject 2021 las ik "Mijn geliefde Boekhandel" van Petra Hartlieb. (gerikleurrijk.blogspot.com)

K L E U R R I J K: Boekenproject 2017. 84 Charing Cross Road van Helene Hanff. (gerikleurrijk.blogspot.com)

Een wandeling en overdenking mbt medelijden, gevoelens overnemen en zo nog wat.

WE MAAKTEN EEN WANDELING

EEN KALE, ROMEINSE TUIN

Viooltjes bloeien nog

En een streng spruitjes

BINNEN NOG KERST OF IS HET NU WINTERSFEER?

Gevoelens van anderen overnemen

Inderdaad, dat is een andere orde dan medelijden, Judy

Mijn ervaring is dat medelijden kan voortvloeien uit gevoelens van anderen overnemen

Het is vermoeiend en ook totaal niet leuk

En alweer, niemand help ik ermee

Toen het boek van Elaine Aron over HSP uitkwam dacht ik direct "Dat ben ik". Het was voor het eerst een positieve beschrijving van hoe ik me voelde. Ik ben nog steeds blij dat dit boek uitkwam. Wanneer ik nu op internet kijk zie ik massa's boeken over HSP. Blijkbaar een soort industrie geworden. Ik hou me maar bij Elaine. psychologiemagazine/artikel/elaine-aron-vergelijk-jezelf-niet-met-anderen/ Ik volg een aantal blogs van jonge vrouwen. Waarschijnlijk is binnen hun generatie het begrip HSP verdwenen, want zij noemen zichzelf consequent introvert. vakervrolijk/introvert-zijn Wat voor woord er ook aan gegeven wordt, het gevoelige kan een groot voordeel zijn. Ik denk dat mijn creativiteit hier oa uit voortvloeit. Maar er zitten ook negatieve kanten aan. 

Omdat ik zo moe ben geworden van de afgelopen jaren van wat er in de wereld gebeurt en ik besef dat al mijn "meeleven en betrokken zijn" me down maakt en er niemand in de wereld mee geholpen wordt, ben ik aan het zoeken naar nieuwe methodes om met het nieuws om te gaan. 

• Ik denk aan verdieping. Niet meer alles klakkeloos over me heen laten komen. Zoeken naar duiding. 
• Ik hou van politiek, ik hou van geschiedenis, ik hou van maatschappelijke ontwikkelingen. Ik wil me er absoluut niet van afsluiten. 
• Ik ben ook nog eens stiknieuwsgierig. HOE gaat de wereld zich ontwikkelen?
• Ik ga het eens proberen. Duiding zoeken ipv de hype van de dag.
• Zo volg ik momenteel het marathon interview met Sylvana Simons marathoninterview/sylvana-simons. Heel wat interessanter dan alle meningen die iedereen over haar spuit. Ik beluister het in stukken. Handig is dat toch, die podcasts.