Uitzicht vanuit het keukenraam
September is prachtig groen met een toets van grijs
Uitzicht vanuit het keukenraam
September is prachtig groen met een toets van grijs
Vlak voor het schrijven van het blog, las ik een bevriend blog van iemand die over de Jodenster en het Coronabeleid schreef. Ik werd er akelig van.
Na het schrijven van mijn stukje dacht ik het te begrijpen, maar vanmorgen drong ineens tot me door dat het niet klopt. Ik haalde Peter Burger aan, iemand die ik bewonder, omdat hij zich inzet voor het ontcijferen van fakenews. Zijn analyse is duidelijk: wees alert, een onderdeel van de protesten wordt ingegeven door antisemitisme.
Rechts-extremist Ben van der Kooi loopt met een tasje met Jodenster rond op Prinsjesdag in Den Haag. Ondertussen plaatst dezelfde Ben van der Kooi regelmatig antisemitische berichten op Facebook. Baudet-fan Ben van der Kooi heeft in het verleden een Joodse begraafplaats vernield, brand gesticht in een moskee en Sylvana Simons bedreigd. https://rijnmond.nl/nieuws/188768/Portret-van-Ben-van-der-Kooi-patriottisch-activist…
Vanmorgen dacht ik ineens, maar......... wanneer je antisemitische gevoelens hebt, waarom zou je jezelf, het gevoel dat je wordt buitengesloten, willen vergelijken met Joden, je ziet hen toch als daders?
Is het onschuldige wankennis van de geschiedenis? Denkt men, zij werden uitgesloten, nu wij?
Wanneer je probeert uit te vinden wat deze mensen geloven dan duizelt het, zoveel "anders" denken. Natuurlijk zijn ze overtuigt van hun gelijk. Maar ik vraag me af, waarom is de een daar gevoelig voor en de ander niet?
Ik kan maar 1 ding bedenken. Geen gevoel hebben voor geschiedenis. Ik studeerde een blauwe maandag MO geschiedenis. Wat vanaf het begin ingepompt werd was, het beschrijven van geschiedenis moet geënt zijn op tastbare stukken. Documenten, kunstvoorwerpen, architectuur, brieven. Overlevering kan er bij betrokken worden, maar moet worden getoetst aan tastbaar materiaal. Ik vertelde eerder over Lucy Worsley, de Engelse historica, die in haar t.v. programma's als uitgangspunt heeft, FABS, het ontrafelen van fabeltjes.
Wat ik graag zou willen is dat iemand van statuur de FABS van nu gaat ontcijferen. Op de tv, in You Tube filmpje, in talkshows. Waar komt het vandaan, is er bewijs?
Stel, ze hebben gelijk, dan komt dat toch naar voren en weten we het allemaal. En hebben ze geen gelijk, dan stopt het gedoe en kunnen mensen weer tot rust komen. Of .............. is het part van de "sport" tegen te zijn?
Kleine bloemetjes uit de tuin
Lezen is weten. Ik heb het me nooit zo duidelijk gerealiseerd als deze weken. Lezen is voor mij in de eerste plaats plezier. Ik lees al vanaf mijn 6-e. Mijn moeder was ook een enorme lezeres en ze maakte me lid van de bibliotheek. Al gauw had ik de boeken voor mijn leeftijd uit en mijn moeder is gaan vragen of ik ook boeken voor oudere kinderen mocht lezen, het mocht. Mijn hele leven ben ik lid gebleven van de bibliotheek en heb ik daarnaast boeken gekocht. Waarom besef ik dan nu ineens Lezen is Weten.
Wat wist ik van Afghanistan? Je kunt zeggen nul komma nul. Ja, Taliban, Osama Bin laden is dood, vrouwen zijn nu o.a. politiechef. Na het lezen van het boek van Bette Dam blijft het maar door mijn hoofd spoken, ik droom over Afghanistan. Natuurlijk komt dit door het verhaal wat zij vertelt, waardoor ik ineens zoveel meer weet en besef dat ik nog zoveel vragen heb en daar dolgraag antwoord op zou hebben. Maar vooral ook haar stelling dat wij in het vrije westen een fastfood journalistiek hebben. Ik vind het een supergewaagde stelling. Onze trots, onze vrije journalistiek, wow. Ik vraag me af kan zij dit zomaar allemaal blijven zeggen? Is dit allemaal niet gevaarlijk voor haar? Zij is ondertussen geen journaliste meer. Ik begrijp dat zij ondertussen een academische studie heeft gevolgd en lezingen en les geeft. Dus haar mond kan niet worden gesnoerd door bazen van media. Maar toch? Lezers, reaguurders worden die niet boos?
Haar boek brengt heel veel vragen bij mij boven. Zij verwijst naar krantenartikelen en andere bronnen. Je zou zeggen, even op internet zoeken. Maar dat gaat nog niet zo gemakkelijk. Lezen jullie een krant? Ik lees de Groene digitaal. Ik weet nog dat ik me zo ergerde aan internet. Las ik een interessante kop van een artikel op de Groene zat het achter een betaal functie. Dus werd ik abonnee. Ik begrijp het volkomen. Goede journalistiek is niet gratis. Op internet is alles gratis, denken we, we vergeten dat onze data de prijs is die wij betalen, dus gratis is een FAB, een fabeltje. Door de komst van internet liep het aantal abonnees van kranten steeds verder terug. Het zag ernaar uit dat de papieren krant zijn beste tijd heeft gehad. Kranten reageerden daarop door sites op internet te maken. Van elke krant kun je op internet de koppen lezen. En zo kun je in zekere zin weten wat er in de wereld te koop is. Maar nadat je een paar artikelen gratis hebt kunnen lezen staat ineens de betaalfunctie voor je neus. Irritant!!!!!
Ik wil zo graag lezen wat er nu in de kranten als analyses wordt gegeven mbt Afghanistan en wat ging er fout mbt the War of Terror. Ik zie krantenkoppen die mij aanspreken, o, wat zou ik ze graag lezen.
Ik realiseer me nu hoezeer het scheelt of je een boek leest wat verduidelijkt of dat je de snelle koppen van een krant of internet medium leest. Hebben die redacteuren gelijk die Bette sprak en haar vertelden dat wij fastfood nieuws willen? Ik werd daar echt pissig om, wat denken die redacteuren wel? Maar ik begin nu te beseffen dat het wel degelijk door mijn eigen gedrag komt. Ik wil het nieuws gratis. Ik kan het ook allemaal gratis krijgen dus waarom zou ik dan betalen? Maar wat weet ik dan eigenlijk? Niet meer dan wat vage kennis, wat vage wetenschap over wat onze politici in de wereld doen.
Vanmorgen heb ik eens gekeken hoeveel een abonnement kost voor een digitale New York Times en NRC. Het blijkt 2 dollar per maand te zijn voor een digitaal abonnement gedurende 1 jaar NYT en 3 jaar NRC 10 euro. Na afloop van de kortingsperiode wordt het bij elkaar 30 euro.

Ik hoopte dat ik na het blog van gisteren af kon sluiten wat Afghanistan betreft. Maar het blijft door mijn hoofd spoken. Misschien vragen jullie je af waarom ik me dit zo aantrek? Misschien is het goed het een beetje toe te lichten.
Ik heb het geluk gehad de Arabische wereld van binnen en van buiten te leren kennen. In 1981 ging ik met mijn broer naar Egypte, vliegtickets en de rest wilden we ter plekke regelen. We gingen om de oude faraonische cultuur te zien. Iets waar ik als klein kind al mee bezig was. Ik las veel over Egypte, Mesopotamië =Irak, de Inca's, etc. Maar toen we in Egypte kwamen viel ik als een blok voor de cultuur en de mensen. Wat hartverwarmend allemaal, de kleuren, de geluiden, de mensen, de kleren die ze droegen, dit alles en dan ook nog zwaar verliefd worden op de man met wie ik een paar jaar later zou trouwen. Daarmee kreeg ik een Arabische, Egyptische, Islamitische schoonfamilie. Vakanties brachten we bij hen door. Het was hartverwarmend, super gezellig, vrolijk, blij, heel, heel gastvrij. Ik keek mijn ogen uit, leerde steeds meer over de mensen en over de cultuur. En mijn hart werd steeds meer gevuld met liefde voor deze fantastische mensen.
Dan komt 9-11, met die vreselijke beelden, die enorme misère en daarna, 20 jaar lang bouwde zich bij mij spanning op. Want ineens werd de wereld waar ik zoveel van houd tot "As van het Kwaad". En talkshow na talkshow komt de een na de andere niet moslim vertellen hoe het zit met de Islam. Er komt vergelding en er worden verhalen verteld over het opbouwen van Afghanistan. Wanneer dan na 20 jaar gezegd wordt dat we er NIET zaten om iets op te bouwen, ik geloof dat ik bijna uit elkaar barst van BOOSHEID.
Ik heb mezelf er wel mee want ik slaap slecht en schilder en teken niets. Toch begint het wel een klein beetje lichter te worden. Ik stuurde 1 van mijn getekende kaarten naar een jarige vriendin, miste het ineens en dacht, ik maak er weer 1. Daarom begon ik er weer mee en Salem is er met 1 bezig. Ik begrijp weer hoe leuk het is.
Er zijn meer leuke dingen
De MOESTUINBAK
Geen bakken vol aardbeien, wel lekker
En na alle mislukking met tomaten en ander spul
Deze als kleine plantjes gekochte sla en andijvie gaan GROEIEN!
Ik ben er nog steeds een beetje stil van
Hoe pakt zij dit aan? Behalve dat ze praat met Amerikaanse en Europese militaire leiders, praat zij met Afghanen. Achterin het boek staan de namen van de mensen waar ze mee sprak, het zijn ettelijke bladzijden. Ze sprak met een rijk scala aan Afghanen en soms Pakistani. Van het buurjongetje van Omar toen hij kind was, tot de diverse hoogwaardigheidsbekleders rond Omar, de Pakistaanse geheime Dienst, de zoon van Osama bin Laden. Wat haar het meeste opviel was de toegankelijkheid, de openheid. Mensen vonden het fijn om samen met haar de geschiedenis van Afghanistan uit te zoeken.
Hoe moet ik het aan pakken om uit te leggen wat zij allemaal ontdekte?
Het is namelijk zoveel!
Ik ontdek ineens het volgende
Het boek is te lezen via Google Books
Jullie kunnen het dus zelf lezen en je eigen mening vormen
Ik ontdek nu ook dat haar andere boek via Google Books te lezen is
Ik heb het boek van Bette Dam nu uit. Ik ga er nog een blog over schrijven. Al lezend kreeg ik een goede geschiedenisles mbt Afghanistan. Koning Mohammed Zahir Sjah, dit was de tijd toen de vrouwen in Kabul in minirokjes liepen. De staatsgreep van zijn neef, hij brengt de Afghaanse communistische partij aan de macht. Inval USSR. Moellah's over het hele land komen in opstand en de Jihad begint. De USA heeft een enorme hoeveelheid wapentuig het land ingebracht via Pakistan. Het waren de nadagen van de Koude Oorlog en de USA gunde de Russen hun eigen Vietnam. (Dit lees ik her en der op internet. Kan het echt zo simpel zijn, je vijand pesten, is dit een reden massaal wapentuig een land binnen te brengen?) Vanuit de Arabische wereld trekken jongeren naar Afghanistan om mee te vechten tegen de communisten, waaronder Osama bin Laden. Na de val van de Russen breekt de anarchie uit. Warlords, lees ik bevechten elkaar.
Op de een of andere manier schiet het woord krijgsheer/ warlord bij mij verkeerd. Wat een rotwoord, het klinkt oorlogszuchtig. Ik probeerde het voor mezelf begrijpelijk te maken door te bedenken "een gouverneur met een leger" . Ik las over een enorme rijkdom van de heren. Ik vroeg me af, wat betekent rijkdom in Afghanistan?
Stomtoevallig loop ik tegen een filmpje aan op You Tube. Ik vertelde al eens dat ik het leuk vind om wandelingen te maken mbv You Tube. Zo wandel ik nu regelmatig door Kandahar en Kabul. Wanneer je op You Tube begint krijgt je "home" en dan krijg je automatisch allerlei filmpjes voorgezet. 1 valt me op en mijn mond valt open. Kijk maar eens......je kunt er niets van verstaan, maar wel je ogen de kost geven.
Bij de beschrijving staat dat de Taliban een rondleiding geeft door het huis van Abdul_Rashid_Dostum. Waarschijnlijk zit deze man nu in Oezbekistan als vluchteling. Later in het boek van Bette Dam lees ik dat deze man kind was van twee arme Oezbeekse ouders die zich in Afghanistan vestigden. Zij vertelt dat hij geldt als 1 van de wreedste warlords. Hij werd vriend van de USA en onderminister onder president Ghani. Op Wikipedia staat hij zo omschreven
Dostum was een belangrijke legercommandant in de communistische regering tijdens de Sovjet-Afghaanse Oorlog, en was in 2001 de belangrijkste inheemse bondgenoot van de Amerikaanse special forces en de CIA tijdens de campagne om de Taliban-regering omver te werpen. Hij wordt beschouwd als één van de krachtigste en beruchtste krijgsheren sinds het begin van de Afghaanse oorlogen,[2] gekend voor het kiezen van de kant van winnaars tijdens verschillende oorlogen.
De rondleiding begint op 7.20 tot 25.00, daarna gepraat
Even op het beeld klikken dan kom je op de You Tube site en kun je het groter zien
Onderin kun je doorklikken wanneer je een beetje moe wordt van het gepraat
En zo in je eigen tempo door het huis wandelen
Vraag: Hoe komt een kind van arme ouders aan een dergelijk huis? Corruptie, ik hoor het de hele tijd gezegd worden. De Taliban kon zo snel winnen omdat de Afghaanse regering corrupt was. Kous af, alles duidelijk. Maar dan zou ik willen dat er weer eens een Bette Dam achtige journalist die uit komt leggen HOE DAN? Hoe werkte die corruptie?
Internet vertelt me: Corruptie is het verschijnsel waarbij iemand een ander omkoopt of zich laat omkopen om bepaalde zaken gedaan te krijgen. Het belangrijkste voorbeeld van corruptie is het betalen of aannemen van steekpenningen. Met dit smeergeld wordt iemand in een bepaalde machtspositie omgekocht om voor degene die de steekpenningen betaalt bepaalde gunsten te verlenen.
Ik moet hier dus uit begrijpen dat de Afghaanse regering geld gaf in ruil voor diensten? Maar hoe kwamen ze aan het geld? Hoeveel geld kregen ze eigenlijk van de Amerikanen en bondgenoten? Ging dit geld alleen naar de regering of werden er ook warlords, zoals Dostum mee betaald? Is het wanneer de Amerikanen betalen 'hulp" en wanneer de Afghanen betalen corruptie?